All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 271 - Chapter 280

ประกายแสงแห่งอาคมเวท พลันสว่างวาบแหวกความมืดมิดในศาลาโอสถจันทราในเสี้ยวอึดใจที่ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องของอดีตบรรพชนจิ้งจอก กำลังจะทะลวงผ่านช่องว่างแห่งมิติธาตุ เพื่อทาบทับลงบนเส้นชีพจรบริเวณข้อมือซีดเซียวของอาคันตุกะรูปงาม ระยะห่างระหว่างผิวเนื้อของสตรีมีสามีและบุรุษหน้าขาว หดแคบลงจนเหลือเพียงครึ่งเส้นผม ทว่าสัจธรรมแห่งการแพทย์ย่อมไร้ความหมาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความหึงหวงระดับล้างผลาญเอกภพ"หยุดมือเดี๋ยวนี้ฮูหยิน!"สุรเสียงกัมปนาทที่อัดแน่นไปด้วยปราณมฤตยูและกลิ่นน้ำส้มสายชูเดือดพล่าน แผดก้องสะท้านทำลายล้างความเงียบสงัด พร้อมกันนั้น ร่างกำยำที่ห่อหุ้มด้วยเกราะรบมหาปฐมมาร ก็ระเบิดความเร็วก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งแสงสว่าง พุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุเข้ามาขวางกั้นกึ่งกลางโต๊ะตรวจโรคศิลาหมับ!ฝ่ามือกร้านศึกที่หุ้มด้วยถุงมือเหล็กกล้า ตวัดวูบเดียวด้วยความเร็วที่ฝืนกฎเกณฑ์ฟ้าดิน คว้าจับเข้าที่ข้อมือเล็กบางของมารดาแห่งวังมารอย่างเด็ดขาด ท่วงท่าการสกัดกั้นนั้นรุนแรงดุดันประดุจการสกัดดาวหางมฤตยู ทว่าน้ำหนักที่บีบรัดลงบนผิวพรรณของภรรยากลับนุ่มนวลทะนุถนอม ราวกับเกรงว่าแก้วคริสตัลจะแตกร้าว แรงลมจากการพุ่งตั

สรรพเสียงใดๆ ในศาลาโอสถจันทราที่กำลังตึงเครียดจนขีดสุด พลันชะงักงันประดุจกาลเวลาถูกแช่แข็งท่ามกลางทัศนียภาพอันแสนอัปยศอดสู ที่ซึ่งมัจจุราชแห่งแดนอเวจีในชุดเกราะรบมหาปฐมมาร กำลังจับมือถือแขนกับอาคันตุกะรูปงามอย่างแนบแน่น เพื่อสถาปนาตนเองเป็นสื่อกลางส่งผ่านลมปราณ ความดุดันและตรรกะอันแสนวิปลาสของสามี บดขยี้สติสัมปชัญญะของทุกสรรพสิ่งในสิบทิศจนแหลกละเอียด ทว่าท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนวิญญาณแทบแตกซ่านนั้นเอง"พรืด... หึๆๆ..."สรรพเสียงแผ่วเบาที่หลุดพ้นจากสัจธรรมแห่งความเกียจคร้าน พลันเล็ดลอดออกจากริมฝีปากอวบอิ่มของอดีตบรรพชนจิ้งจอก สตรีผู้ซึ่งวันๆ เอาแต่นอนหาววอด จดจ้องผู้คนด้วยสายตาปลาตาย และมองทุกสรรพสิ่งเป็นเพียงก้อนไขมันที่ผลิตศิลาวิญญาณ บัดนี้ไม่อาจกลั้นความรู้สึกขบขันที่ปะทุขึ้นจากแก่นวิญญาณได้อีกต่อไป ไหล่บอบบางของมารดาแห่งวังมารสั่นสะท้านขึ้นลงเป็นจังหวะความหึงหวงที่ไร้สาระ ปัญญาอ่อน และการกระทำตัวเป็นทารกยักษ์หวงของเล่นของประมุขแห่งสามภพผู้ยิ่งใหญ่ มันช่างดูขัดแย้ง ย้อนแย้ง และวิปริตผิดเพี้ยน ทว่าในสายตาของสตรีปลาเค็มแล้ว พฤติกรรมหน้าโง่เหล่านั้นกลับดูน่าเอ็นดูและเรียกร้องคว

ปุด... ปุด... ซู่!โลหิตเดือดพล่านประดุจธารลาวาใต้ขุมนรก ส่งเสียงก้องกังวานอยู่ภายในโสตประสาทของเทพบุตรหลานอวิ๋นเพียงผู้เดียวเข็มทองคำเล่มจิ๋วที่ฝังลึกทะลวงจุดชีพจรเป็นตายบริเวณลำคอ หาใช่เครื่องมือแพทย์ที่มอบความโล่งสบายไม่ ทว่ามันคือมหันตภัยแห่งการก่อกำเนิดระดับมหาปฐมกาล ที่ถูกควบแน่นจากความขี้เกียจของอดีตบรรพชนจิ้งจอก ทันทีที่ปลายเข็มสัมผัสกับแก่นวิญญาณ พลังงานสีทองคำก็ระเบิดออกประดุจมังกรเพลิงบรรพกาลที่หิวโซและคลุ้มคลั่งสมรภูมิรบอันแสนดุเดือดและวิปลาส อุบัติขึ้นภายในสรีระเปราะบางของเซียนหนุ่มโรคไอเย็นกัดกร่อนวิญญาณที่ฝังรากลึก กัดกินชีพจรและดูดกลืนพลังชีวิตของอาคันตุกะรูปงามมานับสหัสวรรษ พยายามต่อต้านผู้บุกรุกอย่างเกรี้ยวกราด เกล็ดน้ำแข็งสีดำคล้ำที่แผ่ซ่านความหนาวเหน็บระดับแช่แข็งเอกภพ ก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงน้ำแข็งนับหมื่นชั้น หวังจะสกัดกั้นปราณเทวะสีทองคำทว่าอานุภาพแห่งการรักษาที่แทรกซึมเข้ามานั้น ดิบเถื่อนและป่าเถื่อนเกินกว่าที่โรคร้ายจะประเมินได้ก๊าซซซ!มังกรเพลิงสีทองคำอ้ากะโหลกขนาดยักษ์ แผดเสียงคำรามกวาดล้างกำแพงเหมันต์จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง มันทะลวงฝ่าเส้นเลือดใหญ่ กัดกระชา

