All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 31 - Chapter 40

ความโศกเศร้าจากการเข้าใจผิดเรื่องรูปร่างหน้าตายังคงปกคลุมจิตใจของไป๋เยว่อย่างหนักหน่วง นางนั่งซึมกระทืออยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวลูบไล้ใบหน้าและหน้าท้องของตนเองซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ พร่ำบ่นถึงความอวบอ้วนที่ไม่มีอยู่จริงม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนอนหมอบอยู่แทบเท้านาง พยายามใช้ศีรษะถูไถขาเรียวเพื่อปลอบโยน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบของชิงล่วนก็ดังเข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นของไอทะเลที่ลอยมาแตะจมูก"นายหญิงเจ้าขา มีข่าวดีเจ้าค่ะ"วิหคเทพสาวใช้บินโฉบเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นเต้น ในมือของนางประคองกล่องไม้จันทน์หอมสีมุกที่สลักลวดลายเกลียวคลื่นวิจิตรบรรจง ตัวกล่องประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามขนาดเท่าไข่ไก่นับสิบเม็ด ส่องประกายแวววาวจนตาพร่าไป๋เยว่เงยหน้าขึ้นมองอย่างเชื่องช้า"ข่าวดีอันใด ข้าหมดอาลัยตายอยากถึงเพียงนี้ ยังจะมีเรื่องดีอันใดอีก""ดูนี่สิเจ้าคะ" ชิงล่วนวางกล่องลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง "ของกำนัลจากวังมังกรแห่งทะเลตงไห่เจ้าค่ะ องค์ชายไป๋หลงส่งทหารให้นำมาถวายท่านเป็นการเฉพาะ"เมื่อได้ยินชื่อไป๋หลง หูของจิ้งจอกแดงที่นอนอยู่ก็กระดิกทันที ดวงตาสีอำพันหรี่ลงด

เมื่อเงาปีกสีเขียวมรกตของวิหคเทพชิงล่วนลับหายไปจากขอบฟ้า ความเงียบงันอันวังเวงก็เข้าปกคลุมถ้ำเมฆาหยกอย่างสมบูรณ์ ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงบรรยากาศภายในถ้ำหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยขุนเขา ความกดดันที่มองไม่เห็นบีบคั้นหัวใจของผู้อยู่เฝ้าจนแทบแตกสลาย ไป๋เยว่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงหยกขาว ร่างกายที่เคยอบอุ่นนุ่มนวลบัดนี้เริ่มแข็งเกร็ง ลมหายใจที่เคยแผ่วเบาบัดนี้ขาดห้วงไปเป็นพักๆ ผิวพรรณขาวซีดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำราวกับบุปผาที่กำลังเหี่ยวเฉาเพราะต้องพิษร้ายความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากหน้าท้องของนางอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความเย็นจากน้ำแข็งธรรมดา แต่เป็นไอเย็นจากขุมนรกที่กัดกินวิญญาณ เกล็ดน้ำแข็งสีดำเริ่มเกาะตัวลามเลียจากปลายเท้าขึ้นมาตามขอบเตียงและผ้าห่ม ส่งเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะแผ่วเบาแต่น่าขนลุกม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนั่งเฝ้าอยู่ข้างกายภรรยาไม่ห่าง ดวงตาสีอำพันจ้องมองร่างที่กำลังจะแตกสลายตรงหน้าด้วยความรวดร้าวใจอย่างที่สุด ขนสีแดงเพลิงของเขาลู่ลงแนบลำตัว หางทั้งเก้าที่เคยสะบัดไหวอย่างสง่างามบัดนี้ตกลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงในฐานะจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ เขาเคยผ่านความเป็นความตายมานับหมื่นครั้ง

