All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 61 - Chapter 70

วินาทีแห่งความเป็นความตายถูกยืดออกราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งแสงสีทองเจิดจ้าจากปลายง้าวสามปลายของแม่ทัพสวรรค์หยางเจี้ยน ฟาดฟันแหวกอากาศลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองตามทัน แรงกดดันจากอาวุธเทพทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว อากาศธาตุถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู เป้าหมายของมันคือหน้าท้องนูนเป่งของสตรีที่นอนไร้ทางสู้อยู่บนเตียง"ไม่!!!"เสียงกรีดร้องของไป๋เยว่ดังประสานกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายเงาสีแดงเพลิงของจิ้งจอกตัวน้อยกระโจนสวนทางแรงโน้มถ่วงขึ้นไป ร่างกายเล็กจ้อยดูเปราะบางราวกิ่งไม้แห้งเมื่อเทียบกับพลังทำลายล้างของเทพสงคราม ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมง้าวจะสัมผัสขนตูม!กลุ่มควันสีดำทมิฬระเบิดออกจากร่างจิ้งจอกอย่างรุนแรงและฉับพลัน!มันมิใช่ควันธรรมดา แต่เป็นไอพลังมารที่อัดแน่นจนหนาทึบดุจของเหลว บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนมืดมิด ภายในกลุ่มควันนั้น เงาร่างของสัตว์สี่เท้าบิดเกลียว ขยายใหญ่ขึ้น เปลี่ยนรูปทรงกลายเป็นโครงร่างของบุรุษเพศที่เลือนรางหมับ!เสียงฝ่ามือเนื้อกระทบกับโลหะศักดิ์สิทธิ์ดังสนั่นหวั่นไหว!มือข้างหน

วงเวทย์โลหิตที่ม่อซางวาดไว้ด้วยชีวิตส่องแสงสีแดงฉานตัดกับความมืดมิดของห้วงเหวทมิฬ อักขระโบราณนับพันตัวหมุนวนรวดเร็วดุจพายุคลั่ง จนเกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้านดวงที่ถูกปลุกขึ้นมาจากขุมนรกแรงดูดกลืนอันมหาศาลกระชากร่างของไป๋เยว่ที่หมดสติ ไข่มารสามใบ และร่างของม่อซางที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ให้จมดิ่งลงสู่ความเวิ้งว้างว่างเปล่าในชั่วพริบตาเดียวกันนั้นตาข่ายฟ้าดินสีทองอร่ามของหยางเจี้ยนก็ตกลงมาครอบคลุมพื้นที่พลังสองขั้วปะทะกันอย่างรุนแรงหนึ่งคือพลังเคลื่อนย้ายมิติของจอมมารที่แลกด้วยแก่นโลหิต อีกหนึ่งคือศาสตราวุธสวรรค์ที่สร้างมาเพื่อพันธนาการทุกสรรพสิ่งตูม!แรงปะทะก่อให้เกิดคลื่นพลังที่รุนแรงยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด อากาศธาตุฉีกขาดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ มิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนผิดรูป เสาหินหยกที่ค้ำยันเพดานถ้ำมานานนับหมื่นปีแตกร้าวเป็นลายงาช้าง ก่อนจะระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพดานถ้ำถล่มลงมาโครมใหญ่ หินผานับล้านตันร่วงกราวลงมาทับถมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่างเตียงหยกขาว คลังสมบัติที่ว่างเปล่า ห้องครัวที่เ

แกรก... แกรก...เสียงปริร้าวของเปลือกไข่ดังต่อเนื่องทำลายความเงียบงันภายในโพรงไม้ เปลือกแข็งแกร่งสีแดงฉานที่ห่อหุ้มชีวิตน้อยๆ ไว้เริ่มหลุดร่อนออกทีละชิ้น เผยให้เห็นแสงสีส้มแดงที่สว่างจ้าออกมาจากภายใน ไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาปะทะกับอากาศเย็นชื้นของพายุฝนจนเกิดควันสีขาวลอยฟุ้งไป๋เยว่กลั้นหายใจ จ้องมองปาฏิหาริย์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวตูม!แรงดันจากภายในระเบิดเปลือกไข่ส่วนยอดให้กระเด็นออก เผยให้เห็นศีรษะเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีแดงเพลิงดุจเปลวไฟ ทารกน้อยตัวจ้ำม่ำผิวขาวอมชมพูค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเศษเปลือกไข่ด้วยท่าทางองอาจเกินวัย ดวงตากลมโตสีดำสนิทดุจลูกกวางแต่แฝงแววตาดุดันของสัตว์นักล่า กวาดมองไปรอบๆ อย่างตื่นรู้นี่คือ เอ้อร์เป่า ลูกคนรองผู้ถือกำเนิดก่อนพี่น้องใบหน้าของทารกน้อยถอดแบบมาจากม่อซางราวกับแกะสลักมาจากพิมพ์เดียวกัน คิ้วเข้มพาดเฉียง จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากที่เม้มแน่น ทว่าสิ่งที่แตกต่างคือหน้าผากที่มีสัญลักษณ์รูปเปลวไฟสีทองจางๆ ประทับอยู่"แอ้!"เสียงร้องแรกของทารกมารดังก้องกังวาน ไม่ใช่เสียงร้องไห้โยเย แต่เ

