All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 321 - Chapter 330

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ฟู่!ประกายอัสนีบาตสีม่วงเข้มลั่นวาบฉีกกระชากมิติอากาศ ดังกังวานสอดประสานกับเสียงหัวเราะคิกคักอันแสนบริสุทธิ์ของทารกน้อย กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมผสมผสานกับไอพลังทำลายล้างระดับเอกภพ แผ่กำจายออกมาจาก 'วัตถุทรงกลมทมิฬ' ที่กำลังถูกโยนสลับไปมากลางอากาศ"พี่ใหญ่! รับให้ดีเล่า!"เสี่ยวเป่า ดรุณีน้อยวัยหกขวบครึ่งผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มประดุจเทพธิดาตัวน้อย แผดเสียงเจื้อยแจ้ว มือป้อมๆ สวมกำไลหยกสลักลายกิเลน ตวัดโยน 'ระเบิดสายฟ้าบรรพกาล' สุดยอดอาวุธมฤตยูที่เพียงเสี้ยวพลังงานก็สามารถบดขยี้เก้าชั้นฟ้าให้แหลกเป็นผุยผง ขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือประตูด่านด้วยท่วงท่าเริงร่า ราวกับกำลังโยนลูกตะกร้อหวายในงานเทศกาลดอกไม้!วูบบบ!ก้อนมฤตยูสีดำขลับลอยละลิ่วตีลังกาเป็นเส้นโค้งสวยงาม ทิ้งหางเกลียวคลื่นมิติที่แตกบิ่นไว้เบื้องหลัง วิถีโค้งของมันข้ามผ่านศีรษะของอดีตยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะไปเพียงไม่กี่เส้นขน!กระแสไฟฟ้าสีม่วงที่ปะทุพล่านรอบลูกระเบิด สาดประกายเฉียดกะโหลกล้านเลี่ยนของราชทูตสวรรค์ไปอย่างฉิวเฉียด ความร้อนระอุระดับหลอมละลายขุนเขาแผดเผาเส้นผมที่เหลืออยู่เพียงสามเส้นของตัวแทนแห่งฟ้าดินให้หงิกงอและไหม้เกร

เสียงฟู่ฟ่าวแผ่วเบาดังกังวานแทรกความเงียบสงัด กลิ่นเหม็นสาบฉุนกึกของแอมโมเนียที่ระเหยกลายเป็นไอ ลอยปะปนกับเกล็ดหิมะเย็นเยียบเบื้องหน้าซุ้มประตูเหล็กไหลสวรรค์ราชทูตสวรรค์และอดีตเจ้าสำนักคุนหลุนที่เพิ่งรอดพ้นจากการถูกระเบิดของเล่นส่งลงนรก รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากกองโคลน สองมือผอมโซปัดเศษหิมะออกจากกางเกงเตี่ยวแพรที่เปียกชุ่ม ทิฐิอันสูงเสียดฟ้าบีบคั้นให้ยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะต้องรีบรักษามาดผู้ทรงศีล พวกมันกัดฟันรีดเร้นปราณเซียนอันน้อยนิดที่เหลืออยู่บริเวณจุดตันเถียน ส่งผ่านลงมายังเบื้องล่าง เพื่อ 'ต้มกลั่น' หยาดมูตรแห่งความหวาดกลัวให้ระเหยเหือดแห้งไปในชั่วพริบตา!ปราณเซียนอันศักดิ์สิทธิ์ที่ทวยเทพใช้เพื่อเหาะเหินเดินอากาศหรือสร้างค่ายกลพิทักษ์โลกหล้า บัดนี้กลับถูกนำมาใช้เป็นเพียงเตาผิงขนาดย่อมเพื่ออบแห้งกางเกงชั้นใน! ความร้อนระอุเสียดแทงผิวหนังที่บอบบางจนเกิดรอยแดงเถือก ทว่าพวกมันกลับต้องกัดฟันข่มความแสบร้อน ปั้นหน้าเคร่งขรึมประดุจกำลังโคจรลมปราณทะลวงจุดขั้นสูงสุด"แค่ก... ข้าบอกพวกท่านแล้วอย่างไรเล่า!" จ้าวอู๋จี๋กระแอมไอขับไล่ความอดสู สองมือไพล่หลังยืดแผ่นหลังที่โก่งงอให้ตั้งตรงประดุจกระบี่

