All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 291 - Chapter 300

หยาดน้ำแข็งละลายหยดลงกระทบก้นกะละมังทองเหลืองขึ้นสนิมดังก้องกังวาน เสียงหยดน้ำแว่วสะท้อนขานรับกันท่ามกลางความเงียบสงัด ราวกับเป็นเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังวาระสุดท้ายของสำนักคุนหลุนเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ลอยละล่องผ่านรอยรั่วขนาดเท่าฝ่ามือบนหลังคาตำหนักใหญ่ ร่วงหล่นลงมาเกาะกุมเรือนผมของเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดที่นั่งเรียงสลอนกันอยู่บนเก้าอี้ไม้ซีดเซียว ความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ ทว่ามันกลับมิอาจดับไฟแห่งความรุ่มร้อนในกระเพาะอาหารที่ว่างเปล่ามาเนิ่นนานได้วันนี้คือวันชี้ชะตา บรรดาเสาหลักแห่งแดนธรรมะต่างขัดสีฉวีวรรณจนผิวหนังแทบถลอก พวกเขางัดเอาชุดคลุมตัวเก่งที่ซุกซ่อนไว้ก้นหีบชั้นลึกสุดออกมาสวมใส่ แม้เนื้อผ้าจะซีดจางและมีกลิ่นอับชื้น ทว่ารอยปะชุนด้วยด้ายหยาบนั้นมีเพียงไม่ถึงห้าแห่ง นับเป็นอาภรณ์ที่หรูหราที่สุดเท่าที่พญายาจกเหล่านี้จะขุดค้นมาประดับกายได้แล้ว"โอ้... ข้าน้อยขอคารวะหมอเทวดาผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม รัศมีของท่านช่างเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงตะวันเบิกฟ้า ความงดงามของท่านคือแสงสว่างชี้นำมวลมนุษย์..." ผู้อาวุโสคุมกฎหลับตาพริ้ม สองมือประสานคารวะกลางอากาศ กำลังซักซ้อมวาจาสอพลอด

เสียงบานประตูศิลาผลึกหมื่นปีเลื่อนเปิดออกดังกังวานก้อง ทำลายความเงียบงันเบื้องหน้าท้องพระโรงแห่งวังมาร แสงสว่างเจิดจ้าจากไข่มุกราตรีเม็ดเขื่องที่ประดับอยู่บนเพดานสาดส่องกระทบแผ่นกระเบื้องศิลาทองคำจนเกิดประกายบาดตา คณะผู้นำแห่งแดนธรรมะที่คุกเข่ารอคอยอยู่เบื้องนอกต่างหรี่ตาลง สองมือที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อปะชุนสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ทั้งจากความหนาวเหน็บของไอมารที่แผ่ซ่าน และจากความประหม่าที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจสตรีผู้มั่งคั่งที่สุดในสามภพปรากฏกายขึ้นท่ามกลางรัศมีแห่งความโอ่อ่า อาภรณ์ไหมสวรรค์เก้าวิหคสีแดงสดพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ทุกเส้นด้ายที่ถักทอล้วนเปล่งประกายละอองปราณบริสุทธิ์ชนิดที่สามารถซื้อยอดเขาคุนหลุนได้ทั้งลูก เรือนร่างอรชรทิ้งตัวลงประทับเอนกายไขว่ห้างบนบัลลังก์หยกขาวบริสุทธิ์ ท่วงท่าการขยับกายเต็มไปด้วยความเกียจคร้านล้างผลาญ ทว่ากลับงามสง่าเหนือล้ำทวยเทพ แขนเรียวเสลาเท้าคางลงบนพนักพิง นัยน์ตาหงส์ปรือมองผู้มาเยือนเบื้องล่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่าประดุจมองดูเศษฝุ่นขนาบข้างบัลลังก์หยก คือบุรุษผู้สวมใส่เกราะทมิฬสลักลายมังกรกลืนสวรรค์ ประมุขแห่งอเวจียืนตระหง่านดุจขุนเขาแห่ง

คมกระบี่ตัดสวรรค์สะท้อนประกายแสงสีโลหิตวาววับ ความเย็นเยียบจากโลหะระดับเอกภพจ่อแนบชิดผิวหนังที่เหี่ยวย่น หยาดเลือดสีอุ่นจัดไหลซึมจากลำคอของประมุขแห่งคุนหลุน หยดลงกระทบกระดาษสัญญายกกรรมสิทธิ์บนพื้นกระเบื้องหยก ทว่าแม้จะเผชิญหน้ากับมัจจุราชผู้พร้อมจะบิดคอศัตรูให้แหลกคาฝ่ามือ สัญชาตญาณการดิ้นรนของสุนัขจนตรอกกลับผลักดันให้ชายชราฝืนเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เจียมสังขาร"พวกข้ามิยอม!" ประมุขเฒ่าเค้นเสียงรอดไรฟัน แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นสะท้านจนแทบทรุด "ต่อให้ต้องวิญญาณแตกซ่าน คุนหลุนก็จะไม่ยอมตกเป็นทาสของแดนมารในราคาหยามเกียรติเพียงหนึ่งตำลึงทอง! สัญญาซื้อขายที่อยุติธรรมที่สุดในโลกหล้าเช่นนี้ ต่อให้สวรรค์ถล่ม พวกข้าก็ไม่มีวันประทับตรา!"ผู้อาวุโสคุมกฎที่หมอบกราบจมกองเลือดอยู่ข้างกัน กัดฟันตะโกนสมทบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "หากพวกเจ้ากล้าใช้กำลังบังคับข่มเหง ฟ้าดินย่อมเป็นพยาน! ข่าวลือที่วังมารย่ำยีฝ่ายธรรมะ จะถูกป่าวประกาศไปทั่วสิบทิศ ทวยเทพบนเก้าสวรรค์ย่อมไม่ปล่อยพวกเจ้าเอาไว้แน่!"กร้วม... กึก...เสียงเคี้ยวขนมเปี๊ยะวิญญาณที่ดังแว่วมาจากหลังม่านไข่มุกพลันหยุดชะงักลงกลางคันบรรยากาศตึงเครียดภายในท้องพร

