جميع فصول : الفصل -الفصل 250

ม่านหมอกสีนิลแห่งปราณมหาปฐมมารที่พวยพุ่งทะลักออกจากบานประตูศาลาโอสถจันทรา ค่อยๆ จางหายไปตามกระแสลมกรดแห่งอเวจี ทัศนียภาพเบื้องหน้ากระจ่างชัดขึ้นในสายตาของทวยเทพและผู้ยิ่งใหญ่ทั่วทั้งมหานครไร้สรรพเสียงท่ามกลางเศษกระจกคริสตัลที่แหลกละเอียดเป็นผุยผง ร่างกะทัดรัดสามร่างในชุดเอี๊ยมสีแดงมงคล ก้าวเดินเตาะแตะฝ่าฝุ่นธุลีออกมาเรียงหน้ากระดาน เผชิญหน้ากับมังกรเก้าหัวบรรพกาลและรัชทายาทสวรรค์ผู้หยิ่งยโสทว่าภาพลักษณ์ของขบวนทารกสุดป่วนแห่งวังจันทราโลหิตในครานี้ กลับสร้างความตื่นตะลึงระคนมึนงงให้แก่ทุกชีวิตที่ทอดมอง รังสีอำมหิตและจิตสังหารระดับมหาปฐมมารที่เดือดพล่านจนมิติธาตุบิดเบี้ยวนั้น เป็นของจริงแท้อย่างมิต้องสงสัย ทว่าสิ่งที่ขัดแย้งกับบรรยากาศแห่งความตายอย่างรุนแรง คือสรีระอวบอ้วนเป็นปล้องๆ ประดุจก้อนซาลาเปา และสิ่งที่อยู่ในมือของก้อนแป้งทั้งสามต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า ยืนจังก้ากางขาป้อมๆ อย่างองอาจทะลุฟ้า ทว่ามือซ้ายของทารกทั้งสาม กลับกำลังประคองขวดนมวิญญาณที่หล่อหลอมจากหยกอุ่นๆ เอาไว้แนบอก"จ๊วบ... จ๊วบ... แพล่บ..."สรรพเสียงดูดจุกขวดนมอย่างเอร็ดอร่อย ดังกังวานแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจาก

เศษซากกระเบื้องหยกและฝุ่นธุลีแห่งความอหังการของทายาทเก้าสวรรค์ ถูกกองทัพองครักษ์เงากวาดล้างเช็ดถูจนสะอาดสะอ้านหมดจด ปราศจากร่องรอยการต่อสู้ภายในระยะเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปมัจจุราชแห่งแดนอเวจีใช้วิชาฝ่ามือสยบวิญญาณ ลูบแผ่นหลังปลอบประโลมโทสะของสตรีปลาเค็มที่เพิ่งจะง้างค้อนเหล็กยักษ์ จนกระทั่งมารดาแห่งวังมารยอมทิ้งศัสตรา ซุกสรีระอันแสนเกียจคร้านกลับเข้าสู่อ้อมกอดของผ้าห่มไหมเมฆา จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันเป็นนิรันดร์อีกครา ในขณะเดียวกัน ก้อนแป้งแฝดสามในชุดเอี๊ยมสีแดง ก็เดินเตาะแตะเรียงแถวกลับมาทิ้งตัวลงบนรังสมบัติ ริมฝีปากจิ้มลิ้มยังคงดูดขวดนมวิญญาณที่ว่างเปล่าดังจ๊วบจ๊วบ ก่อนจะหลับตาพริ้มเข้าสู่โหมดทารกบริสุทธิ์ประดุจไม่มีการนองเลือดใดๆ เกิดขึ้นเมื่อภรรยาและสายเลือดราชันย์หลับสนิท ประมุขแห่งสามภพก็ก้าวเดินไร้สรรพเสียง ทะยานสรีระสูงตระหง่านขึ้นไปประทับยืนอยู่บนยอดหอคอยศิลาทมิฬที่สูงที่สุดของมหาปราสาทวังจันทราโลหิต นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายมฤตยูกวาดมองลงไปยังมหานครคนป่วยที่ทอดยาวบดบังทัศนียภาพเบื้องล่างแสงจากไข่มุกราตรีนับแสนเม็ดส่องสว่างเรืองรอง ทว่าภายใต้ความเงียบสงัดระดับสุสานคนเป็นนั้น สัม

