Alle Kapitel von บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Kapitel 301 – Kapitel 310

หยาดโลหิตข้นหนืดหยดกระทบผิวกระจกทองเหลืองดังก้องสะท้อนในความเงียบสงัด มันมิใช่รอยด่างพร้อยบนแผ่นโลหะ ทว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยมรณะที่กรีดร้องก้องกังวานในห้วงการรับรู้ของหลินจู อดีตศิษย์พี่หญิงเบิกตากว้างจนแทบถลัก รอยยิ้มอหังการที่หมายมั่นจะยั่วยวนมหาเทพสวรรค์ แข็งค้างและบิดเบี้ยวไปในเสี้ยวอึดใจกระจกบิ่นหลุดร่วงจากฝ่ามือที่สั่นสะท้าน กระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียดประดุจความฝันอันจอมปลอมสัจธรรมแห่งวิชามารนอกรีตที่คุนหลุนซุกซ่อนไว้ กำลังเปิดเผยธาตุแท้อันโหดเหี้ยมที่สุดออกมา คัมภีร์กลืนวิญญาณสวรรค์หาใช่เพียงม้วนตำราที่จารึกตัวอักษรตายด้าน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตบรรพกาลที่มีจิตสำนึกอันชั่วร้าย ยามที่เคล็ดวิชาแทรกซึมเข้าสู่จุดตันเถียน มันได้ลากเอาเส้นชีพจรและตรวจสอบรากฐานของสตรีชุดขาวอย่างทะลุปรุโปร่งและสิ่งที่จิตสำนึกแห่งคัมภีร์ค้นพบ คือความว่างเปล่าอันน่าสมเพชร่างกายมนุษย์ของดอกบัวขาวผู้นี้ อ่อนแอ เปราะบาง และขาดสารอาหารมาอย่างยาวนาน เรือนร่างที่ต้องซดน้ำโคลนประทังชีวิต แทะเปลือกไม้และกินเศษอาจมสุกรเพื่อเอาตัวรอด หาได้มีรากฐานลมปราณที่แข็งแกร่งพอจะรองรับพลังงานระดับล้างผลาญเอกภพได้แม้แต่เสี้ย

เสียงกรีดร้องแหบพร่าประดุจกากระหายน้ำดังก้องสะท้อนไปมากระทบกำแพงกะโหลกศีรษะ ยายเฒ่าหลินจูตะเกียกตะกายเกลือกกลิ้งอยู่ท่ามกลางกองปฏิกูล ทว่ายังไม่ทันที่สติสัมปชัญญะอันวิปลาสจะรวบรวมกลับคืนมาได้เต็มที่เปรี้ยงงง! ตูม!เสียงกัมปนาทดุจสวรรค์ถล่มทลายระเบิดขึ้นเหนือหัว รัศมีศักดิ์สิทธิ์สีทองเจิดจ้าทะลวงฝ่าความมืดมิด ทาบทับลงมาประดุจหอกเพลิงแห่งสุริยัน สาดส่องขับไล่กลิ่นอายคาวเลือดและไอเย็นเยียบให้สลายตัวไปจนสิ้นซาก ท่ามกลางละอองแสงที่สาดประกาย ผู้คุมกฎแห่งเก้าสวรรค์ประทับยืนอยู่กลางห้วงเวหา ชุดเกราะทองคำอร่ามสลักลายมังกรเหินเปล่งประกายบาดตา รังสีแห่งความบริสุทธิ์บดขยี้บรรยากาศเหม็นสาบจนแหลกละเอียดเบาบางลงในพริบตาช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้วเบื้องบนคือตัวแทนแห่งทวยเทพผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง รัศมีสูงส่งดั่งดวงตะวัน ทว่าเบื้องล่างคืออดีตดอกบัวขาวที่เหลือเพียงลมหายใจรวยรินในร่างชราภาพอันโสมม สภาพของนางน่าสะอิดสะเอียนเสียจนเทพอารักษ์ที่ลอยตามมาเบื้องหลังต้องแสร้งหันหน้าหนีและยกแขนเสื้อแพรพรรณขึ้นปิดจมูกด้วยความขยะแขยงนัยน์ตาสีทองคำของผู้คุมกฎกวาดมองความพินาศเบื้องล่าง ก่อนจะหยุดนิ่งลงบนคัม

