All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 311 - Chapter 320

ครืด... ครืด... พลั่ก!เสียงลากของหนักครูดไปกับพื้นถนนหยกวิญญาณดังก้องสะท้อนตอกย้ำความวิบัติ ร่างผอมแห้งประดุจซากศพเดินได้ของยอดคนแห่งเก้าชั้นฟ้าทั้งสาม ถูกป้าขายเนื้ออสูรร่างยักษ์หิ้วคอเสื้อลากถูลู่ถูกังมาตามทางเดิน สตรีร่างท้วมผู้มีมัดกล้ามดุจหินผาใช้เพียงมือเดียวหิ้วคอราชทูตสวรรค์ จ้าวอู๋จี๋ และซุนหง ราวกับหิ้วลูกไก่ขนร่วงที่ไร้ทางสู้ กลิ่นคาวเลือดจากปังตอเล่มมหึมาที่เหน็บอยู่ข้างเอวแม่ค้า ลอยคละคลุ้งบีบคั้นให้ลมหายใจของผู้ทรงศีลแทบขาดห้วง"เข้าไป!"สิ้นสุรเสียงตวาดดุดัน ร่างของอดีตความภาคภูมิใจแห่งวิถีธรรมก็ถูกเหวี่ยงลอยละลิ่ว กระแทกบานประตูไม้หอมแดงจนเปิดออกกว้าง ก่อนจะตกลงไปกองทับกันดังกูดบนพื้นพรมขนสัตว์ภายในอาคารโอ่อ่าเบื้องหน้าของพวกเขามีแผ่นป้ายไม้สลักตัวอักษรสีทองอร่ามประดับอัญมณีว่า 'โรงรับจำนำจันทราโลหิต สาขาย่านการค้า' พร้อมตราประทับรูปพยัคฆ์เหินเหยียบเมฆาอันเป็นสัญลักษณ์ของวังมาร!หลังโต๊ะหยกดำ เถ้าแก่โรงรับจำนำซึ่งเป็นมารจิ้งจอกเฒ่าในชุดไหมหรูหรา ค่อยๆ ดัน 'แว่นตาผลึกแก้ว' ขึ้นประทับบนสันจมูก นัยน์ตาสีทองหรี่มองสภาพขยะเปียกของลูกค้ากลุ่มใหม่ด้วยแววตาเหยียดหยามขั้นสุด

เสียงฝ่าเท้าเปลือยเปล่าที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนเหนียวเหนอะหนะ ย่ำสลับลงบนพื้นถนนดังก้องสะท้อนไปตามแนวทางเดิน ขบวนราชทูตแห่งเก้าชั้นฟ้าที่เคยโอ่อ่าหยิ่งยโส บัดนี้เหลือเพียงสภาพของกลุ่มยาจกหนีตาย ร่างกายซูบผอมสวมเพียงกางเกงเตี่ยวแพรสีขาวหม่นหมอง มีเพียงเศษผ้าขี้ริ้วขาดกะรุ่งกะริ่งคลุมไหล่สั่นเทาเพื่อต้านทานลมหนาวที่พัดโชยมาเป็นระลอกทว่าเมื่อสองอดีตยอดคนแห่งคุนหลุนและราชทูตสวรรค์ ลากสังขารอันอัปยศมาจนทะลุม่านหมอกมายาสีเทาหม่น อันเป็นเขตแดนของ 'ประตูด่านชั้นในสุด' ของวังจันทราโลหิต สองเท้าที่กำลังก้าวเดินก็พลันแข็งทื่อประดุจถูกสาปให้กลายเป็นศิลา!ราชทูตสวรรค์ผู้เป็นตัวแทนแห่งองค์เทียนจวินที่เคยกะเก็งคำด่าทอไว้ในหัว หวังจะใช้อำนาจสวรรค์ข่มขู่สตรีมารให้หวาดกลัว บัดนี้กลับต้องเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า!แสงสว่างเจิดจ้าดุจสุริยันนับร้อยดวงสาดกระแทกเข้าสู่นัยน์ตาฝ้าฟางจนต้องหยีตาหลบ ทว่าเมื่อดวงตาปรับสภาพได้ ภาพที่ประจักษ์แก่สายตากลับกระชากวิญญาณของผู้ทรงศีลทั้งสามให้หลุดลอยออกไปจากร่าง!ปราศจากทะเลสาบโลหิต ปราศจากภูเขาไฟพ่นควันพิษ และปราศจากซากสลัมซอมซ่ออย่างที่มโนสำนึกวาดฝันไว้!เบื้องหน้า

