All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 11 - Chapter 20

ความวุ่นวายหน้าถ้ำสงบลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความสุขสงบที่ลอยอวลในอากาศราวกับหมอกยามเช้าภายในโถงถ้ำเมฆาหยกอันกว้างใหญ่ แสงตะวันส่องลอดช่องหน้าต่างศิลาลงมากระทบตั่งหยกขาว ขับเน้นร่างระหงของไป๋เยว่ที่เอนกายพิงหมอนอิงบุขนสัตว์อย่างเกียจคร้านบนหน้าตักของนางมีก้อนขนสีแดงเพลิงนอนแผ่หรา ม่อซางในร่างจิ้งจอกหลับตาพริ้ม หูข้างหนึ่งลู่ลงแนบศีรษะ ปล่อยให้เรียวนิ้วขาวผ่องของสตรีเกาพุงนุ่มนิ่มของตนอย่างเพลิดเพลิน เสียงครางแผ่วเบาในลำคอเล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัวความอัปยศอดสูที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคลิบเคลิ้มในรสสัมผัสที่ทำให้จิตวิญญาณจอมมารอ่อนยวบยาบ"ตรงนี้หรือ? หรือตรงนี้?"ไป๋เยว่ถามกลั้วหัวเราะ นิ้วมือขยับเกาจุดชีพจรหลังใบหู ม่อซางกระดิกขาหลังตอบรับตามสัญชาตญาณ หางพวงใหญ่ปัดป่ายไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ ช่วงเวลานี้ช่างหอมหวานดั่งสุราหมักพันปี จนเขาอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ตลอดกาลทว่าความสงบมักเปราะบางดุจปีกแมลงปอ...วูบ!กระแสลมรุนแรงพัดกรรโชกเข้ามาจากปากถ้ำ หอบเอาเศษใบไม้แห้งและฝุ่นผงหมุนวนเป็นพายุลูกย่อมๆ เสียงปีกขนาดมหึมากระพือ

ราตรีกาลเข้าปกคลุมถ้ำเมฆาหยก แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างศิลาลงมากระทบพื้นหินเย็นเยียบ เกิดเป็นเงาทอดยาววูบไหวตามแรงลมที่พัดเอื่อย บรรยากาศเงียบสงัดวังเวง หลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของสิ่งมีชีวิตสองร่างในห้องนอนอันกว้างขวางไป๋เยว่ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวบางเบายืนกอดอก มองผลงานของตนเองที่เพิ่งจัดแจงเสร็จสิ้น เบาะขนสัตว์หนานุ่มถูกปูลาดไว้อย่างเรียบร้อยบนพื้นหินข้างตั่งเตียงหยก แม้จะดูอบอุ่นสบายสำหรับสัตว์เลี้ยงทั่วไป แต่มันก็ยังคงเป็นเพียงพื้นที่ต่ำต้อย"คืนนี้เจ้านอนตรงนี้นะเสี่ยวฮวา"น้ำเสียงหวานใสเอ่ยสั่ง นางก้มลงตบเบาะสองสามทีเพื่อเชื้อเชิญ "เป็นเด็กดี ห้ามกวน ห้ามซน เข้าใจหรือไม่?"ม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนั่งตัวตรง สองขาหน้าชิดกันอย่างมีมารยาท ทว่าดวงตาสีอำพันกลับจ้องมอง 'ที่ซุกหัวนอน' ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าที่ซ่อนเพลิงโทสะไว้ภายใน'เปิ่นหวาง... จอมมารผู้ปกครองอเวจี... จะให้นอนพื้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินเยี่ยงสุนัขรับใช้กระนั้นรึ?'ความอัปยศแล่นพล่านจุกอก ยิ่งเห็นนางปีนขึ้นไปนอนบนตั่งเตียงหยกที่ปูด้วยฟูกไหมฟ้าหนานุ่ม ห่

รัตติกาลเคลื่อนคล้อยเข้าสู่ยามสาม ความมืดมิดกลืนกินยอดเขาคุนหลุนจนสิ้น แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องถูกเมฆหมอกหนาทึบบดบังจนเหลือเพียงความสลัวราง บรรยากาศเงียบสงัดวังเวง หลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหนึ่งคนและหนึ่งสัตว์ที่นอนเคียงกันอยู่บนตั่งเตียงหยกภายในถ้ำไป๋เยว่หลับสนิทไปนานแล้ว ลมหายใจของนางแผ่วเบาและเป็นจังหวะ แขนเรียวข้างหนึ่งพาดก่ายไปบนร่างนุ่มนิ่มของหมอนข้างมีชีวิตอย่างเคยชินส่วนม่อซาง... จอมมารผู้เกรียงไกรที่ผ่านสมรภูมิรบมานับพันครั้ง บัดนี้นอนหงายท้องอย่างหมดสภาพ ขาสี่ข้างชี้ฟ้าเล็กน้อยในท่าทางที่ผ่อนคลายที่สุดเท่าที่สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งจะทำได้ ปากเผยอออกนิดๆ ลิ้นสีชมพูแลบออกมาที่มุมปาก คราบน้ำลายยืดเปื้อนขนสีแดงเพลิงที่หน้าอก ดูไร้พิษสงและไร้ศักดิ์ศรีอย่างสิ้นเชิง!ทันใดนั้น... ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้นที่หน้าปากถ้ำม่านพลังเวทย์ที่ไป๋เยว่กางไว้อย่างแน่นหนาเกิดการกระเพื่อมไหวเพียงเล็กน้อย ราวกับผิวน้ำที่ถูกแมลงปอแตะสัมผัส เงาสีดำสายหนึ่งค่อยๆ แทรกตัวผ่านรอยต่อนั้นเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ไร้เสียง ไร้รูป และไร้กลิ่นอายเงานั้นเลื้อยไปตามพื้นหิน ลัดเลาะผ่านแจกันหยกและโต๊ะน

