Lahat ng Kabanata ng บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Kabanata 281 - Kabanata 290

เปลวเทียนไข่มุกราตรีที่ส่องสว่างอยู่เหนือเพดานศิลาทมิฬ สั่นไหวระริกตามจังหวะชีพจรที่เต้นกระหน่ำนัยน์ตาสีอำพันของประมุขแห่งสามภพ ผู้เพิ่งถูกสตรีร่างเล็กกระชากคอเสื้อจนล้มหงายหลังลงบนพรมไหมเมฆา บัดนี้สั่นระริกประดุจแผ่นดินไหวระดับทำลายล้างเอกภพ วาจาอันแสนป่าเถื่อนที่ขู่จะสูบปราณหยางเพื่อผลิตก้อนแป้งคนที่หก ทำเอามัจจุราชผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับสมองขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยขึงขังแตกซ่านกระจายไปคนละทิศคนละทาง ลมหายใจอุ่นร้อนของภรรยาที่รดรินอยู่เหนือปลายจมูก สกัดกั้นกระแสพลังมฤตยูในกายของเขาจนปั่นป่วนไปหมดทว่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกหาได้ประสงค์จะเปิดมหาสงครามบนเตียงเพื่อสร้างทายาทในยามที่หนังตาใกล้ปิดจริงๆ ไม่ สตรีผู้งดงามล่มเมืองเพียงแค่งัดเอามาตรการขั้นเด็ดขาดที่สุดในวัฏสงสาร ออกมาสยบความพยศของสุนัขตัวโตจอมขี้น้อยใจ เพื่อประหยัดพลังงานชีวิตให้ได้มากที่สุดสตรีปลาเค็มไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งสติประมวลผล ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องข้างซ้ายที่ยังเป็นอิสระจากผ้าพันแผล ตวัดเกี่ยวเชยปลายคางแกร่งของบุรุษร่างยักษ์ให้เชิดขึ้นรับแสงสว่างใบหน้าที่สลักเสลาอย่างไร้ที่ติค่อยๆ โน้มต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากอวบอิ่มที่เ

กลิ่นหอมกรุ่นของเต้าหู้ทอดวิญญาณสีเหลืองทองที่ทอดจนกรอบนอกนุ่มใน ลอยอวลปะทะประสาทรับกลิ่น ท่ามกลางศาลาริมสระบัวศักดิ์สิทธิ์อันแสนร่มรื่นอดีตบรรพชนจิ้งจอกกำลังเอนกายกลิ้งเกลือกอยู่บนตั่งหยกหยางเจียน สภาพของสตรีผู้งดงามล่มเมืองในยามนี้ คล้ายคลึงกับก้อนแป้งที่ถูกนำไปทอดจนพองฟู มารดาแห่งวังมารเพิ่งจะกวาดเต้าหู้ทอดกระทะยักษ์ลงกระเพาะอาหารจนหมดเกลี้ยง อาการอิ่มแปล้และพุงกางส่งผลให้สรีระบอบบางแทบจะหลอมละลายติดกับเบาะรองนั่งไหมเมฆา ปราศจากเรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้วทว่ากงล้อแห่งความวิปลาสไม่เคยปล่อยให้สตรีปลาเค็มได้พักผ่อนอย่างสงบสุขจู่ๆ มหันตภัยระดับทำลายล้างสุนทรียภาพก็อุบัติขึ้น อาการคันยิบๆ ประดุจมีมดอัคคีนับพันตัวไต่ตอม ปะทุขึ้น ณ กึ่งกลางแผ่นหลัง ตำแหน่งยุทธศาสตร์ต้องห้ามที่ท่อนแขนเรียวเล็กไม่อาจเอื้อมไขว่คว้าถึงสตรีผู้เกียจคร้านขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันแน่นจนเป็นปม ริมฝีปากอวบอิ่มส่งเสียงจิ๊ด้วยความขัดใจขั้นสูงสุด นางพยายามพลิกตัวไปมา ถูไถแผ่นหลังกับเบาะหยกประดุจหนอนชาเขียวโดนน้ำร้อนลวก ทว่าความคันคะเยอนั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงทะลวงลึกถึงชั้นผิวหนัง นัยน์ตาหงส์สีโลหิตกวาดม

กร้วม... ง่ำ... กร้วม...จังหวะการขบเคี้ยวของว่างด้วยท่วงท่าอันแสนเอาแต่ใจ ฉีกกระชากความเงียบงันแห่งโถงทางเดินศิลาทมิฬให้ขาดสะบั้น จากเงามืดเบื้องหลังซุ้มประตูหยก ปรากฏสรีระอวบอ้วนสามก้อนกำลังก้าวเดินเรียงหน้ากระดานออกมาด้วยท่วงท่าอหังการประดุจทรราชย์ผู้คุมกฎแห่งวัฏสงสารต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า ก้อนแป้งแฝดสามในชุดเอี๊ยมสีแดงสด สองมือป้อมๆ จับขนมเปี๊ยะวิญญาณยัดเข้าโพรงปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มยุ้ยพองออกทั้งสองข้าง ท่วงท่าการเยื้องย่างของทารกมาร ดุดันและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากบิดาอย่างครบถ้วนขนมเปี๊ยะวิญญาณที่ถูกยัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลามนั้น หาใช่ของว่างระดับก้นครัวโรงเตี๊ยมทั่วไปไม่ ทว่าแป้งชั้นนอกถูกนวดขึ้นจากกลีบบัวสวรรค์ตรัสรู้ที่บานเพียงหนึ่งครั้งในรอบหมื่นปี ส่วนไส้ในสีเหลืองทองที่ทะลักเยิ้มออกมาตามง่ามนิ้วของเด็กๆ คือไข่แดงของวิหคเพลิงอมตะเก้าหางที่เพิ่งให้กำเนิดบุตร ถูกนำมาเคี่ยวกับน้ำตาลปราณบริสุทธิ์จนมีรสชาติหวานล้ำลึก อาหารว่างเพียงหนึ่งคำของทรราชย์น้อย มีมูลค่ามหาศาลมากพอจะซื้อนิกายฝ่ายธรรมะขนาดกลางได้ทั้งนิกายทว่าสิ่งที่กระชากก

