All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 21 - Chapter 30

รัตติกาลอันเงียบสงัดปกคลุมทั่วขุนเขา สายลมราตรีพัดพาเอาความหนาวเหน็บยามดึกสงัดเข้ามาปะทะผิวกาย ทว่า ณ หน้าถ้ำเมฆาหยก บรรยากาศกลับร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด ความเงียบสงบถูกรบกวนด้วยกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของ 'สุราดอกท้อหมื่นปี' ที่ตลบอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณกลิ่นของมันมิใช่เพียงสุราหมักดองสามัญที่หาได้ตามร้านรวงในโลกมนุษย์ แต่มันคือโอสถทิพย์ที่หมักบ่มจากดอกท้อศักดิ์สิทธิ์และน้ำค้างยามเช้า ผสานด้วยมนตราลึกลับแห่งเผ่าจิ้งจอก อัดแน่นไปด้วยปราณบริสุทธิ์และไอกำหนัดตามธรรมชาติ เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นนี้เข้าไป ก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดลมในกายสูบฉีดพล่าน หัวใจเต้นระรัว และสติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางดุจหมอกควัน"นายหญิง! ท่านดื่มไม่ได้นะเจ้าคะ! นั่นมันสุราฤทธิ์แรงสำหรับเผ่าจิ้งจอก... ท่านประมุขเคยสั่งห้ามไว้มิใช่หรือ!"เสียงเล็กแหลมของ 'ชิงล่วน' วิหคเทพผู้ทำหน้าที่เฝ้ายามดังขึ้นทำลายความเงียบ นกน้อยสีฟ้าครามบินวนเวียนรอบศีรษะของไป๋เยว่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ปีกเล็กๆ กระพือพั่บๆ ถี่รัว พยายามจะบินโฉบลงไปใช้จงอยปากคาบจอกหยกหนีจากมือนายหญิงผู้ดื้อรั้นไป๋เยว่ในยามนี้ช่างแตกต่างจากสตรีขี้เซาในยามปกติอย่างสิ้นเ

เปลวเทียนไขในห้องหอวูบดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องผ่านม่านไหมบางเบา เข้ามาอาบไล้เรือนร่างของสองหนุ่มสาวที่กำลังโอบกอดกันแนบแน่นบนตั่งเตียงหยกขาว บรรยากาศภายในถ้ำเมฆาหยกที่เคยหนาวเหน็บ บัดนี้กลับร้อนระอุขึ้นด้วยไออุ่นแห่งความปรารถนาที่กำลังลุกโชนริมฝีปากของม่อซางประทับลงบนเรียวปากอิ่มสีชาดของนาง ครั้งนี้มิใช่การจูบแบบหยอกเย้าดั่งเช่นสัตว์เลี้ยงออดอ้อนเจ้านาย แต่เป็นการบดขยี้ที่ดุดัน หิวกระหาย และเรียกร้องดั่งราชันย์ผู้พิชิต ลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ ดูดดึงปลายลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนีให้เกี่ยวรัดพันกันจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายดังก้องในความเงียบสงัด"อื้ม..."ไป๋เยว่ครางในลำคอ ร่างกายอ่อนระทวยดุจขี้ผึ้งลนไฟ สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดถูกรสจูบอันป่าเถื่อนช่วงชิงไปจนสิ้น สองแขนเรียวเสลาโอบรอบคอแกร่งของเขาแน่น แอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนาที่กำลังฟ้อนเฟ้นไปทั่วเรือนร่างอย่างเอาแต่ใจฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการจับดาบกรำศึกของจอมมาร ลากไล้ผ่านผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู สร้างความรู้สึกสากระคายที่ตัดกันกับความนุ่มเนียนอย่างลงตัว ความแตกต่างนี้กลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้น

กลุ่มควันสีขาวหนาทึบที่ระเบิดออกเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไปตามกระแสลมที่พัดวนภายในถ้ำเมฆาหยก เผยให้เห็นสภาพความยับเยินภายในห้องนอนที่ชัดเจนขึ้นทีละน้อยไป๋เยว่ยกมือปัดควันออกจากใบหน้า ดวงตาหงส์หรี่ลงเพ่งมองฝ่าหมอกขาวไปยังจุดที่นางเห็นเงาตะคุ่มเมื่อครู่ หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความระแวง มือข้างหนึ่งคว้าแจกันหยกหัวเตียงมาถือไว้แน่น เตรียมพร้อมฟาดศีรษะผู้บุกรุกไม่ว่าหน้าไหนออกมานะ! ข้าเห็นเจ้า!นางตะโกนขู่เสียงแข็ง แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงความเงียบสงัดเมื่อม่านควันสลายไปจนหมดสิ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตามิใช่บุรุษร่างยักษ์ หรือนักฆ่าจากสำนักใด แต่เป็นเพียง...ก้อนขนสีแดงเพลิงที่นอนขดตัวเป็นวงกลมอยู่ปลายเตียงเสี่ยวฮวาในร่างจิ้งจอกแดงนอนหลับสนิท หูข้างหนึ่งพับลง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ท่าทางไร้เดียงสาและสงบเสงี่ยมเจียมตัวที่สุดในสามภพ ราวกับว่าเสียงระเบิดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านที่ไม่อาจปลุกนิทราอันแสนสุขของเขาได้ไป๋เยว่ชะงัก คิ้วเรียวขมวดมุ่น นางลดแจกันในมือลงช้าๆเสี่ยวฮวา?นางพึมพำด้วยความงุนงง กวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ไม่มีใครอื่น... หน้าต่างยังคงปิดสนิท ม่านพลังหน้าถ้ำยังทำงา

