All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 161 - Chapter 170

ภาพสะท้อนจากกระจกส่องสัจธรรมที่ลอยตระหง่านอยู่กลางห้วงเวหา สาดแสงเจิดจ้าประจานความพินาศย่อยยับของเกียรติยศแห่งเก้าสวรรค์ภาพสัตว์พาหนะเทวะที่กำลังนอนหงายพุงกางให้ทารกมารพัดวีให้ ช่างบาดลึกทะลวงขั้วพระทัยขององค์เทียนจวินจนแหลกสลาย พระพักตร์ที่เคยสูงส่งและเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม บัดนี้บิดเบี้ยวจนดูคล้ายอสุรกายร้าย เส้นพระโลหิตบนพระนลาฏปูดโปนเต้นตุบๆ ตามจังหวะโทสะที่เดือดพล่านแม้อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทว่าประมุขสวรรค์ไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้อันแสนวิปลาสนี้ได้"มนตร์ดำ ไอ้จอมมารสารเลวมันใช้มนตร์ดำล้างสมองมังกรของข้า"เทียนจวินตวาดก้องทะลวงชั้นเมฆ พระหัตถ์สั่นสะท้านตวัดกัดปลายนิ้วชี้ของพระองค์เองจนโลหิตสีทองคำบริสุทธิ์ไหลรินโลหิตศักดิ์สิทธิ์ถูกวาดตวัดกลางอากาศธาตุอย่างรวดเร็ว รีดเร้นพลังเซียนระดับมหาเทพ ก่อกำเนิดเป็นอักขระบรรพกาลสีทองอร่ามที่แผ่กลิ่นอายกดทับสามภพ"ด้วยอำนาจแห่งฟ้า ข้าขอเบิกมหาเวทอัญเชิญสายเลือดเทวะ กระชากวิญญาณสัตว์พาหนะของข้า กลับคืนสู่สรวงสวรรค์เดี๋ยวนี้"วูบ ครืนนนสิ้นสุดพระราชโองการ วงแหวนเวทอัญเชิญขนาดยักษ์พลันปรากฏขึ้นเหนือวังจันทราโลหิต ลำแสงสีทองพุ่งทะยานลงมาจากห้

ครืน กึก กึกแรงสั่นสะเทือนระดับทำลายล้างมิติที่เล็ดลอดผ่านค่ายกลสุญตา อัดกระแทกฐานศิลาของเตียงหยกเหมันต์หมื่นปีจนโยกคลอนอย่างรุนแรง หมอนเมฆานุ่มฟูที่หนุนรองศีรษะอันล้ำค่า ร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระเบื้องดังตุ้บในห้วงนิทราอันแสนหวานที่กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น นางกำลังฝันว่าได้นอนเอนหลังจิบน้ำชาและกินเนื้อย่างส่วนที่มันที่สุดอย่างสงบสุขไร้กังวล ประดุจการล่องลอยอยู่บนปุยเมฆแห่งความเกียจคร้าน ทว่าจู่ๆ โลกในความฝันกลับพังทลายลงด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับพสุธากัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นสติสัมปชัญญะถูกกระชากกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างหยาบคายที่สุดเปลือกตาบางที่ปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นทันควัน นัยน์ตาหงส์คู่สวยมิได้ฉายแววงัวเงียแม้แต่น้อย ทว่ากลับแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่ปูดโปน ข้าเพิ่งจะหลับตาลงไปได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูป ม่านพลังเก็บเสียงของสามีก็เพิ่งจะกางกั้นได้ไม่ทันไร ไอ้สวะหน้าไหนมันบังอาจมากระแทกเตียงนอนของข้าจนสั่นคลอนอีกแล้วความปวดหนึบแล่นริ้วจากขมับซ้ายทะลุขมับขวา อาการวิงเวียนแพ้ท้องที่ถูกระงับไว้ด้วยเนื้อมังกรย่างเตาถ่านเมื่อครู่ พลันถูกกวนให้ขุ่นมัวตีตื้นขึ้นมาอีกระลอกเพราะการอดนอนซ้ำซ้อ

หยาดโลหิตศักดิ์สิทธิ์สีทองคำที่พ่นพรวดออกจากพระโอษฐ์ของประมุขแห่งสามภพ สาดกระเซ็นย้อมราชรถเทวะจนเปล่งประกายบาดตา กลิ่นคาวเลือดอันบริสุทธิ์ลอยคลุ้งปะปนกับความอัปยศอดสูที่ไม่อาจลบเลือน กองทัพสวรรค์เกราะทองคำนับแสนนายต่างลดอาวุธลงแนบกาย บรรยากาศเหนือวังจันทราโลหิตหนักอึ้งดุจถูกขุนเขาเหล็กไหลกดทับ ไม่มีผู้ใดกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพื่อกอบกู้สถานการณ์อันแสนวิปลาสนี้อดีตบรรพชนจิ้งจอกทอดสายตามองความพินาศของขวัญกำลังใจศัตรูด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งยวด สตรีปลาเค็มผู้ปรารถนาเพียงการหวนคืนสู่เตียงหยกเหมันต์หมื่นปี ตระหนักดีว่าการยืดเยื้อสงครามน้ำลาย ย่อมเบียดเบียนเวลาจำศีลอันมีค่า นางจึงตัดสินใจมอบทางลงอันแสนกรุณาให้แก่สวรรค์ชั้นเก้าดวงหน้างดงามล่มเมืองหันไปพยักพเยิดให้แก่ก้อนแป้งพี่ใหญ่แห่งสภาฟันน้ำนม ม่อเทียนรับทราบพระประสงค์ของมารดา ทารกน้อยก้าวเตาะแตะฝ่าความมืดมิดออกมาเบื้องหน้าระเบียงศิลา สองมือเล็กป้อมล้วงเข้าไปในมิติเร้นลับ ก่อนจะดึงเอาม้วนคัมภีร์ฎีกาขนาดยักษ์ที่ถักทอจากไหมทมิฬบรรพกาล ซึ่งมีขนาดใหญ่และหนักกว่าตัวของทารกน้อยถึงสามเท่า ออกมาถือไว้มั่น นัยน์ตาสีรัตติกาลสาดประกายเจ้าเล่ห์ดุจพ่อ