ผืนป่าทึบทางทิศตะวันตกของเขาคุนหลุนในยามวิกาลนั้นเต็มไปด้วยอันตรายและความเงียบสงัดที่ชวนขนลุก เสียงกิ่งไม้ลั่นเปรี้ยะหรือเสียงใบไม้ไหวเพียงเล็กน้อยอาจหมายถึงจุดจบของชีวิต ทว่าในค่ำคืนนี้ ผู้ที่เป็นจุดจบมิใช่สัตว์อสูรเจ้าถิ่น แต่เป็นเงาสีแดงเพลิงขนาดเล็กที่เคลื่อนที่ผ่านพุ่มไม้ด้วยความเร็วที่ดวงตาเปล่ามองไม่ทันม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงวิ่งลัดเลาะไปตามแนวหินผา จมูกที่ไวต่อกลิ่นแยกแยะกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตนับพันชนิดในป่าได้อย่างแม่นยำ'หมูป่าเขี้ยวตัน? ...เนื้อเหนียวเกินไป ย่อยยาก''กวางดาวเจ็ดสี? ...กลิ่นสาบแรง นางคงอาเจียน'ดวงตาสีอำพันวาวโรจน์ในความมืด เขาไม่ได้มาล่าเพื่อประทังความหิวของตนเอง แต่มาล่าเพื่อสี่ชีวิตที่กำลังหิวโหยอยู่ที่ถ้ำ ดังนั้นเหยื่อในคืนนี้ต้องเป็นระดับจักรพรรดิแห่งรสชาติและคุณค่าทางอาหารเท่านั้นกุกกัก...เสียงขยับตัวแผ่วเบาดังมาจากยอดไม้สูง ม่อซางหยุดกึก แหงนหน้าขึ้นมองบนกิ่งสนพันปี มี 'ไก่ฟ้าหางยาวขนทอง' กำลังนอนหลับซุกหัวอยู่ใต้ปีก มันคือสัตว์วิเศษที่กินแต่ผลท้อสวรรค์และดื่มน้ำค้างยอดเขา เนื้อของมันจึงหวานล้ำ หอมกรุ่น และอุดมไปด้วยพลังปราณหยางที่ช่วยบำรุงเลือดลมส

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนยอดเขาคุนหลุนพร้อมกับสายลมเย็นสดชื่นที่พัดพากลิ่นหอมของใบสนและน้ำค้างบริสุทธิ์เข้ามาภายในถ้ำเมฆาหยก แสงแดดสีทองอ่อนๆ สาดส่องกระทบพื้นหิน ขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนให้จางหายไปไป๋เยว่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด อาจเป็นเพราะมื้ออาหารมโหฬารเมื่อวานที่ม่อซางในคราบจิ้งจอกอุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงไปหามาประเคนให้ นางบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รู้สึกว่าเลือดลมเดินสะดวกกว่าทุกวันนางลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจกทองแดงบานใหญ่ หมุนตัวซ้ายขวาสำรวจเรือนร่างของตนเอง"อืม..."ไป๋เยว่เอียงคอ ใช้มือลูบหน้าท้องที่นูนออกมาภายใต้ชุดนอนผ้าไหม"ยุบลงไปหน่อยแล้วรึเปล่านะ" นางพึมพำปลอบใจตนเอง "เมื่อวานกินเข้าไปตั้งขนาดนั้น แต่วันนี้ดูเหมือนจะกระชับขึ้นนิดหน่อย สงสัยตบะฌานที่ข้าบำเพ็ญมานับพันปีจะเริ่มช่วยขัดเกลาร่างกายแล้วกระมัง"นางยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ โดยหารู้ไม่ว่าที่นางรู้สึกสบายตัวขึ้น เป็นเพราะสามก้อนแป้งในท้องได้รับพลังงานเพียงพอจนสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่ดูดกลืนพลังชีวิตแม่ไปชั่วคราวต่างหาก"อากาศดีขนาดนี้... อยู่อุดอู้ในถ้ำคง

ณ ยอดเขาโอสถทิพย์ แดนศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกควันสีขาวตลอดปี กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรนับพันชนิดลอยคละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นดินและกลิ่นฝน ภายใต้ร่มเงาของต้นสนพันปีขนาดมหึมาที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมศาลายาหลังเก่าร่างของชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวายที่สานอย่างลวกๆ เขาคือหมอเทวดาจาง แพทย์ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือที่สุดในสามภพ ผู้ซึ่งสามารถยื้อชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ด้วยเข็มเงินเพียงเล่มเดียวทว่าภาพลักษณ์ของเขาช่างห่างไกลจากคำว่าเทวดาลิบลับผมเผ้าสีขาวโพลนยุ่งเหยิงรุงรังเหมือนรังนกกระจิบ หนวดเครายาวเฟื้อยเปรอะเปื้อนคราบน้ำแกง จมูกแดงก่ำและบวมเป่งบ่งบอกถึงพิษสุราเรื้อรัง ในอ้อมกอดของเขาไม่ได้มีคัมภีร์แพทย์ล้ำค่า แต่กลับมีไหเหล้านารีแดงขนาดใหญ่ที่ถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงราวกับสมบัติล้ำค่า"ครอก... ฟี้... งึมงำ... เหล้าดี... เหล้าดี..."เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงจั๊กจั่นเรไรฟึ่บ! ฟึ่บ!เสียงปีกกระพือแหวกอากาศดังขึ้น นกกระเรียนสีขาวตัวใหญ่ร่อนลงจอดที่ขอบระเบียงศาลา มันมองดูสภาพของหมอเทวดาด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะตัดสินใจใช้จะงอยปากแข็งแรงจิกเข้าที่กลางศีรษะล้านเลี่ย