Lahat ng Kabanata ng บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Kabanata 71 - Kabanata 80

รอยโลหิตสีทองหยดทะลุกลีบเมฆเบื้องบน ม่อซางกำเศษหินในมือจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง นัยน์ตาสีอำพันสะท้อนภาพท้องฟ้าที่เริ่มปั่นป่วนจากการฉีกขาดของม่านฟ้า ท้องนภาสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น หมอกควันแห่งสงครามกำลังก่อตัวขึ้นเหนือหุบเขาไร้นามเขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับไป๋เยว่ น้ำเสียงแหบพร่าทว่าหนักอึ้งดุจขุนเขา"เรามีเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม ก่อนทหารสวรรค์จะตามรอยเลือดนั้นมาเหยียบผืนป่าแห่งนี้"สัญชาตญาณเอาตัวรอดของบรรพชนจิ้งจอกทำงานฉับไว ไป๋เยว่กวาดสมุนไพรแห้ง ถุงน้ำนมมังกรเหมันต์ที่เหลืออยู่ และเศษผ้าทอหยาบๆ มัดรวมกันเป็นห่อสัมภาระอย่างคล่องแคล่ว ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดมิใช่เสบียง แต่เป็นสายเลือดมารที่แผ่กลิ่นอายคุกคามฟ้าดินอยู่กลางถ้ำศิลาม่อซางทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าทารกทั้งสาม เขากัดปลายนิ้วชี้จนเลือดสีดำไหลซึม วาดอักขระลวงตาซับซ้อนกลางอากาศการเดินลมปราณในสภาพที่ร่างกายแตกสลายแลกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เส้นเลือดสีดำปูดโปนตามลำคอและขมับ จอมมารฝืนกลืนก้อนเลือดคาวคลุ้งลงคอ ประทับฝ่ามือที่ชุ่มด้วยโลหิตลงบนหน้าผากของบุตรชายและบุตรีทีละคนคลื่นพลังเวทแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง เส้นผมสีดำขลับของ

เสียงฝีเท้าหนักทึบและเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วตรอกท้ายตลาด เมืองเมฆาคล้อยที่เคยคึกคักพลันเงียบสงัด ชาวบ้านต่างรีบปิดประตูหน้าต่างแอบมองผ่านรอยแยกด้วยความหวาดกลัว ทหารเกราะหนักนับร้อยนายในสังกัดเจ้าเมืองยืนล้อมกรอบโรงหมอไป๋ไว้อย่างแน่นหนา คมหอกสีเงินสะท้อนแสงแดดยามบ่ายดูเย็นเยียบทว่า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดกดดัน ไป๋เยว่กลับนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่หน้าเรือน นิ้วเรียวประคองถ้วยชาเคลือบขาวละเลียดจิบอย่างแช่มช้า กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาลอยอวลขัดกับไอสังหารรอบด้านเบื้องหลังของนาง ม่อซางในคราบสามีใบ้กำลังก้มหน้าก้มตากวาดเศษใบไม้แห้งด้วยไม้กวาดทางมะพร้าว ท่าทางซุ่มซ่ามหลังค่อมดูไร้พิษสง ส่วนบนหลังคาโรงหมอ นกแก้วสีเขียวสดจ้องมองกองทัพเบื้องล่างพลางขบเมล็ดแตงโมเสียงดัง เปรี๊ยะ อย่างเพลิดเพลิน"ไอ้หมอโอหัง! ท่านเจ้าเมืองมาถึงแล้วยังไม่รีบไสหัวมาคุกเข่าอีกหรือ!"นายทหารหัวหมู่ตวาดลั่น พลันแหวกทางให้ม้าศึกสีดำสนิทควบทะยานเข้ามาหยุดตรงหน้า เจ้าเมืองหวังผู้มีใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะจ้องมองไป๋เยว่ดุจจะกินเลือดกินเนื้อ เขาชี้แส้ม้าไปยังนางด้วยมือที่สั่นเทา"ส่งตัวเด็กอัปรีย์สามคนนั่นมาเ