หยาดโลหิตศักดิ์สิทธิ์สีทองคำที่ไหลซึมจากมุมพระโอษฐ์ของประมุขแห่งสามภพ สาดกระเซ็นย้อมราชรถเทวะจนเปล่งประกายบาดตา ท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกกดทับด้วยความอัปยศอดสูระดับพลิกฟ้าคว่ำดิน กองทัพสวรรค์เกราะทองคำนับแสนนายต่างลดอาวุธลงแนบกาย นัยน์ตานับแสนคู่ทอดมองความพินาศของเกียรติยศแห่งเก้าสวรรค์ด้วยความเงียบสงัดระดับสุสานองค์เทียนจวินประทับยืนโงนเงน พระพักตร์ที่เคยเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งมหาเทพ บัดนี้ซีดขาวสลับเขียวคล้ำประดุจศพเดินได้ พระหัตถ์ที่สั่นสะท้านดุจใบไม้ร่วงกำม้วนสนธิสัญญาสวัสดิการข้ามภพเอาไว้แน่น ลมหายใจเข้าออกติดขัดประหนึ่งถูกอุกกาบาตทับทรวงอก แม้ภายในพระทัยจะแหลกสลายและเคียดแค้นจนแทบกระอักเลือดเป็นระลอกที่สาม ทว่าเพื่อกอบกู้เศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่แหลกเหลวเป็นผุยผง มหาเทพจำต้องเชิดปลายคางขึ้นสูง รีดเร้นปราณเซียนที่เหลืออยู่ ตรัสด้วยสุรเสียงดังกังวานก้องน่านฟ้า พยายามวางมาดผู้ทรงศีลที่เปี่ยมด้วยความเมตตาปรานีทหารสวรรค์หลายนายต่างก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่อาจทนสู้หน้าผู้ใดได้อีกต่อไป เกราะทองคำที่เคยทอประกายเจิดจ้าบัดนี้ดูหม่นหมองลงถนัดตา ราวกับว่าแม้แต่อาวุธวิเศษก็ยังรับรู้ถึงความพ่ายแพ

กลิ่นอายความตายอันหนาวเหน็บลอยคลุ้งเหนือโต๊ะศิลาหยกดำ ประมุขมารผู้กวัดแกว่งศัสตราสยบสามภพ บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับภารกิจที่ตึงเครียดยิ่งกว่าการกรีธาทัพบุกสวรรค์ชั้นเก้าฝ่ามือหยาบกร้านที่เคยบดขยี้กะโหลกมหาเทพ สั่นสะท้านเล็กน้อยขณะหยิบจับ 'ย่ามใบจิ๋ว' ที่ถักทอจากไหมฟ้าสวรรค์สามใบ สิ่งที่ถูกบรรจุลงไปเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันแรกของการเข้าศึกษา หาใช่ขวดน้ำนมวิญญาณ หรือม้วนตำราคัดลายมือ ทว่ามันคือมหันตภัยล้างโลกมัจจุราชแห่งแดนอเวจียัด 'ยันต์ระเบิดสวรรค์' ปึกหนาเตอะลงไปในย่ามใบแรก ตามด้วย 'มีดสั้นสะบั้นวิญญาณ' ที่อาบยาพิษปรโลกสิบแปดชนิดลงในย่ามใบที่สอง และปิดท้ายด้วย 'ลูกแก้วกลืนมิติ' อาวุธสงครามระดับทำลายล้างอาณาจักรลงในย่ามใบที่สาม การตระเตรียมสัมภาระให้บุตรชายวัยขวบเศษ ดำเนินไปประดุจการจัดทัพเดนตายเพื่อไปถล่มค่ายกลศัตรูเมื่อยัดอาวุธสงครามจนแน่นขนัด ราชันย์อเวจีก็หันกลับมาประจันหน้ากับก้อนแป้งแฝดสาม ในชุดเอี๊ยมสีแดงสดที่กำลังนั่งอมนิ้วโป้งมองบิดาตาแป๋ว"พวกเจ้า... จำเป็นต้องถูกลบตัวตน"สุรเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยอย่างเด็ดขาด สองมือแกร่งตวัดร่ายมุทราซับซ้อนด้วยความเร็วทะลวงแสง รีดเร้นมหาเวท