All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 41 - Chapter 50

คำว่าตั้งครรภ์ที่หลุดออกมาจากปากของหมอเทวดา เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของไป๋เยว่ ทำลายสติสัมปชัญญะทั้งหมดของนางให้แตกกระเจิงไปในพริบตาบรรยากาศภายในถ้ำเมฆาหยกเงียบสงัดราวกับป่าช้า แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังไม่มีใครกล้าปล่อยออกมาไป๋เยว่นั่งนิ่งแข็งทื่อ ดวงตาหงส์เบิกค้างจ้องมองใบหน้าเหี่ยวย่นของหมอจางอย่างเลื่อนลอย สมองของนางว่างเปล่าขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนที่คลื่นความตื่นตระหนกจะเริ่มก่อตัวขึ้นและถาโถมเข้าใส่ราวกับสึนามิ"ท่าน... ท่านว่าอย่างไรนะ"นางถามย้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจในหูของตนเอง"ข้าบอกว่าท่านกำลังตั้งครรภ์" หมอจางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ยืนยันคำเดิมทุกถ้อยคำ "และอายุครรภ์ก็ได้เกือบสามเดือนแล้ว""เหลวไหล!"ไป๋เยว่แค่นหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ นางส่ายหน้าปฏิเสธรัวเร็ว "ท่านต้องตรวจผิดพลาดแน่ หมอเทวดา ท่านแก่จนเลอะเลือนแล้วหรือ ข้าจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่อข้า... ข้าครองตัวเป็นโสดมานับหมื่นปี ข้าไม่เคยชายตามองบุรุษใด ไม่เคยมีสามี แล้วข้าจะท้องได้อย่างไร"นางพยายามหาเหตุผลมาหักล้าง ความคิดสับสนตีกันยุ่งเหยิง"มันต้องเป็นก้อนเนื้อร้ายแน่ๆ หรือไม่ก

กลิ่นสุราหมักบ่มพันปีลอยคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงและเสียงจอกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ณ หอสุราเมฆาเหิน โรงเตี๊ยมลอยฟ้าที่ตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างแดนสวรรค์และโลกมนุษย์ สถานที่ซึ่งเหล่าเซียนพเนจร จอมยุทธ์ และเทพตกยาก มักจะแวะเวียนมาสังสรรค์แลกเปลี่ยนข่าวสาร หรือที่เรียกกันชาวบ้านว่านินทาที่มุมมืดที่สุดของร้าน บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยรอยมีดสลัก ร่างของชายชราผมขาวโพลนกำลังฟุบหน้าลงกับไหเหล้าใบเขื่องหมอเทวดาจางผู้ซึ่งเพิ่งหนีตายออกมาจากถ้ำเมฆาหยก บัดนี้สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่าขอทานข้างถนน เสื้อคลุมสีขาวเปรอะเปื้อนคราบน้ำแกงและเหล้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครายาวเฟื้อยจุ่มลงไปในจอกเหล้าจนเปียกชุ่ม"ริน... รินอีก! เอามาให้หมดร้าน!"หมอจางตะโกนเสียงอ้อแอ้ มือที่สั่นระริกยกไหเหล้านารีแดงหมื่นปีขึ้นกระดกอึกใหญ่ ของเหลวสีอำพันรสร้อนแรงไหลลงคอ แผดเผาความรู้สึกนึกคิด หวังจะให้ฤทธิ์สุราชะล้างภาพความทรงจำอันน่าสยดสยองที่ยังตามหลอกหลอนภาพดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกปีศาจ เสียงขู่กระชากวิญญาณ และความลับระดับทำลายล้างสามภพที่เขาแบกรับไว้ข้าต้องลืม... ต้องลืมให้หมด หมอจางคิด

ยามเช้าที่ควรจะสดใสและเงียบสงบของยอดเขาคุนหลุน บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับจนไม่เหลือเค้าเดิมเสียงจอแจดังระงมราวกับตลาดสดใจกลางเมืองมนุษย์ที่กำลังแย่งกันซื้อผักลดราคา ลานหินหยกหน้าถ้ำเมฆาหยกที่เคยว่างเปล่า บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยฝูงชนหลากเผ่าพันธุ์ ทั้งเซียนหนุ่มรูปงามในชุดขาวสะอาด จอมยุทธ์พเนจรที่แบกดาบยักษ์ และปีศาจชั้นสูงที่แต่งกายฉูดฉาดบาดตาข้าวของเครื่องใช้กองพะเนินเทินทึกสูงเป็นภูเขาย่อมๆ ทั้งหีบสมบัติ ผ้าไหมแพรพรรณ สมุนไพรหายาก และอาวุธวิเศษ ถูกนำมากองรวมกันเพื่อใช้เป็นสินสอดหรือของเยี่ยมไข้ แด่สตรีผู้เป็นเจ้าของถ้ำ"หลีกไป ข้ามาก่อน" เซียนหนุ่มหน้าขาวโบกพัดจีบ ตะโกนแข่งกับเสียงลม "ข้าคือคุณชายหลิวแห่งหุบเขาบุปผา คืนนั้นข้าเป็นคนส่งดอกโบตั๋นพันปีให้นางดม กลิ่นเกสรนั่นแหละที่ทำให้นางตั้งครรภ์ ลูกในท้องนางต้องเป็นลูกข้า""เหลวไหล" ปีศาจหมูป่าร่างยักษ์ในชุดเกราะทองคำกระแทกเท้าดังตึง "คืนนั้นนางดื่มเหล้าหมักผลท้อของข้าต่างหาก น้ำเมาของข้ามีฤทธิ์บำรุงโลหิต เด็กแฝดสามต้องเป็นเชื้อสายจอมพลังของข้าแน่แท้""พวกเจ้ามันมั่วซั่ว" จอมยุทธ์กระบี่หนุ่มชักกระบี่ออกมาขู่ "ข้าเคยสบตากับนางเมื

ความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมลานหน้าถ้ำเมฆาหยกนั้นหนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าเมื่อครู่หลายพันเท่า เศษฝุ่นละอองจากการปะทะกันของประตูหินและอกแกร่งของมังกรยังคงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขยับเขยื้อน แม้แต่ใบไม้แห้งสักใบก็ยังไม่กล้าปลิดปลิวร่างระหงของสตรีผู้ก้าวออกมาจากความมืดนั้น ดูห่างไกลจากคำว่า 'งดงามหยาดเยิ้ม' ตามคำเล่าลือในยามปกติไป๋เยว่ยืนตระหง่านอยู่บนบันไดหินขั้นสูงสุด ผมยาวสีดำขลับที่ยาวจรดบั้นเอวพันกันยุ่งเหยิงราวกับรังนกกระจิบ อาภรณ์สีขาวตัวโคร่งหลุดลุ่ยเผยให้เห็นไหล่เนียนข้างหนึ่ง แต่มิได้ดูยั่วยวน กลับดูเหมือนวิญญาณอาฆาตที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรก ดวงตาหงส์ที่เคยมองโลกด้วยความเบื่อหน่าย บัดนี้แดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอนและถูกรบกวนครืน...เงาทะมึนขนาดมหึมาเก้าสายค่อยๆ ก่อตัวขึ้นด้านหลังนาง ไม่ใช่หางจิ้งจอกขนฟูนุ่มนิ่ม แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานตบะสีขาวขุ่นที่บิดเกลียวไปมาคล้ายอสรพิษยักษ์ แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มด้วยเมฆฝนมังกร บัดนี้ถูกจิตสังหารของนางพญาจิ้งจอกฉีกกระชากจนเมฆแตกกระจายทหารกุ้งและนายกองปูที่เคยยื

กาลเวลาในหุบเขาคุนหลุนเคลื่อนคล้อยผ่านไปรวดเร็วดุจสายน้ำไหล สามเดือนผันผ่านจากฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวเต็มรูปแบบ หิมะสีขาวโพลนปกคลุมยอดเขาจนหนาทึบ ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกมิอาจเทียบได้กับความร้อนแรงของความเปลี่ยนแปลงภายในถ้ำเมฆาหยกบนตั่งเตียงหยกขาว ไป๋เยว่นั่งพิงหมอนอิงด้วยท่าทางอืดอาดอุ้ยอ้าย หน้าท้องที่เคยนูนเพียงเล็กน้อย บัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นเด่นชัดภายใต้อาภรณ์ตัวโคร่ง อายุครรภ์ย่างเข้าเดือนที่หกสำหรับมนุษย์ แต่สำหรับครรภ์เทพมาร พัฒนาการของมันก้าวกระโดดจนน่าตกใจเสียงเคี้ยวของแข็งดังสนั่นก้องถ้ำในมือของไป๋เยว่มิใช่น่องไก่หรือผลไม้ทิพย์ แต่เป็นหินอัคนีเพลิงก้อนสีแดงฉานที่ยังคงแผ่ไอความร้อนระอุออกมา นางกัดมันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับเป็นขนมข้าวพอง รสชาติเผ็ดร้อนและพลังงานธาตุไฟเข้มข้นไหลลงคอไปหล่อเลี้ยงสามก้อนแป้งในท้องที่กำลังหิวกระหาย"อา... ชื่นใจ"ไป๋เยว่กลืนหินลาวาลงท้อง ลูบหน้าท้องที่ป่องนูนของตัวเองด้วยความสำราญใจ"ลูกแม่... วันนี้พวกเจ้ากินดุเหลือเกินนะ"ที่มุมห้อง สภาพของผู้หาเลี้ยงครอบครัวดูไม่ได้เลยทีเดียวม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหิน ลิ้นห้อยยาวออกมา