ม่านมุกราตรีที่ร้อยเรียงจากหยาดน้ำตานางเงือกสวรรค์นับหมื่นเม็ด ค่อยๆ แหวกออกช้าๆ ดุจม่านเมฆาเปิดทางให้แสงตะวัน กลิ่นหอมปร่าของสุราหมื่นปีและบุปผาบรรพกาลลอยอวลเตะจมูก สาดซัดเข้าใส่ใบหน้ามอมแมมของยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะจนแทบสำลักความมั่งคั่ง โคมไฟผลึกดาราเก้าสีที่แขวนประดับอยู่บนเพดานส่องแสงนวลตาทว่าแฝงด้วยปราณเซียนบริสุทธิ์ระดับที่เก้าชั้นฟ้ายังต้องอับอาย พื้นตำหนักที่ปูด้วยหยกเหมันต์ไร้รอยต่อสะท้อนเงาร่างซูบผอมและสกปรกโสมมของพวกมันให้เห็นชัดเจนทุกกระเบียดนิ้วณ ใจกลางตำหนักหยกเหมันต์อันกว้างใหญ่ไพศาล ประดิษฐานไว้ด้วย 'บัลลังก์เตียงหยก' ขนาดยักษ์ที่สลักเสลาจากหยกวิญญาณก้อนเดียว ปูทับด้วยหนังจิ้งจอกหิมะสวรรค์นุ่มฟูหนานับสิบชั้นบนบัลลังก์นั้น... สตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจและลมหายใจของสามภพ กำลังทอดกายนอนเอนหลังอย่างเกียจคร้านไร้กระดูก!ไป๋เยว่สวมใส่อาภรณ์แพรไหมฟ้าเนื้อบางเบาพลิ้วไหว เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู รัศมีแห่งความเกียจคร้านที่แผ่ออกมาจากร่างของนาง กลับทรงอำนาจและกดทับจนมวลอากาศในท้องพระโรงหนักอึ้ง ทว่าสิ่งที่ทำลายล้างตรรกะแห่งฟ้าดินจนย่อยยับ หาใช่ความงดงามล่มเมืองหรือรัศมี

กรอด...เสียงฟันกรามบดเข้าหากันอย่างรุนแรงดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงจันทราเสี้ยวกิริยาหาววอดอันแสนเกียจคร้านที่เพิ่งหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของราชินีมารแห่งสิบทิศ เปรียบเสมือนฝ่าเท้าที่ประทับตรายางลงบนใบหน้าของตัวแทนแห่งเก้าชั้นฟ้า โลหิตเดือดพล่านสูบฉีดพุ่งทะยานจากจุดตันเถียนขึ้นสู่สมอง ใบหน้าของราชทูตสวรรค์ที่เคยพยายามปั้นแต่งให้ดูเปี่ยมเมตตา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำดุจมะเขือม่วงเน่าคาต้น เส้นเลือดดำปูดโปนเต้นตุบอยู่บนขมับทั้งสองข้างท่ามกลางสายตาเวทนาของบริวารฟันน้ำนมแห่งอเวจี ราชทูตสวรรค์ทนรับความอัปยศที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไม่ไหวอีกต่อไป สองมือผอมโซที่โผล่พ้นกางเกงเตี่ยวแพรเปียกชื้น ล้วงลึกลงไปในสาบเสื้อที่เหลือเพียงเศษผ้าขี้ริ้ว ก่อนจะกระชากสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่เป็นดั่งฟางเส้นเดียวของยอดคนแห่งฝ่ายธรรมะออกมา!พรึ่บ!'ราชโองการสีทองแห่งเก้าสวรรค์' ถูกสะบัดกางออกอย่างเกรี้ยวกราด!ม้วนผ้าไหมสวรรค์ทอประกายแสงสีทองอร่ามเรืองรอง รัศมีศักดิ์สิทธิ์ที่เคยใช้สะกดข่มเหล่าเซียนชั้นผู้น้อย แผ่กำจายออกมาพร้อมกับกลิ่นอายของมหาเทพผู้ปกครองจักรวาล ทว่า... เมื่อนำแสงทองคำจอมปลอมนี้ มาทาบ

แสงทองแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านรอยแตกบนหลังคาหยกเหมันต์ที่เพิ่งถูกพายุทะลวงไปเมื่อคืน กระทบเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังหลับใหลอย่างเป็นสุขไป๋เยว่ขยับตัวบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า ดวงตาหงส์ที่งดงามค่อยๆ ปรือขึ้น รับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างรอบกายแทนที่จะพบกับบรรยากาศอันกว้างขวางคุ้นตาของโถงจันทราเสี้ยว ราชินีมารกลับพบว่าตนเองถูกล้อมรอบด้วย 'ภูเขาสมบัติ' ที่สูงตระหง่านจนแทบมิดเพดานตำหนัก!แก้วแหวนเงินทอง อัญมณีหลากสีสัน ผ้าไหมสวรรค์ทอประกายระยิบระยับ และสมุนไพรวิเศษที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบประดุจงานจัดแสดงมหกรรมสินค้าล้ำค่าจากทั่วทุกมุมของสามภพและที่สะดุดตาที่สุด... คือชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่ถูกแขวนตระหง่านอยู่กลางห้อง!ชุดเจ้าสาวนั้นถูกถักทอด้วย 'ไหมทองคำเก้าสวรรค์' ซึ่งเป็นวัสดุที่หนักและแข็งแกร่งที่สุดในเอกภพ ประดับประดาด้วยไข่มุกราตรีและอัญมณีธาตุบริสุทธิ์นับหมื่นเม็ด ส่องประกายเจิดจ้าเสียจนแสบตาทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจของไป๋เยว่หล่นวูบ หาใช่ความงดงามอลังการของชุดเจ้าสาวไม่ แต่มันคือ 'น้ำหนัก' ที่ประเมินได้จากสายตา!"นี่มัน... อะไรกัน?" นา