เสียงหวีดหวิวของพายุเหมันต์ที่พัดกระหน่ำยอดเขาคุนหลุน ดังกังวานโหยหวนประดุจเสียงสะอื้นของวิญญาณเร่ร่อนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เคยอุดมสมบูรณ์และถูกห่อหุ้มด้วยปราณบริสุทธิ์หนาแน่น บัดนี้เสื่อมโทรมแร้นแค้นจนฝืนสัจธรรมแห่งความเป็นจริง สัจธรรมแห่งความพินาศนี้ หาได้เกิดจากการรุกรานของเผ่ามาร หรือมหาสงครามล้างสิบทิศไม่ ทว่ามันอุบัติขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับการจากไปของอดีตศิษย์หญิงผู้ถูกทอดทิ้งเส้นชีพจรวิญญาณใต้ดิน อู่ข้าวอู่น้ำระดับมหาปฐมกาลที่คอยหล่อเลี้ยงยอดเขามานับแสนปี พลันเหือดแห้งสูญสลายไปอย่างเป็นปริศนา ปราณเทวะที่เคยพวยพุ่งหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ถูกตัดขาดประดุจสายน้ำที่ถูกเขื่อนยักษ์กั้นขวางผลลัพธ์แห่งความแห้งแล้งนั้น ดุร้ายและป่าเถื่อนเกินกว่าที่สำนักอันดับหนึ่งจะรับมือไหว แปลงสมุนไพรล้ำค่าที่เคยผลิบานสาดแสงระยิบระยับ เหี่ยวเฉาตายซากกลายเป็นเพียงเศษหญ้าแห้งกรังภายในข้ามคืน เหมืองศิลาวิญญาณที่เคยมั่งคั่ง ขุดค้นพบเพียงก้อนกรวดหินดินทรายธรรมดาที่ไร้ซึ่งค่าควรเมืองเมื่อไร้ซึ่งทรัพยากรหล่อเลี้ยงวิถีแห่งเซียน สันดานดิบของผู้ฝึกตนที่เคยวางมาดทรงธรรมก็เผยธาตุแท้บรรดาลูกศิษย์ระ

เสียงบานประตูศิลาพันปีลั่นเสียดแก้วหูดังสะท้อนก้องกังวานฝ่าเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอย่างเกรี้ยวกราดเหนือยอดเขาคุนหลุน แรงเสียดทานจากบานประตูที่ปราศจากการหล่อลื่นด้วยหยาดน้ำค้างวิญญาณมาเนิ่นนาน บ่งบอกถึงสภาวะฝืดเคืองขั้นวิกฤตของอดีตสำนักอันดับหนึ่งแห่งแดนธรรมะได้อย่างแจ่มแจ้งเจ้าสำนักเฒ่าผู้มีหนวดเคราสีดอกเลาก้าวเท้านำขบวนผู้อาวุโสสูงสุดทั้งเจ็ด ล่วงล้ำเข้าสู่คลังสมบัติศักดิ์สิทธิ์ประจำสำนัก สถานที่ซึ่งอดีตเคยเปล่งประกายรัศมีบาดตาจนทวยเทพต้องหลบเลี่ยง ทว่าบัดนี้ สิ่งที่ต้อนรับคณะผู้นำแห่งคุนหลุนกลับมีเพียงพายุฝุ่นผงนับศตวรรษที่ฟุ้งกระจาย ซัดสาดเข้าปะทะใบหน้าเหี่ยวย่นจนบรรดายอดขุนเขาต้องยกแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนขึ้นปิดจมูกและไอสำลักอย่างหมดสภาพไร้ซึ่งแสงสะท้อนเรืองรองของศิลาวิญญาณ ไร้ซึ่งกลิ่นหอมหวนของโอสถทิพย์บรรพกาล ภายในคลังศิลาโอ่อ่ากว้างขวางปรากฏเพียงชั้นวางไม้เนื้อแข็งที่ผุกร่อนตามกาลเวลา ซ้ำยังมีเส้นใยเหนียวหนืดของแมงมุมอัคคีแปดขาที่ถักทอโยงใยยึดครองพื้นที่ประดุจเป็นเจ้าของจวนตัวจริง ความหนาวเหน็บจากกำแพงหินซึมซาบเข้าสู่กระดูกดำ ทว่ามันยังมิอาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวในห้วงอก