กลองศึกสวรรค์ถูกรัวตีด้วยจังหวะขัดขืน ดังก้องกังวานฉีกกระชากความเงียบสงบอันเป็นนิรันดร์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นหอมของกำยานดอกบัวทิพย์ที่เคยอบอวลชวนให้จิตใจสงบ บัดนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นเหงื่อไคลแห่งความตื่นตระหนกและละอองโทสะที่เดือดพล่านประดุจน้ำพุร้อนอเวจีณ ท้องพระโรงเก้าชั้นฟ้า ดินแดนที่เคยได้รับการยกย่องว่าสูงส่ง บริสุทธิ์ และเปี่ยมด้วยระเบียบวินัยที่สุดในเอกภพ บัดนี้มีสภาพวิปลาสหาได้ต่างจากลานค้าผักปลาในโลกมนุษย์ยามเช้าตรู่เทพอารักษ์ผู้คุ้มกฎ แม่ทัพสวรรค์ผู้เคยเกรียงไกร ตลอดจนเทพธิดาผู้มีสิริโฉมงดงามนับหมื่นชีวิต ต่างละทิ้งมาดอันสง่างามและตบะเซียนที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี พากันเบียดเสียดยัดเยียดอยู่เต็มลานหยกขาวบริสุทธิ์ สองมือที่เคยร่ายรำเวทมนตร์หรือกวัดแกว่งศัสตราวุธปราบมาร บัดนี้กลับชูป้ายแพรไหมที่เขียนด้วยโลหิตซึ่งกรีดจากนิ้วตนเองเพราะไม่มีเงินซื้อหมึกปราณ สลักอักษรตัวโตประท้วงเรียกร้องความเป็นธรรมดังกึกก้อง"จ่ายเบี้ยหวัดรายเดือนของพวกข้ามาเดี๋ยวนี้! ข้าต้องดื่มน้ำค้างผสมเศษเมฆประทังชีวิตมาสามสิบราตรีแล้ว!" เทพพิทักษ์ทิศอุดรที่เคยสวมเกราะเพชรเจ็ดสี บัดนี้สวมเพียงเสื่อลำแพนสานพ

เสียงล้อราชรถทองคำบดขยี้เกล็ดเมฆดังกึกก้องกังวาน แหวกว่ายผ่านทะเลหมอกแห่งสรวงสวรรค์ด้วยท่วงท่าโอ่อ่าอลังการ สัตว์อสูรเทียมรถรูปกิเลนเกล็ดเงินสี่ตัวพ่นลมหายใจเป็นประกายไฟสีฟ้า ทะยานมุ่งหน้าสู่รอยแยกมิติแห่งแดนอเวจีบนที่นั่งบุกำมะหยี่หนานุ่มภายในราชรถ ราชทูตสวรรค์จำต้องนั่งเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง พยายามกลั้นหายใจเพื่อหลีกหนีกลิ่นสาบสางที่ยังคงตกค้างมาจากตีนเขาคุนหลุนเบื้องหน้าของราชทูตผู้สูงศักดิ์ คือ ‘ซากศพเดินได้’ สองตนที่กำลังนั่งยืดอกเชิดคอตั้งตรงอย่างภาคภูมิใจ อาภรณ์ไหมสวรรค์สีทองอร่ามปักดิ้นลายพยัคฆ์เหิน สมควรดูน่าเกรงขามและวิจิตรตระการตา ทว่าเมื่อมันถูกนำมาสวมทับบนเรือนร่างที่ผอมโซจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกของจ้าวอู๋จี๋และซุนหง ทุกสิ่งกลับดูวิปลาสอย่างหาที่สุดไม่ได้ คอเสื้อที่กว้างหลวมโคร่งเผยให้เห็นไหปลาร้าที่ปูดโปนดุจคันไถ แขนเสื้อลากยาวรุ่มร่ามพันกันยุ่งเหยิง สภาพของอดีตเสาหลักแห่งวิถีธรรมบัดนี้ หาได้ต่างจากหุ่นไล่กาขี้เรื้อนที่ถูกขโมยมาสวมกระสอบทองคำ!แม้กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าจะส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงอยู่เป็นระยะ ทว่าความทะเยอทะยานที่ถูกปลุกปั่นด้วยราชโองการจอมปลอม

กลิ่นไหม้เกรียมของควันอสนีบาตยังคงลอยอวลปะปนกับคาวเลือดหยดเล็กๆ ที่ริมซุ้มประตูเหล็กไหลสวรรค์ ร่างที่เคยสวมอาภรณ์สีทองอร่ามของอดีตยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะ บัดนี้นอนหมอบกระแตคลุกฝุ่นหิมะด้วยสภาพดำเมี่ยมประดุจถ่านก้อนเถ้าทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย นัยน์ตาฝ้าฟางของจ้าวอู๋จี๋กลับเบิกกว้างจนแทบถลนทะลักออกจากเบ้า สายตาของอดีตเจ้าสำนักคุนหลุนจดจ้องไปยัง 'ชามข้าวสุนัข' ที่สลักเสลาขึ้นจากผลึกดาราเก้าสีอย่างไม่กะพริบมิใช่เพียงเพราะภาชนะใส่อาหารนั้นประเมินค่ามิได้ ทว่าสิ่งที่นอนแช่อยู่ในน้ำขุ่นมัวก้นชามต่างหากที่กระชากวิญญาณของผู้ทรงศีลให้หลุดลอย!ท่ามกลางเศษกระดูกสัตว์และน้ำล้างเท้า ปรากฏรากไม้สีทองอร่ามขนาดเท่าท่อนแขนทารก แผ่กลิ่นอายปราณบริสุทธิ์ระดับเขย่าขวัญสวรรค์ รัศมีสีรุ้งเรืองรองออกมาจากรอยเขี้ยวที่กัดแทะทิ้งไว้ครึ่งท่อนอย่างไม่ไยดี!"ราก... รากโสมวิญญาณบรรพกาลหมื่นปี..."เสียงแหบพร่าของจ้าวอู๋จี๋สั่นสะท้าน ยอดสมบัติโอสถที่เพียงหยดน้ำคั้นก็สามารถต่ออายุขัยเทพเซียนได้นับพันปี บัดนี้กลับถูกนำมาให้สุนัขจรจัดเคี้ยวเล่นประดุจแท่งไม้ขัดฟัน!โครก... คราก...เสียงท้องร้องคำร