เกล็ดหิมะคมกริบประดุจใบมีดน้ำแข็ง กรีดทะลวงผ่านอาภรณ์ปะชุนที่ขาดวิ่นเป็นริ้ว พายุเหมันต์คลุ้มคลั่งเกรี้ยวกราดประดุจมังกรร่ำไห้ กวาดต้อนร่างซูบผอมของอดีตคณะผู้บริหารสำนักคุนหลุนให้ซวนเซไปตามเส้นทางทุรกันดาร รอยเท้าเปื้อนโลหิตทิ้งคราบแดงฉานเป็นทางยาวฝ่ากองหิมะหนาทึบอดีตประมุขเฒ่าและเหล่าผู้อาวุโสที่บัดนี้มีสถานะต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขจรจัด กัดฟันฝืนลากสังขารที่ใกล้แตกดับ รอนแรมร่อนเร่ไปตามยอดเขาของบรรดาสิบสำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะ ในใจของพวกมันยังคงสลักลึกถึงคำสาบานใต้แสงจันทราเมื่อร้อยปีก่อน พี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย สหายร่วมอุดมการณ์ผดุงความยุติธรรม บัดนี้คุนหลุนตกทุกข์ได้ยาก พันธมิตรผู้ยิ่งใหญ่ย่อมต้องเปิดประตูต้อนรับ จัดเตรียมเตาผิงอุ่นพร้อมสุราเลิศรสไว้ปลอบประโลม และส่งกองทัพไปทวงคืนศักดิ์ศรีให้พวกตนอย่างแน่นอนสองมือเหี่ยวย่นสั่นสะท้าน เคาะลงบนบานประตูศิลาหยกของสำนักกระบี่สวรรค์ ซึ่งตั้งตระหง่านโอ่อ่าอยู่เบื้องหน้า"น้องร่วมสาบาน... พี่ใหญ่มาแล้ว..." เจ้าสำนักเฒ่าเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากที่แตกเป็นระแหงพยายามขยับยิ้มอย่างมีความหวัง เมื่อหูแว่วได้ยินเสียงปลดสลักดาลประตูดังก้องกังว

หยาดฝนเย็นเยียบสาดกระหน่ำลงมากระทบแอ่งน้ำขังสีดำคล้ำ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารบูดเน่าและตะไคร่น้ำลอยคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในตรอกซอมซ่ออันมืดมิดของเมืองมนุษย์ ร่างผอมโซในชุดผ้าฝ้ายสีขาวที่ขาดวิ่นเป็นริ้ว เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยด่างดำ ยืนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางพายุเหมันต์ที่เกรี้ยวกราดหลินจูอดีตศิษย์พี่หญิงผู้แสนดี ดอกบัวขาวผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งความโปรดปราน บัดนี้มีสภาพอเนจอนาถหาได้ต่างจากขอทานข้างถนน นัยน์ตาที่เคยช่ำชองในการแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ไร้เดียงสา กำลังเบิกกว้างจดจ้องไปยังแผ่นป้ายประกาศข่าวที่แปะหราอยู่บนกำแพงศิลาผุพังบนแผ่นกระดาษเวทมนตร์นั้น ปรากฏภาพวาดจำลองความยิ่งใหญ่ของสตรีผู้สวมอาภรณ์ไหมสวรรค์เก้าวิหค นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์ทองคำ แผ่รังสีความมั่งคั่งและอำนาจล้นฟ้า ทรงเครื่องประดับล้ำค่าที่ส่องประกายบาดตาบาดใจ ภาพของไป๋เยว่ สตรีที่หลินจูเคยเหยียบย่ำ สตรีที่นางเคยวางแผนใส่ร้ายจนถูกขับไล่ไสส่งให้ไปตายอย่างโดดเดี่ยวเส้นเลือดดำบริเวณขมับของอดีตศิษย์พี่หญิงปูดโปนเต้นตุบ ริ้วรอยแห่งความเคียดแค้น ริษยา และความไม่ยินยอมพร้อมใจ ทะลักทลายออกมากัดกินดวงหน้าผุดผ่องจ