กรอด... กรอด!เสียงขบกรามดังก้องมาจากร่างผอมแห้งที่นอนคลุกฝุ่นหิมะเปียกแฉะ จ้าวอู๋จี๋ซึ่งเพิ่งสลบเหมือดไปได้เพียงครึ่งก้านธูป พลันสะดุ้งเฮือกเบิกตาโพลง ความเจ็บปวดจากดั้งจมูกที่หักสะบั้นและฟันหน้าที่หลุดร่วง หาได้เทียบเคียงกับความอัปยศที่ถูกทหารยามปลายแถวพ่นเมล็ดท้อใส่หน้าไม่! อดีตเจ้าสำนักคุนหลุนตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน โลหิตสีข้นไหลทะลักจากโพรงจมูกเปรอะเปื้อนหนวดเคราที่จับตัวเป็นก้อน ทว่าทิฐิอันสูงเสียดฟ้ากลับฉุดกระชากวิญญาณให้หยัดยืนขึ้นสู้ความเย็นเยียบของพื้นหิมะกัดกินทะลุฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ทว่าจ้าวอู๋จี๋กลับสะกดจิตตนเองว่านี่คือบททดสอบจากสวรรค์ ชายชราในสภาพสวมเพียงกางเกงเตี่ยวแพรเปื้อนโคลน ยืดแผ่นหลังที่โก่งงอให้ตั้งตรงสุดกำลัง เชิดคางที่บวมเป่งขึ้นสี่สิบห้าองศา แม้ซี่โครงจะปูดโปนดุจซากศพแห้งแล้ง แต่กลับพยายามวางมาดดุจเทพเซียนผู้จุติลงมาโปรดเวไนยสัตว์ สองมือเหี่ยวย่นไพล่หลัง ก่อนจะตวัดนิ้วที่สั่นระริกชี้ไปยังยามมารในชุดเกราะทองคำอร่ามเบื้องหน้าประตูด่านในสมองอันคับแคบของอดีตเจ้าสำนักเฒ่า เขายังคงหลงระเริงว่าตนเองคือจุดศูนย์กลางของจักรวาล คิดไปเองว่าที่ทหารยามมารผู้นี้กล้ากำเริบเส

ปลายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สับวิญญาณสั่นระริก ส่งเสียงกังวานบาดหูสะท้อนไปมาหน้าซุ้มประตูเหล็กไหลสวรรค์ราชทูตผู้แทนองค์เทียนจวินในสภาพสวมเพียงกางเกงเตี่ยวแพรเปื้อนโคลน สองมือผอมโซกำด้ามอาวุธระดับเทพเจ้าไว้แน่น ปลายแหลมคมชี้ตวัดขึ้นไปยังยอดซุ้มประตูด่านอันวิจิตรตระการตา นัยน์ตาที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้แดงก่ำอัดแน่นไปด้วยโทสะที่ทะลุขีดจำกัด ทว่าเป้าหมายที่ปลายกระบี่ชี้จ่อ หาใช่จอมมารผู้เหี้ยมโหดหรือกองทัพอสูรนับหมื่นไม่มันคือ 'วิหคอ้วนท้วน' รูปร่างกลมป๊อกประดุจลูกแตงโม ที่กำลังเกาะอยู่บนยอดศิลา!เจ้านกแก้วชิงล่วน ปักษีเซียนผู้มีขนสีเขียวสลับแดงฉูดฉาดบาดตา ยืนจังก้าท้าทายสายลมหนาวด้วยท่วงท่าที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจเบื้องบนโดยสิ้นเชิง ท่ามกลางจิตสังหารที่แผ่พุ่งมาจากยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะ เจ้านกอ้วนกลับทำเพียงยกกรงเล็บข้างหนึ่งขึ้นมา แล้วใช้ปลายเล็บแหลมคมแคะเศษเมล็ดทานตะวันออกจากซอกจะงอยปากอย่างเกียจคร้านล้างผลาญจิ๊... จิ๊...เสียงแค่นจะงอยปากดังก้องกังวาน หยามเกียรติกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถผ่าขุนเขาให้แยกเป็นสองเสี่ยงได้อย่างไม่ไยดี!"เดรัจฉานชั้นต่ำ! สัตว์ปีกไร้สกุลตัวใดบังอาจมาเกะกะขวางทา

ฟ้าว! ฟ้าว! ฟ้าว! ฟ้าว!เสียงกัมปนาทแหวกมิติอากาศของห่าเกาทัณฑ์สวรรค์นับพันดอก กรีดร้องเสียดแทงโสตประสาทดุจมัจจุราชบรรเลงเพลงมรณะ! ศรแสงสีทองอร่ามที่อัดแน่นด้วยปราณศักดิ์สิทธิ์และอักขระทำลายล้าง พุ่งทะยานดิ่งลงมาจากผืนฟ้าเบื้องบนราวกับห่าฝนอุกกาบาต รังสีอำมหิตล็อกเป้าหมายพุ่งตรงไปยังยอดซุ้มประตูเหล็กไหล หมายเด็ดหัววิหคปากพล่อยให้แตกดับกลายเป็นจุลในพริบตา!ราชทูตสวรรค์ในสภาพสวมเพียงกางเกงเตี่ยวแพรเปื้อนโคลน แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหู นัยน์ตาแดงก่ำสะท้อนประกายแสงแห่งการลงทัณฑ์ทว่า... ท่ามกลางมหันตภัยที่สามารถถล่มขุนเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง เจ้านกแก้วชิงล่วนผู้เป็นเป้าหมายสังหาร กลับทำเพียงหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาเล็ด! วิหคอ้วนท้วนย้ายน้ำหนักไปยืนขาเดียวอย่างเกียจคร้าน กรงเล็บอีกข้างยกขึ้นแคะเศษเมล็ดทานตะวันออกจากซอกจะงอยปาก หาได้มีปฏิกิริยาสะทกสะท้านต่อความตายที่พุ่งเข้าประชิดแม้แต่เส้นขนเดียว!ตูม!! ตูม!! ตูม!!เสี้ยววินาทีที่ปลายศรแสงห่างจากขนสีฉูดฉาดเพียงคืบ ม่านพลังปราณสีดำทะมึนดุจห้วงอเวจีไร้ก้นบึ้ง พลันปรากฏขึ้นปกคลุมยอดซุ้มประตูด่านดุจโดมศิลา!เกาทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเก้าช