กาลเวลาในโลกบำเพ็ญเพียรไหลผ่านไปดุจสายน้ำลอดใต้สะพาน หนึ่งเดือนผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบในหุบเขาคุนหลุน ใบไม้เปลี่ยนสีจากเขียวขจีเป็นเหลืองทอง สายลมเริ่มพัดพาความหนาวเย็นของเหมันต์ที่กำลังย่างกรายเข้ามาเยือนสำหรับม่อซาง ช่วงเวลานี้เปรียบเสมือนการชุบตัวในบ่อทิพย์ พลังวัตรที่เคยเหือดแห้งจากการต่อสู้และการข้ามมิติ บัดนี้ฟื้นคืนกลับมาเกือบสิบส่วน ร่างจิ้งจอกแดงของเขามีขนเงางามดุจแพรไหม นัยน์ตาสีอำพันส่องประกายเจิดจ้าเปี่ยมด้วยพลังชีวิต การได้นอนกอดและแอบดูดซับพลังหยินบริสุทธิ์จากไป๋เยว่ทุกค่ำคืน เป็นทางลัดในการฟื้นฟูที่ดียิ่งกว่าการกินยาอายุวัฒนะพันปีทว่า... ในขณะที่สัตว์เลี้ยงกำลังแข็งแกร่งขึ้น เจ้านายกลับมีสภาพที่สวนทางกันอย่างน่าประหลาดภายในห้องนอนหินหยกที่ปิดม่านมิดชิด ร่างระหงของไป๋เยว่นอนคุดคู้จมหายไปในกองผ้าห่มไหมฟ้า แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างศิลา แต่ไม่มีทีท่าว่าจะปลุกบรรพชนจิ้งจอกให้ตื่นจากนิทราได้จากเดิมที่เป็นสตรีขี้เซาอยู่แล้ว หนึ่งเดือนมานี้อาการของไป๋เยว่ยิ่งทวีความรุนแรงจนน่าตกใจ นางนอนกินบ้านกินเมือง นอนชนิดที่ว่าหากฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า นางคงแค่พลิกตัวหน

ยอดเขาน้ำแข็งทมิฬตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ปกคลุมด้วยพายุหิมะที่โหมกระหน่ำตลอดชั่วนาตาปี ความหนาวเย็นระดับที่สามารถแช่แข็งวิญญาณเซียนได้ภายในพริบตา ทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นเขตหวงห้ามที่น้อยคนนักจะกล้าย่างกรายเข้ามาแต่ท่ามกลางพายุสีขาวโพลน ร่างเล็กจ้อยสีแดงเพลิงกำลังพุ่งทะยานฝ่าลมพายุขึ้นไปอย่างไม่ลดละม่อซางในร่างจิ้งจอกที่จำแลงกายให้เหลือเพียงหางเดียวเพื่อความคล่องตัว กัดฟันสู้กับความหนาวเหน็บ ขนสีแดงของเขาเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แต่ดวงตาสีอำพันยังคงมุ่งมั่นแน่วแน่เพื่อภรรยา... เพื่อลูก...จอมมารท่องคำนี้ในใจราวกับมนต์สะกด ความหิวโหยของไป๋เยว่เปรียบเสมือนราชโองการ หากนางไม่ได้กินบัวหิมะพันปี นางอาจจะธาตุไฟเข้าแทรก หรือลูกในท้องอาจจะอาละวาดจนนางเจ็บปวดในที่สุด เขาก็มาถึงยอดเขาเบื้องหน้าคือหน้าผาสูงชัน ตรงกลางแอ่งน้ำแข็งมีดอกบัวสีฟ้าครามขนาดมหึมาบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมเย็นยะเยือกและแผ่รัศมีพลังปราณบริสุทธิ์ออกมา มันคือบัวหิมะพันปี ราชินีแห่งสมุนไพรฤทธิ์เย็นที่หาค่ามิได้ทว่า... ม่อซางไม่ใช่ผู้เดียวที่หมายตามัน"เร็วเข้า! รีบเก็บมันก่อนที่พายุจะแรงกว่านี้!"เสียงตะโกนดุดันดังฝ่าเสียงลม