All Chapters of เลขาร้อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

เช้าวันต่อมาระหว่างที่เปรี้ยวหวานกำลังจะเริ่มทำงานในเช้าวันใหม่ เธอมาถึงโรงแรมก่อนใคร แม้ว่าเมื่อคืนจะกลับจากคลับดึกมากก็ตาม แต่ร่างกายยังสู้ไหว ตื่นขึ้นมาทำงานได้ปกติร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากลิฟต์ มุ่งตรงมาหาคนตัวเล็ก เธอเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้ได้ไม่กี่วิ ก่อนจะได้เริ่มทำงาน ก็ต้องเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของเจ้านาย"เปรี้ยว เมื่อคืนทำไมปิดเครื่อง ฉันโทรหาตั้งหลายรอบไม่เห็นรึไง?" เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ"ปิดเครื่องจะเห็นได้ไงคะ?" ร่างเล็กตอบกลับผู้เป็นนาย พร้อมกับยื่นมือไปหยิบเอกสารขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ"แล้วปิดเครื่องทำไม?""รบกวนเวลาทำงานน่ะค่ะ ก็เลยปิด""ทำงานอะไร?""..."  เปรี้ยวหวานเหมือนจะเผลอพูดอะไรออกไป ชะงักนิ่งทันทีชนกที่เห็นท่าทีแบบนั้นเริ่มแปลกใจ หรี่ตามองเธออย่างจับพิรุธ ยิ่งเธอเงียบก็ยิ่งทำให้ดูน่าสงสัยมากขึ้น"ทำงานอะไร ฉันถาม?" เขาเริ่มใช้น้ำเสียงเข้มหนักแน่น บีบให้อีกฝ่ายตอบ"ทำอะไรก็เรื่องของเปรี้ยว" เธอพูด โดยไม่สนใจว่า คนตัวสูงท

กระโปรงนักศึกษาที่ถูกร่นขึ้นไปกองอยู่ที่เอวคอดของเปรี้ยวหวาน ถูกดึงออกในเวลาต่อมา จนคนตัวเล็กร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไร้อาภรณ์ใดๆ ปกปิด"อีกรอบนึงนะ" ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมกับถอดกางเกงซึ่งยังคาอยู่ที่ขาของตัวเองออก จนด้านล่างของเขาไร้สิ่งปกปิดไม่ต่าง ส่วนด้านบนถูกถอดออกเฉพาะสูทตัวหนา และคลายกระดุมเชิ้ตเม็ดบนออกเท่านั้น ก่อนจะยกร่างบางขึ้นกระเตง ก้าวไปยังโซฟาซึ่งอยู่ไม่ไกลเปรี้ยวหวานจ้องมองใบหน้าคมสันไม่วางตา ในขณะที่อีกคนวางเธอลงบนเบาะนิ่ม ก่อนก้มไปถอดรองเท้าส้นสูงออกให้ ร่างเล็กยังคงเหนื่อยกับบทรักเมื่อครู่ หอบหายใจกระเส่าอยู่ตลอดร่างสูงที่ยังมีความกระหายแรงกล้า ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนาน เขาจับขาคนตัวเล็กถ่างออกเป็นรูปตัวเอ็ม มองร่างกายเปลือยเปล่าของเลขาคนสวย ถูกแสงไฟภายในห้องสาดส่อง เห็นชัดเจนทุกอณูกลีบดอกไม้งามกลางกายสาวเบ่งบานมากกว่าเดิม หลังจากผ่านศึกหนักเมื่อสักครู่ แถมยังแดงช้ำจากการตะบี้ตะบันของแข็งเข้าไป และทิ้งร่องรอยคราบน้ำหวานของคนทั้งคู่ ผสมปนเปกันไปทั่ว"อ้ะ!" มือใหญ่เลื่อนไปคลึงยังติ่งไตใจกลางความเป็นสาวของเธอ ที่นั่งถ่างขาเตรียมพร้อ

