"งั้นผมก็มีพ่อเหรอ?" ไพโรจน์ถามด้วยใบหน้าสดใส ต่างจากเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิงเขามองจรัลกับปรางสลับกัน จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปหาตะวันที่แอบชะโงกมองอยู่เงียบ ๆ จากหลังผนังกั้นห้องรับแขกเมื่อรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ตะวันจึงโบกมือ แล้วเดินไปยังห้องที่เตรียมไว้ให้เขาจากนั้นไพโรจน์ก็หันกลับมามองพ่อกับแม่ แล้วถามอีกครั้งว่า "ผู้ชายมีรอยสักคนนี้เป็นพ่อของผมจริง ๆ เหรอ?" เขาชี้ไปที่รอยสักบนแขนของจรัลปรางมองมาเฟียหนุ่ม "ตอบสิ จรัล นายเป็นพ่อของไพโรจน์จริงไหม"จรัลที่ยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้ จึงนั่งลงข้างไพโรจน์ แล้วอุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นมาอย่างง่ายดายเขาวางไพโรจน์นั่งบนตัก "ใช่ ฉันคือพ่อของลูก ถ้าไม่มีฉัน ลูกก็ไม่มีทางเกิดมาบนโลกนี้ได้ แล้วฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่ของลูกบอก เข้าใจไหม?" จรัลเหลือบมองปราง ที่กำลังกลั้นหัวเราะอีกครั้ง"อ๋อ เข้าใจแล้ว" เด็กชายฉลาดคนนั้นพยักหน้าหงึก ๆ "งั้นที่ผ่านมาแม่โกหกผม แค่เพราะผมชอบถามเรื่องพ่อกับแม่บ่อย ๆ เหรอ?"จรัลเลิกคิ้วขึ้นลง แล้วเหลือบมองปรางอีกครั้ง "ช่วยอธิบายให้ลูกฉันฟังหน่อยสิ ว่าทำไมเธอถึงโกหก แม่!"
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