ประกายโลหะมฤตยูเสียดสีกระทบฝักดังกังวานบาดลึกทะลวงโสตประสาทรังสีฆ่าฟันระดับทำลายล้างเอกภพ ระเบิดทะลักออกจากเรือนร่างกำยำของมัจจุราชแห่งแดนอเวจี กลิ่นอายความตายที่ดำมืดยิ่งกว่านรกขุมสุดท้าย ผสมผสานควบแน่นเข้ากับกลิ่นเปรี้ยวฉุนของน้ำส้มสายชูแห่งความหึงหวง จนสภาวะแวดล้อมภายในศาลาโอสถจันทราบิดเบี้ยวผิดรูปคมกระบี่ตัดสวรรค์สีนิลทะมึน ถูกตวัดพาดฉับลงบนลำคอขาวซีดของเทพบุตรหลานอวิ๋นด้วยความเร็วก้าวข้ามแสง ความคมกริบและแรงกดทับนั้นปราศจากความปรานี เพียงแค่โลหะเย็นเยียบสัมผัสแผ่วเบา โลหิตสีทองคำศักดิ์สิทธิ์ก็ปริแตก ซึมทะลักออกมาจากรอยแผล ไหลอาบย้อมปกคอเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ของอาคันตุกะจนแดงฉาน พื้นที่รอบบริเวณถูกแช่แข็งด้วยแรงกดดันระดับมหาปฐมกาล โต๊ะหยกที่แหลกละเอียดเป็นผุยผงเมื่อครู่ถูกลมพายุหึงหวงพัดปลิวว่อน เกล็ดน้ำแข็งสีดำลุกลามเกาะกินตั้งแต่ปลายเท้าของเซียนหนุ่มขึ้นมาถึงหัวเข่า พันธนาการร่างเปราะบางมิให้ขยับเขยื้อนหลบหนีเส้นเลือดดำบริเวณขมับและลำคอของบุรุษผู้สวมเกราะรบมหาปฐมมาร ปูดโปนเต้นตุบๆ ประดุจเถาวัลย์อสูรที่สูบฉีดด้วยเพลิงแค้น นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์สาดประกายเพลิงบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะแ

เกล็ดน้ำแข็งสีนิลทมิฬลุกลามเกาะกุมผนังศิลาของห้องบรรทมหยกเหมันต์อย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิภายในอาณาเขตหวงห้ามดิ่งวูบลงสู่ขีดสุดแห่งความหนาวเหน็บ ปราศจากการร่ายเวทมนตร์ ปราศจากการใช้ค่ายกลเหมันต์ ทว่าความเยือกเย็นนี้ก่อกำเนิดจากความน้อยเนื้อต่ำใจระดับล้างผลาญเอกภพของบุรุษเพียงผู้เดียวณ มุมอับแสงฝั่งที่มืดมิดที่สุดของตำหนัก มัจจุราชแห่งแดนอเวจีประทับนั่งชันเข่า กอดอกนิ่งสนิทประดุจรูปสลักศิลาที่ถูกสาปแช่ง แผ่นหลังกว้างใหญ่แผ่ซ่านรังสีน้ำส้มควันคลุ้งออกมาไม่ขาดสาย ประมุขแห่งสามภพกำลังเปิดฉากทำสงครามประสาท หวังใช้ความเงียบงันกดดันให้อีกฝ่ายบังเกิดความรู้สึกผิด ทว่าในส่วนลึกของแก่นวิญญาณ จอมมารย่อมตระหนักแจ้งดีว่า อัตราความเป็นไปได้ที่ภรรยาจะก้าวเดินมาง้อถอนนั้น ช่างริบหรี่และติดลบยิ่งกว่าการรอให้ดวงตะวันดับสูญท่ามกลางรังสีความกดดันที่พร้อมจะบดขยี้สิบทิศ เบื้องหลังเสาหยกสลักลายมังกรต้นยักษ์ ปรากฏสิ่งมีชีวิตก้อนกลมๆ ห้าก้อน กำลังซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ประดุจเจดีย์มนุษย์ ต้าเป่ายืนจังก้าเป็นฐานราก เอ้อร์เป่าเหยียบไหล่พี่ชาย เสี่ยวเป่าเกาะเอวเหนียวหนึบ ขณะที่ทารกแฝดหญิง จิ้งเหมียนและหย่งหล่าน ชะโงก