ฝุ่นควันและแสงสว่างจ้าจากการระเบิดค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นสภาพภายในโพรงไม้ที่พังยับเยิน เศษเปลือกไข่สีดำและสีชมพูกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นดินชื้นแฉะทว่าความวุ่นวายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นรังผึ้งหมื่นปีที่เคยอยู่ในมือเอ้อร์เป่าบัดนี้ถูกกินจนเกลี้ยง ทารกผมแดงเพลิงโยนเศษรังผึ้งทิ้งแหมะลงบนพื้น เมื่อไม่มีของกินเล่นและถูกเสียงระเบิดของไข่ใบอื่นรบกวนเวลานอน ใบหน้าจ้ำม่ำก็เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนจะอ้าปากกว้าง"อุแว้!"เสียงร้องแผดจ้าดังก้องป่า พร้อมกับลูกไฟสีส้มแดงพุ่งพรวดออกจากปากเล็กๆ ตกลงบนกองใบไม้แห้งและฟางรองนอน ลุกพรึบเป็นกองเพลิงในชั่วพริบตาไป๋เยว่เบิกตาโพลง รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกฟาดลงบนเปลวไฟเพื่อดับความร้อน"เอ้อร์เป่า! หยุดพ่นไฟลูก บ้านเราจะไหม้แล้ว!"นางสับมือเป็นระวิง ทั้งตีไฟทั้งพยายามคว้าตัวทารกน้อยที่ดิ้นพราด ทุกครั้งที่เด็กน้อยสะอื้น สะเก็ดไฟจะกระเด็นออกจากจมูกและปากอย่างควบคุมไม่ได้ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง บริเวณเศษเปลือกไข่สีดำสนิท ปรากฏเงาร่างเล็กจ้อยยืนนิ่งสงบทารกน้อยผู้มีเรือนผมสีดำขลับดุจน้ำหมึก ไม่ได้คล

บทที่ 69 : การรักษาที่เร่าร้อนไอหมอกสีดำคล้ำพวยพุ่งออกจากบาดแผลทั่วร่างของจิ้งจอกแดง ความเย็นยะเยือกของมฤตยูกลืนกินอุณหภูมิในถ้ำศิลาจนหนาวเหน็บ ร่างเล็กจ้อยชักกระตุกอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีอำพันเหลือกค้าง พิษศักดิ์สิทธิ์จากง้าวสวรรค์ที่สะสมมาเนิ่นนานกำลังฉีกกระชากแก่นวิญญาณของจอมมารให้แตกสลายไป๋เยว่ตื่นตระหนก ทว่าสติสัมปชัญญะของอดีตยอดฝีมือแห่งคุนหลุนยังคงเฉียบคม บรรพชนจิ้งจอกทาบฝ่ามือลงบนแผงอกที่ชุ่มเลือด สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่แผ่วเบาจนแทบหยุดเต้น พิษชนิดนี้รุนแรงเกินกว่าสมุนไพรใดในสามภพจะเยียวยา สิ่งเดียวที่จะชะล้างไอสังหารสวรรค์และดึงวิญญาณของเขากลับมาจากปรโลกได้ มีเพียงปราณหยินบริสุทธิ์ของจิ้งจอกเก้าหางเท่านั้นและวิธีเดียวที่จะถ่ายทอดแก่นปราณเพื่อผสานวิญญาณได้ทันท่วงที คือวิชาลับแห่งเผ่าพันธุ์... 'การผสานหยินหยาง'ไป๋เยว่หันขวับไปมองมุมถ้ำ ทารกแฝดสามกำลังหลับสนิท ต้าเป่าโอบแขนกอดน้องชายทั้งสองไว้แน่น ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ นางสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดฟันคมกัดลงบนปลายนิ้วชี้จนเลือดสีสดหยดริน ไป๋เยว่วาดนิ้วกลางอากาศอย่างรวดเร็ว อักขระจิ้งจอกสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทีละเส้น ก่