  รถยนต์คันหรูขับเคลื่อนมาจอดอยู่ที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี เพียงแต่ไม่เคยได้เข้าไปในนั้นแม้แต่ครั้งเดียว อาจจะด้วยที่ว่าคนตัวเล็กด้านข้างย้ายไปอยู่กับเขาก่อนหน้านี้ เลยทำให้ไม่ค่อยได้มาที่นี่สักเท่าไหร่ "งั้นเดี๋ยวฉันมารับไปส่งที่คลับนะ" ร่างสูงเอ่ยขึ้นหลังจากที่เปรี้ยวหวานปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว จะห้ามให้คนตัวเล็กไม่ไปทำงานที่นั่นก็คงไม่ได้แล้ว เขาจึงเลือกทำในสิ่งเดียวที่พอจะทำได้ ที่จะได้อยู่ใกล้ๆ เธอ แทนที่จะกีดขวางหรือห้ามไม่ให้อีกคนทำน่าจะดีกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ เปรี้ยวไปเองได้" ใบหน้าเรียบตึงปรากฏให้เห็นอีกครั้งทั้งๆ ที่เมื่อตอนกลางวันยังดีๆ อยู่เลย "เป็นอะไรหึ? ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ?" เขาถามด้วยใบหน้าปนเศร้านิดๆ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบผมของเปรี้ยวหวาน "ทำไมต้องหายโกรธคะ ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย" "เมื่อตอนกลางวันยังดีๆ อยู่เลย" มือหนาเลื่อนมาสัมผัสยังแก้มใสอย่างแผ่วเบา แต่ใบหน้ายังมีไม่พอใจอยู่จนเห็นได้ชัด ใจเขาอยากให้คนตัวเล็กกลับมาเป็นเหมือนเดิมใจจะขาดแล้ว ก่อนหน้าเปรี้ยวหวานก็ดูย

  มือเรียวจับสำลีชุบแอลกอฮอล์ แตะที่แผลตรงมุมปากของมาร์คเบาๆ ความเย็นปนแสบทำให้เขาสะดุ้งโหยงจนเปรี้ยวหวานเผลอตกใจไปด้วย "ตอนโดนต่อยทำไมนิ่งจังคะ ทีแบบนี้ทำเจ็บ" "ก็มันแสบนี่นา~" มาร์คว่าพลางทำหน้าอ้อนหวังให้เธอเห็นใจ "หมัดหนักเป็นบ้าเลย~" "หึ! ให้หน้าได้มีตำหนิบ้าง เห็นละหมั่นไส้" ชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งจะพ่นควันบุหรี่ออกจากปากโพล่งขึ้น "กุหล่อล่ะสิ" มาร์คยกยิ้ม พลางเลิกคิ้วเอ่ยถามกลับ "หน้ามึงกวนตีนต่างหาก" เปรี้ยวหวานหลุดขำกับคำด่าของภูมิ ก่อนที่มาร์คจะตวัดสายตามาหาเธออย่างงอนๆ "ขำอะไรฮะ?" "เปล่าค่ะ" ร่างเล็กตอบ แต่ปากยังคลี่ยิ้มตลกกับคำพูดของภูมิอยู่ มือก็ยังคงแตะสำลีไปที่มุมปากของเขา แต่เปลี่ยนตัวยาเป็นทิงเจอร์สีแดงเข้ม "...สร้อยที่ฉันให้ ชอบไหม?" เขาถาม ขณะที่ตายังมองสร้อยที่เพิ่งจะสวมให้คนตัวเล็กไป สลับกับใบหน้าสวยของเธอ เปรี้ยวหวานก้มมองสิ่งของบนคอนิดหน่อยและส่งยิ้มเล็กๆ ให้อีกฝ่าย "...ก็...ชอบมั้งคะ" "ทำไมต้องมั้งเล่า~"&nbs

  12.00 น. เปรี้ยวหวานเก็บเอกสารลงแฟ้ม เตรียมตัวออกไปทานข้าว หลังจากโทรนัดเพื่อนอย่างเตวิชญ์ไว้แล้ว มือเรียวจับกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะสะพายขึ้น ก่อนสาวเท้าออกไปยังลิฟต์ ไม่นานนักเจ้าของโรงแรมอย่างชนกก็เดินออกมาจากห้อง สอดส่องมองหาคนตัวเล็ก แล้วเดินเข้ามาหาคัพเค้กที่ยังนั่งอยู่ "เปรี้ยวไปพักแล้วเหรอ เค้ก?" "ใช่ค่ะ เพิ่งออกไปเมื่อกี้เอง" คัพเค้กตอบตามความจริง เธอเองก็กำลังจะออกไปเหมือนกันชนกพยักหน้าเล็กน้อย เตรียมก้าวออกไปต่อ แต่คัพเค้กกลับเรียกเขาไว้ก่อน"เอ่อ...บอสคะ พอดีว่าข้างล่างมีร้านอาหารมาเปิดใหม่ บอสไปลองทานด้วยกันไหมคะ?" เธอถามพร้อมคลี่ยิ้มอย่างมีความหวัง แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงในทันที เมื่อคำตอบปฏิเสธเอ่ยออกมาทันควัน "เอาไว้วันหลังละกัน วันนี้ฉันไม่ว่าง" พูดจบแค่นั้น ชนกก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปยังลิฟต์ ทิ้งให้คัพเค้กยืนหน้าเหวอมองตามหลังเขาไป ก่อนจะพ่นลมหายใจหนักออกมาเสียงดัง "ฮึ่ย! บอสนะบอส ตามมันอยู่ได้ เค้กสู้มันไม่ได้ตรงไหน!!" หญิงสาวยืนหน้าหงิกอารมณ์เสีย