All Chapters of Married A Coward Liar, Loved By My Dad: Chapter 61 - Chapter 70

“Ahhhhh… Dad…”Lalong lumakas ang mga ungol ni Lori nang dumampi ang matigas na kargada ni Weston sa kanyang basang lambak. Agad na sumabit ang kanyang mga kamay sa buhok nito, bahagyang hinihila habang nararamdaman ang pagdampi ng dila ni Weston sa kanyang pinakasensitibong bahagi. Ang pagnanasang rumaragasa sa kanyang katawan ay lalong tumindi, na para bang ba binuhusan ng gasolina ang isang naglalagablab nang apoy.Walang tigil na dinilaan, nilamon, at pinaglaruan ng dila ni Weston ang kanyang sentro. Ang bawal na lugar na ito… na matagal na niyang inangkin… ay sa kanya lang. Siya lang ang may pahintulot na humawak sa basang lambak nito. Hindi ito katulad ng anumang nakita niya noon, maging sa mga imaheng paminsan-minsan niyang nasisilip sa kanyang phone o laptop. Malinaw na inaalagaang mabuti ni Lori ang kanyang sarili, mula sa kanyang kambal na bundok hanggang sa kanyang pinakapribadong bahagi ay napakaganda ng pagkakaayos.Sadyang pinatagal ni Weston ang warm-up, tumatangging ma

Dahan-dahang nagpakita ang umaga sa Tagaytay.Tumagos ang liwanag sa mga puwang ng bintana, na malambot na sumasalamin sa mga dingding na may mainit na kulay at humahalimuyak sa natatanging amoy ng pine trees. Ang fog ay nakakapit pa rin sa mga dulo ng dahon sa labas, habang ang malamig na hangin mula sa bundok ay umiihip dala ang isang sariwang pakiramdam…Sa loob ng wooden villa, napakatahimik ng paligid. Para bang masyadong payapa kumpara sa nagdaang gabi na napuno ng mga pigil na tawa, bulungan, at mga bakas ng ugnayang silang dalawa lang ang nakakaalam.Sina Weston at Lori ay nakahiga sa malaking kama, nababalutan ng gusot-gusot na puting kumot. Natutulog silang magkayakap, ang kanilang mga katawan ay mabigat pa rin sa pagod… isang mainit at masarap na pagod na may kalakip na nananatiling pakiramdam ng nakakalasing na kasiyahan.Ang buhok ni Lori ay magulo at nakakalat sa balikat ni Weston, habang ang paghinga naman ng huli ay mabagal at regular matapos ang napakahabang gabi. Mada

Naging maayos ang biyahe pabalik mula Tagaytay patungong Pasay. Matapos mag-breakfast at mag-impake, umalis sina Weston at Lori sa villa eksaktong alas-diyes ng umaga. Ang malamig na hangin ng bundok ay para bang nananatili pa rin sa kanilang balat habang binabaybay ng itim na kotse ni Weston ang mga maburol na highway ng Tagaytay.Nakaupo si Lori sa tabi niya, paminsan-minsang tumitingin sa labas ng bintana at nagpapakawala ng mahihinang buntong-hininga. May bahagi kasi sa kanya na ayaw pang lisanin ang wooden villa. Dahil nararamdaman ito, hinawakan ni Weston ang kamay ni Lori at marahang hinalikan ang likod nito.“Pupunta tayo sa mas magandang lugar sa susunod, love,” malumanay niyang sabi. “Pero sa ngayon, umuwi muna tayo. Kailangan nating ayusin ang mga bagay-bagay kay Russel. I don’t want anything casting a shadow over your peace.”Dahan-dahang tumango si Lori, saka isinandal ang ulo sa braso ni Weston. “Opo, Dad…”Mabilis na lumipas ang dalawang oras na biyahe habang sila ay n

Dahan-dahang gumapang ang liwanag ng umaga sa kwarto ni Weston.Nagmulat ng mga mata si Lori na may mahinang buntong-hininga, habang nararamdaman ang isang hindi pamilyar na init. Ang pagtulog sa mga bisig ng kanyang father-in-law ay nagdulot sa kanya ng napakahimbing na pahinga, pero ang pagod mula sa mahabang biyahe at ang mga aktibidad ng kanilang huling gabi sa villa ay nananatili pa rin sa kanyang katawan.Ngayong umaga, ang kanyang dibdib ay puno ng halo-halong emosyon. Saya, ginhawa, pero may kaba rin. Masaya siya dahil lalo silang nagiging malapit ni Weston at babalik na siya sa kanyang dating gawain sa office ngayong araw bilang personal secretary nito. Pero kinakabahan din siya dahil ang kanyang mga problema kay Russel ay nananatili pa ring hindi maayos.Habang papabangon na siya sa kama, isang malalim at paos na boses ang narinig niya sa kanyang tabi.“Love…”Bahagyang nagmulat ng mata si Weston. Kahit kagigising lang, napakagwapo pa rin ng mukha nito, kahit papaano, iyon

Napalunok si Ellaine. “Magkaibigan lang nga kami… office friends period,” pag-uulit niya sa mas mahinang boses.Sumandal si Lori sa kanyang upuan at nagkrus ng mga braso. Ang kanyang tingin ay matalas pero malumanay, tingin ng isang kaibigan na gustong malaman ang katotohanan nang hindi masyadong namimilit.“Sigurado ka?” pag-uulit ni Lori, sa pagkakataong ito ay sa mababa pero tumatagos na tono. “Kasi ‘yung reaksyon mo kaninang umaga… siguradong hindi iyon reaksyon ng isang ‘office friend’ lang, El.”Lalong napayuko si Ellaine, ang kanyang mga daliri ay pinaglalaruan ang kutsara, mukhang ninenerbiyos na hindi malaman.“Lori… hindi iyon gaya ng iniisip mo,” mahina niyang sagot.Lumapit si Lori at ipinatong ang kanyang mga braso sa mesa. “Kung hindi iyon gaya ang iniisip ko, ipaliwanag mo sa akin. Bakit ka lumabas sa office ni Gino na parang nagpa-panic, aber? Bakit ka nataranta sa isang simpleng tanong ko lang?”Kumunot ang noo ni Ellaine at kinagat ang kanyang ibabang labi. Ang kaba