สายลมกรรโชกแรงกรีดผิวหน้าบุรุษผมเงินที่กำลังเหาะทะยานผ่านหมู่เมฆด้วยความเร็วสูงสุด ร่างกายสูงใหญ่ในชุดเกราะเงาสั่นสะท้านมิใช่จากความหนาวเหน็บของอากาศเบื้องบน แต่จากพิษร้าย 'อสรพิษกลืนวิญญาณ' ที่กำลังแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจ มันกัดกินเส้นลมปราณภายในราวกับมีหนอนแมลงนับพันตัวกำลังชอนไชหยดเลือดสีดำสนิทร่วงหล่นจากต้นแขนซ้ายเป็นทางยาว ทิ้งร่องรอยความตายไว้บนผืนป่าเบื้องล่าง ทุกหยดที่สูญเสียไปคือพลังชีวิตที่ลดฮวบลงม่อซางกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดที่เหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์เผาไหม้อยู่ในเส้นเลือด สติของจอมมารเริ่มพร่าเลือน ภาพทิวทัศน์เบื้องล่างหมุนคว้าง แต่เขาก็ไม่อาจลดความเร็วลงได้ ดวงตาสีโลหิตจ้องเขม็งไปยังยอดเขาคุนหลุนที่ปรากฏอยู่ลิบๆ ท่ามกลางแสงรุ่งอรุณสีทองที่เริ่มจับขอบฟ้าแสงตะวัน... สิ่งที่เคยมอบความอบอุ่น บัดนี้เปรียบเสมือนคมมีดของเพชฌฆาตที่กำลังนับถอยหลังรอเวลาประหารเวลา... คือศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในยามนี้'เร็วเข้า... เร็วกว่านี้! หากนางตื่นขึ้นมาไม่เจอข้า ทุกอย่างที่เพียรสร้างมาจะพังพินาศ!'จอมมารรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย เร่งความเร็วฝ่าม่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวดุจภูตพรายกรีดร้อง เบื้

รัตติกาลอันเงียบสงัดปกคลุมยอดเขาคุนหลุน แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลงมากระทบผืนหิมะและโขดหินหน้าถ้ำเมฆาหยก เกิดเป็นประกายระยิบระยับงดงามราวกับภาพวาด ทว่าความงามนั้นมิอาจแทรกซึมเข้าสู่จิตใจที่กำลังปั่นป่วนของสิ่งมีชีวิตร่างเล็กที่นั่งทอดอาลัยอยู่ริมหน้าผาม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนั่งตัวตรง ทอดสายตามองออกไปยันท้องทะเลหมอกเบื้องล่าง ลมราตรีพัดกรรโชกแรงจนขนสีเพลิงพลิ้วไหว แต่ความหนาวเหน็บไม่อาจกัดกินผิวหนังของจอมมารผู้ผ่านบ่อลาวาอเวจีมาแล้วได้เขายกอุ้งเท้าขวาขึ้นมาเพ่งมอง กรงเล็บแหลมคมสีดำวาววับค่อยๆ ยืดออกมาจากปลายนิ้ว มันคมกริบพอที่จะตัดคอหอยของเซียนชั้นสูงได้ในพริบตาเดียว'พลังฟื้นคืนมาสามส่วนแล้ว...'ม่อซางประเมินสถานการณ์ในใจด้วยความเยือกเย็น พลังระดับนี้เพียงพอที่จะให้เขาสังหารนางจิ้งจอกในถ้ำนั้น แล้วชิงสมบัติหนีกลับแดนมารได้อย่างง่ายดาย หรืออย่างน้อยที่สุด เขาก็สามารถสะบัดก้นหนีไปจากที่นี่ได้ทันที โดยไม่ต้องเล่นละครเป็นสัตว์เลี้ยงไร้สมองอีกต่อไป'ข้าควรจะไป... ควรจะไปตั้งแต่วินาทีนี้'สติสัมปชัญญะสั่งการเฉียบขาด ภารกิจรวบรว