เปลวเพลิงเทวะสีชาดที่ร้อนระอุและดุดัน ระเบิดทะลักออกจากกระบี่เพลิงทลายภพของผู้ฝึกยุทธ์หัวขบถ รังสีฆ่าฟันที่อัดแน่นด้วยความหยิ่งยโสและปฏิเสธการก้มหัวให้แก่เดรัจฉาน แผดเผามวลอากาศธาตุจนสั่นสะเทือนบิดเบี้ยว คลื่นความร้อนกวาดล้างความหนาวเหน็บยามวิกาลจนหมดสิ้นบุรุษหนุ่มจากหุบเขาเพลิงบรรพกาล ถีบฝ่าเท้าอัดกระแทกพื้นกระเบื้องศิลาวิญญาณจนแตกร้าว สรีระกำยำพุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุด้วยความเร็วระดับอุกกาบาตจุติ ปลายกระบี่ที่ลุกโชนด้วยไฟบรรลัยกัลป์ ชี้เล็งตรงไปยังร่างกะทัดรัดสีเขียวมรกตที่กำลังเกาะอยู่ริมจานหยกขาว"เดรัจฉานชั้นต่ำ! บังอาจตั้งตนเป็นศาลเตี้ยรีดไถผู้คน! ข้าจะบดขยี้กะโหลกของเจ้าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน แล้วนำเนื้อโสมมของเจ้าไปย่างไฟ!"สุรเสียงตวาดกร้าวดังกัมปนาทฉีกกระชากสัจธรรมแห่งความเงียบ ทัศนียภาพอันตึงเครียดนี้ ทำเอาบรรดามหาเศรษฐี เจ้าสำนัก และเทพเซียนที่หมอบคลานอยู่รอบด้าน ต่างเบิกตาถลนกว้างจนขอบตาแทบฉีกขาด วิญญาณนับแสนดวงสั่นสะท้านระริก สองมือตะครุบปิดปากตนเองแน่นหนาจนเล็บจิกเนื้อห้อเลือด ลอบมองดูจุดจบของวิหคจอมปากแจ๋วอย่างใจจดใจจ่อพวกมันต่างคาดหวังลึกๆ ว่ารังสีอัคคีที่ทรงอานุภาพนี้ จ

ณ ยอดเขาสูงสุดแห่งเก้าสวรรค์ สถานที่ซึ่งเคยถูกขนานนามว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์และศูนย์กลางแห่งวัฏสงสารสมาคมปรมาจารย์โอสถเทวะ มหาปราสาทที่หล่อหลอมขึ้นจากทองคำขาวและหยกสวรรค์ องค์กรทรงอิทธิพลผู้ผูกขาดการรักษาและกุมชะตาชีวิตของสรรพสิ่งในสามภพมานับแสนปี ทว่าทัศนียภาพอันแสนวิจิตรตระการตาในกาลก่อน บัดนี้กลับถูกแช่แข็งอยู่ในสภาวะที่น่าสมเพชและอัปยศอดสูที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์สายลมหนาวเหน็บพัดกรรโชกผ่านบานหน้าต่างที่แตกร้าว หอบเอากลิ่นอายความเสื่อมโทรมและกลิ่นเหม็นหืนของสมุนไพรทิพย์ที่ตกค้างอยู่ในคลังจนเน่าเปื่อย ลอยคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินอันโอ่อ่าบนบานประตูศิลาที่เคยเนืองแน่นไปด้วยมหาเศรษฐีและเจ้าสำนักผู้มาต่อแถวรอคิว บัดนี้กลับมีเพียงหยากไย่เส้นหนาเตอะถักทอระโยงระยาง แมงมุมอสูรตัวเขื่องเกาะชักใยอยู่บนปากเตาหลอมมหาปฐมกาลอย่างเย้ยหยันสัจธรรม สภาพแวดล้อมเงียบเหงาและร้างผู้คนประดุจสุสานร้างที่ถูกทวยเทพทอดทิ้งณ ใจกลางโถงประชุมใหญ่ประธานสมาคมโอสถเทวะ ชราภาพผู้มีหนวดเคราสีขาวลากยาวจรดพื้น อาภรณ์แพรพรรณที่เคยสว่างไสวบัดนี้หม่นหมอง ชายชรากำลังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนบัลลังก์มังกรหยก สองมือที่เห

ลำแสงสีทองคำที่ควบแน่นจากปราณเทวะบริสุทธิ์ พุ่งทะยานแหวกมวลอากาศธาตุไร้สรรพเสียง ทะลวงฝ่าบานหน้าต่างไม้หอมบรรพกาลเข้ามาภายในห้องบรรทมหยกเหมันต์ สาส์นท้าประลองโอสถระดับสวรรค์ หาได้ก่อกำเนิดคลื่นเสียงรบกวนกฎอัยการศึกไม่ ทว่ามันกลับลอยตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารังเตียงสมบัติ ส่องแสงกะพริบวิบวับบาดตา แผ่กระจายระลอกคลื่นทางจิตวิญญาณที่อัดแน่นไปด้วยความหยิ่งยโสและท้าทายอำนาจมืดอย่างอุกอาจที่สุดม้วนคัมภีร์สีทองคำคลี่สยายออกด้วยตนเองกลางอากาศธาตุ อักขระเวทสีชาดที่สลักเสลาด้วยความเคียดแค้นของเจ้าสำนักโอสถเฒ่า ลอยเด่นขึ้นทีละตัวอักษร สะท้อนแสงเจิดจ้ากระทบภูเขาเพชรนิลจินดาจนเกิดประกายรุ้งบาดตาเนื้อความในสาส์นสลักเจตจำนงวิปลาส ท้าทายสตรีหมอเถื่อนแห่งแดนมาร ให้ออกมาประชันฝีมือการหลอมโอสถต่อหน้าธารกำนัลนับแสนชีวิต หากเจ้าสำนักโอสถเป็นฝ่ายกำชัยชนะ ศาลาโอสถจันทราจะต้องถูกสั่งปิดกิจการถาวร และทรัพย์สินทุกชิ้น อาวุธเทวะทุกเล่ม รวมถึงศิลาวิญญาณทุกก้อนที่เคยขูดรีดมาจากมหาเศรษฐีทั่วสามภพ จะต้องถูกส่งมอบเป็นเครื่องบรรณาการชดเชยให้แก่สำนักโอสถแห่งเก้าสวรรค์อย่างไร้ข้อแม้แสงสว่างอันแสนจองหอง สาดส่องกระทบเปลือ