All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 51 - Chapter 60

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องลงมายังลานหินหน้าถ้ำเมฆาหยก ทว่าบรรยากาศกลับมิได้เงียบสงบดังเช่นทุกวัน เสียงปีกกระพือพั่บๆ นับร้อยคู่ดังระงมอยู่เหนือยอดไม้ นกกระเรียนสื่อสาร นกเหยี่ยวสอดแนม และผีเสื้อส่งข่าวจากสำนักเซียนต่างๆ บินวนเวียนอยู่รอบถ้ำราวกับฝูงแร้งรอกินซากศพ พวกมันมารวมตัวกันเพื่อพิสูจน์ที่มาของแสงประหลาดที่พุ่งเสียดฟ้าเมื่อคืนวานภายในห้องโถงที่เพดานมีร่องรอยการซ่อมแซมอย่างเร่งรีบด้วยวิชาพรางตา ไป๋เยว่นั่งอยู่บนตั่งเตียง มือข้างหนึ่งประคองถ้วยชาลายคราม อีกข้างลูบหน้าท้องนูนป่องที่ถูกรัดด้วยผ้าคาดเอวหลวมๆ เพื่ออำพรางรูปทรง น้ำชาในถ้วยกระเพื่อมไหวเป็นวงคลื่นเล็กๆ ตามจังหวะมือที่สั่นเทา"ท่องจำได้หรือยังชิงล่วน"นางเอ่ยถามเสียงเครียด สายตาจับจ้องวิหคเทพในร่างมนุษย์ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง"ด... ได้แล้วเจ้าค่ะนายหญิง" ชิงล่วนตอบตะกุกตะกัก เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก "เมื่อคืน... เอ่อ... ท่านหิวมาก... ท่านอยากกินซุปไก่ตุ๋นยาจีน... แต่ข้า... ข้าเผลอใส่ดินประสิวลงไปแทนเกลือ... แถมยังใส่สมุนไพรผิดธาตุลงไปผสม... หม้อเลยระเบิด... ตูม!""ใส่อารมณ์กว่านี้!"ไป๋เยว่กระแทกถ้วยชาลงกับโต๊

ดวงตะวันสีโลหิตกำลังจะลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงสุดท้ายสาดส่องลอดผ่านปากถ้ำเมฆาหยกเข้ามา ทาบทับลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ เกิดเป็นเงายาวเหยียดที่ดูบิดเบี้ยวและวังเวง ลมภูเขาเริ่มพัดกรรโชกแรงขึ้น หอบเอาไอความหนาวเหน็บยามค่ำคืนเข้ามาแทนที่ความอบอุ่นภายในโถงถ้ำที่กว้างใหญ่ไพศาล กลับดูเวิ้งว้างว่างเปล่าอย่างน่าประหลาดไป๋เยว่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่ริมหน้าต่างหิน สายตาเหม่อมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังถูกความมืดกลืนกิน ร่างระหงที่เคยสง่างามบัดนี้ดูเปราะบาง ภายใต้ชุดคลุมตัวโคร่งที่ไม่อาจปกปิดหน้าท้องนูนเด่นได้อีกต่อไปความเงียบสงัดรอบกายไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ แต่มันคือน้ำหนักที่กดทับลงบนบ่าอารมณ์ที่อ่อนไหวและแปรปรวนของสตรีมีครรภ์กำลังเล่นตลกกับจิตใจของบรรพชนจิ้งจอก ประเดี๋ยวดี ประเดี๋ยวร้าย และในยามโพล้เพล้นี้ มันคือช่วงเวลาที่ความเหงาเข้าเกาะกุมจิตใจได้ง่ายดายที่สุด"เฮ้อ..."นางถอนหายใจยาวเหยียด ไอสีขาวจางๆ ลอยออกจากริมฝีปากแห้งผากมือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องเบาๆ สัมผัสถึงความสงบนิ่งของสามก้อนแป้งภายใน ดูเหมือนว่าหลังจากที่ผู้เป็นแม่กินสมบัติจนหมดคลังและกลืนปิ่นปักผมชิ้นสุดท้ายลงไป เด็กๆ ก็ได้รับพ

แสงตะวันยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านหมอกลงมายังหุบเขาคุนหลุน อากาศยามเช้าที่ควรจะสดชื่นและบริสุทธิ์กลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจสำหรับสตรีผู้เป็นเจ้าของถ้ำเมฆาหยกไป๋เยว่ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนตั่งเตียงหยกขาว จู่ๆ ก็ผุดลุกขึ้นนั่งพรวด รูม่านตาขยายกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวยกขึ้นปิดปากแน่น ใบหน้างามซีดเผือดลงถนัดตา"อุบ..."ความรู้สึกพะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาจากกระเพาะราวกับคลื่นยักษ์ นางตะเกียกตะกายลงจากเตียง วิ่งถลาไปที่มุมห้อง โก่งคออาเจียนลงในอ่างหยกขาวอย่างรุนแรงจนตัวงอน้ำหูน้ำตาไหลพราก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความทรมานจากอาการแพ้ท้องที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน จมูกของนางกระตุกยิกๆ สูดดมอากาศรอบตัวด้วยความหวาดระแวง ประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นของนางในยามนี้ไวเสียยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อ และสิ่งที่จมูกนางจับได้คือกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดแอ๊ด...เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมการปรากฏตัวของชิงล่วนในร่างดรุณีน้อยชุดเขียว นางเดินถืออ่างล้างหน้าทองคำบรรจุน้ำอุ่นลอยดอกมะลิเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส"ตื่นแล้วหรือเจ้าคะนายหญิง... ข้าเตรียมน้ำล้างหน้ามา...""หยุด!"ไป๋เยว่ตวาดลั่น ยกมือห้ามจนชิงล่วนสะดุ้ง

เจ็ดราตรีผันผ่านดุจเจ็ดปีแห่งความทุกข์ทรมานบรรยากาศภายในถ้ำเมฆาหยกอับชื้นและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสมุนไพรไหม้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นอายแห่งมรณะที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือตั่งเตียงหยกขาวราวกับพญามัจจุราชที่เฝ้ารอดวงวิญญาณไป๋เยว่นอนแน่นิ่งอยู่บนฟูกที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ร่างกายที่เคยอวบอัดมีน้ำมีนวลบัดนี้ซูบผอมลงจนเห็นโครงกระดูกโผล่พ้นผิวหนัง ใบหน้างามซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ลมหายใจรวยรินและขาดห้วงดุจเทียนไขที่กำลังจะมอดดับท่ามกลางพายุความร้อนในกายของนางพุ่งสูงจนน่าตกใจ ผิวหนังร้อนระอุราวกับถูกไฟเผาผลาญ"นายหญิง... แข็งใจไว้นะเจ้าคะ"ชิงล่วนในสภาพขอบตาบวมช้ำ นั่งคุกเข่าป้อนยาต้มสมุนไพรลงไปในปากนายหญิง แต่น้ำยาสีดำข้นกลับไหลย้อนออกมาที่มุมปาก ร่างกายของไป๋เยว่ปฏิเสธการรับยา"ฮือ... ยาของหมอเทวดาก็หมดแล้ว... ทำไมท่านถึงไม่ดีขึ้นเลย"วิหคเทพสะอื้นไห้ด้วยความสิ้นหวังสาเหตุของอาการวิกฤตนี้หาใช่อื่นไกล แต่เป็นเพราะทารกในครรภ์ ทารกมารแฝดสามกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด พวกเขาต้องการพลังงานมหาศาลในการสร้างกายหยาบ เมื่อมารดาไม่มีพลังเพียงพอ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจึงสั่งให้พวกเขา

"โอ๊ย!!! เจ็บ... เสี่ยวฮวา! ข้าเจ็บ!"เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความทรมานแสนสาหัสดังก้องกังวานไปทั่วถ้ำเมฆาหยก บาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของขุนเขาที่กำลังวิปริตบนตั่งเตียงหยกขาวที่เคยมอบความเย็นสบาย บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬและของเหลวกลิ่นคาวหวาน ร่างระหงของไป๋เยว่บิดเกร็งจนตัวงอ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เส้นเลือดสีเขียวปูดโปนขึ้นตามลำคอและขมับ มือเรียวทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนเล็บจิกทะลุเนื้อผ้าความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกเทพมารนั้นรุนแรงยิ่งกว่าการถูกฉีกกระชากร่างกายเป็นชิ้นๆ ทุกครั้งที่ทารกแฝดสามขยับตัว มันเหมือนมีกรงจักรหมุนวนคว้านเครื่องในของนางให้แหลกเหลว"จะคลอดแล้ว... ข้าจะคลอดแล้ว!"นางหอบหายใจรวยริน นัยน์ตาพร่ามัวมองไปที่หน้าประตูถ้ำด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของนางร้องเตือนถึงภัยคุกคามที่รุนแรงยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกายที่หน้าประตูหินหนาหนัก อันเป็นปราการด่านสุดท้ายของแม่และลูกม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงยืนจังก้า ขาหลังทั้งสองข้างย่อลงต่ำพร้อมกระโจน ขนสีแดงเพลิงทั่วร่างลุกชันตั้งตรงดุจเข็มพิษ หางพวงใหญ่ชี้ขึ้นฟ้าเกร็งเขม็ง"กรรรร..."เสียงคำรามต