ร่างกายของไป๋เยว่ยังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้แม้ศัตรูจะหายลับไปแล้ว ไอเย็นยะเยือกจากชื่อของ 'อาจารย์' กัดกินลึกไปถึงกระดูกดำ นางซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของม่อซางอย่างคนไร้ที่พึ่ง ลมหายใจหอบกระชั้นเจือด้วยความหวาดหวั่นที่สั่งสมมานับพันปีม่อซางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น วงแขนแกร่งโอบรัดร่างอรชรไว้ดุจกำแพงเหล็ก นัยน์ตาสีอำพันที่เคยซ่อนเร้นความดุร้าย บัดนี้วาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตที่เข้มข้นจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าเวลาแห่งการซ่อนตัวสิ้นสุดลงแล้ว การคืบคลานมาของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์แห่งยอดเขาคุนหลุนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น'ในเมื่อซ่อนไม่ได้ ก็ต้องเตรียมทำสงคราม'เสียงกระแสจิตทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้นในหัวของไป๋เยว่ ม่อซางก้มลงมองนางด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม พลังมารในกายเขาตอนนี้ฟื้นคืนมาเพียงเศษเสี้ยว หากต้องการปกป้องลูกและเมียจากเงามืดที่กำลังคืบคลานมา เขาจำเป็นต้องใช้ สมุนไพรวิญญาณระดับสูง จำนวนมหาศาลเพื่อทลายพันธนาการที่แตกร้าวในแก่นวิญญาณให้เร็วที่สุดรุ่งเช้าถัดมา ท้องฟ้าเมืองเมฆาคล้อยถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกจางๆ ไป๋เยว่สะบัดความกลัวทิ้ง เปลี่ยนมาสวมชุดหมอหญิงสีเรียบขรึม นางรู้ว่าลำพังเงิน

ทันทีที่นามของ 'โสมคนหมื่นปี' กระทบโสตประสาท ดวงตาหงส์ของไป๋เยว่พลันวาวโรจน์ นางไม่รั้งรอให้เสียเวลาชั่วอึดใจ สะบัดชายเสื้อคลุมก้าวขึ้นเกี้ยวทองคำของตระกูลหลี่อย่างองอาจ ม่อซางในคราบสามีใบ้แบกห่อสัมภาระพร้อมอุ้มทารกแฝดสามก้าวตามขึ้นไปติดๆ โดยมีชิงล่วนเกาะหนึบอยู่บนไหล่กว้างขบวนเกี้ยวหรูหราควบตะบึงฝ่าฝุ่นควันมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่สุดของเมืองเมฆาคล้อยอย่างเร่งร้อน เมื่อเกี้ยวทองคำจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ ความโอ่อ่าอลังการของจวนเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา ทว่าความวิจิตรตระการตานั้นกลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความตาย บ่าวไพร่และสาวใช้ต่างวิ่งวุ่นใบหน้าซีดเผือด ในมือถืออ่างทองเหลืองที่เต็มไปด้วยน้ำสีเลือดดำคล้ำเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงร้องไห้คร่ำครวญของฮูหยินตระกูลหลี่ดังระงมมาจากเรือนหลัก ไป๋เยว่ก้าวลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่แยแสสายตาดูแคลนของยามเฝ้าประตูที่มองชุดผ้าป่านของนาง ม่อซางก้าวตามประกบไม่ห่าง รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างชายใบ้ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาขวางทางกลิ่นกำยานสมุนไพรฉุนกึกอบอวลไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง บรรยากาศอึดอัดหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำปกคลุม รอบเตียง

เสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งที่แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท เปรียบเสมือนคมดาบที่ทะลวงเข้ากลางอก ไป๋เยว่เบิกตาโพลง ความกดดันมหาศาลบดขยี้แก่นวิญญาณจนหลอดลมตีบตัน เลือดสีข้นทะลักออกจากริมฝีปากหยดลงบนพื้นกระดานไม้ ขาทั้งสองข้างของนางสั่นเทาจนแทบไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ ความหนาวเหน็บเกาะกุมไปถึงขั้วหัวใจ แม้นางจะเคยเป็นถึงศิษย์อัจฉริยะ ทว่าช่องว่างแห่งพลังระหว่างนางกับ 'ท่านอาจารย์' นั้นห่างไกลกันราวฟ้ากับเหวแรงกดดันของเซียนระดับสูงแผ่ขยายครอบคลุมเมืองเมฆาคล้อยในชั่วพริบตา ชาวบ้านที่กำลังนอนหลับใหล หรือแม้แต่ทหารยามบนกำแพงเมืองที่กำลังเดินลาดตระเวน ล้วนทรุดฮวบลงกับพื้น สลบเหมือดสิ้นสติไปพร้อมกันทั้งเมืองราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย กระเบื้องหลังคาของโรงหมอและอาคารบ้านเรือนโดยรอบปริแตกและร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝน อากาศธาตุหนักอึ้งราวกับถูกภูเขานับหมื่นลูกกดทับ ต้นไม้ใหญ่ท้ายเมืองหักโค่นราบเป็นหน้ากลอง ท้องฟ้าสีมืดมิดยามราตรีส่งเสียงฉีกขาดดังกึกก้อง มิติเบื้องบนถูกกระชากออกเป็นสองซีก แสงสีทองสว่างจ้าบาดตาจากเบื้องบนสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนดิน เป็นสัญญาณแห่งการจุติของทัณฑ์สวรรค์ม่อซางไม่อาจซ่อนเร้นตัวตนได้อีกต่อไป พลั