บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 471 - บทที่ 480

"พี่คะ"เมื่อมาถึงโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา ชยุตม์ก็ถูกภรรยาตรงเข้ามากอดพร้อมเสียงร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงทันที"พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? ฉันเป็นห่วงพี่มากเลย" อ้อมกอดนั้นยิ่งกระชับแน่นขึ้นชยุตม์ลูบหลังคนรักเบาๆ สายตาเหลือบมองพายัพกับฌตรียาที่ปรีชาพาเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย"พี่ไม่เป็นไรหรอก ที่รัก" เขาตอบพลางจูบลงบนลำคอระหงของกัลยา ก่อนจะหลับตา ซึมซับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของผู้หญิงอันเป็นที่รักที่เขาคิดถึงแทบตายกัลยาผละออกจากอ้อมกอด มองสามีด้วยดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา "ฉันเป็นห่วงพี่มากเลยค่ะ ฉันคิดว่าพี่จะมาไม่ถึงที่นี่แล้ว ฉันได้ยินว่ามีพายุจนทำให้เครื่องบินของพี่ลงจอดไม่ได้"ชยุตม์พยักหน้าพลางถอนหายใจลึก ๆ พูดตามตรง เขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันยังมีความกลัวและบาดแผลในใจเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เครื่องบินสั่นอย่างรุนแรงระหว่างเดินทางไปฮ่องกง โชคดีที่ตอนกลับมาอเมริกา อากาศเหมือนจะเป็นใจ"ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว" ชยุตม์ยิ้ม พลางเช็ดน้ำตาให้ภรรยา "พี่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ""ค่ะพี่ ฉันดีใจจริง ๆ ที่พวกพี่ปลอดภัย" กัลยาถอนหายใจอย่างโล่งอก "เราไปที่ห้องขอ

อินโดนีเซีย~เฉลิมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากกฤษณ์ และคุยกันยาวเรื่องแผนการกลับบ้านของมนัสในอีกสองวันข้างหน้า"บอกภรรยาลูกด้วยนะ จะได้ให้เธอช่วยป้าของเขาเตรียมงานต้อนรับมนัสกลับบ้าน" กฤษณ์พูด"ครับพ่อ แน่นอนครับ ขอบคุณสำหรับข่าวนะครับ ผมแทบรอไม่ไหวแล้ว อยากเห็นหลานกลับมาเร็ว ๆ""พ่อก็เหมือนกัน เราก็ภาวนาให้ทุกอย่างราบรื่นแล้วกัน อีกสองวันพวกเขาต้องกลับมาแน่""สาธุครับพ่อ สาธุ" เฉลิมยิ้ม"งั้นพ่อขอไปทำงานต่อก่อนนะ แค่นี้ก่อนนะ" กฤษณ์วางสายหลังวางสาย เฉลิมก็รีบมองหาภรรยา เพราะไม่เห็นเธออยู่ในห้องนอนใหญ่นาฬิกาเพิ่งบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า รัชนีมักจะตื่นเช้ากว่าไก่บ้านข้าง ๆ เสียอีกส่วนแม่ยายของเขาคงกำลังพาหลานรักไปอาบแดดที่สวนในหมู่บ้านเฉลิมเดินไปยังห้องครัว สถานที่โปรดเพียงแห่งเดียวของรัชนี ผู้หลงรักการทำอาหาร"ที่รัก..." ฝีเท้าของเขาหยุดลงตรงกรอบประตูห้องครัว เมื่อเห็นภรรยากำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่เมื่อเห็นรัชนีกำลังอารมณ์เสีย เฉลิมก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ กลัวจะกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของหญิงสาวคนสวยคนนั้นเฉลิมทำได้เพียงยืนนิ่ง แอบฟังอยู่หลังประตูครัวด้านหลัง พลางมองรัชนีเป็

"ตรวจความดันคนไข้ด้วย" คุณหมอธาริกาสั่งพยาบาล"ค่ะคุณหมอ" พยาบาลที่ชื่อวิยะดาตรวจความดันของจรัล แล้วก็ยิ้มออกมา "ความดันของคนไข้คงที่ค่ะคุณหมอ อาการก็ดีขึ้นมากแล้วด้วย"คุณหมอธาริกาพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปใกล้เตียง ยืนอยู่ข้าง ๆเขาโน้มตัวลง สีหน้าจริงจังและตั้งใจมาก ขณะตรวจดวงตาของจรัลที่ลืมกว้างอยู่ส่วนปรางรออยู่ด้วยความหวังปนกังวล มือทั้งสองข้างกุมกันแน่นอยู่ที่หน้าอกริมฝีปากของเธอขยับไม่หยุด ส่งคำอธิษฐานขึ้นไป ขอให้ว่าที่สามีของเธอหายดีคุณหมอธาริกายิ้ม "การตอบสนองของรูม่านตาปกติ" เขาพึมพำ พร้อมเปิดไฟฉายเล็ก ๆ แล้วส่องไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของจรัลลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินเสียงหัวใจที่แสดงผ่านจอมอนิเตอร์ จังหวะเต้นคงที่ แต่ยังฟังดูอ่อนแรงอยู่ด้วยมือที่คล่องแคล่ว เขากดผ้าพันแขนวัดความดันบนแขนของจรัล สายตาไม่ละจากหน้าจอเครื่องวัด "ความดันก็เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด" คุณหมอธาริกาพูดจรัลที่เพิ่งได้สติ พยายามเพ่งมองภาพตรงหน้า ร่างกายของเขายังอ่อนแรงและสั่นเบา ๆ"ผมเป็นอะไรไปครับหมอ?" เขาถามเสียงแผ่วคุณหมอถอนหายใจ แล้วตบไหล่จรัลเบา ๆ อย

"ที่รัก คุณไปไหนมา?" จรัลมองหญิงสาวแสนสวยที่เพิ่งเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามาฝีเท้าของปรางชะงักลง ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างจรัลหรี่ตาลง มองตามสายตาของปรางที่กวาดไปรอบห้องนั้นไม่มีอะไรผิดปกติเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวของปรางกำลังคิดอะไร สำหรับเขา ทุกอย่างในห้องก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมเตียงโรงพยาบาลยังอยู่ที่เดิม ผลไม้สดก็ยังไม่มีใครแตะเลยสักนิดห้องพักวีวีไอพีในโรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่งของฮ่องกงดูสะอาดราวกับห้องพักโรงแรมห้าดาวสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างมีครบในห้องนั้น ทั้งโซฟายาวสุดหรู โทรทัศน์จอใหญ่ และแอร์ที่เปิดแรงเต็มที่"ที่รัก คุณกำลังมองหาใครอยู่เหรอ?" จรัลถาม พร้อมขยับตัวขึ้นนั่งพิงหลังปรางส่ายหน้า แล้วก้าวเท้าต่อเข้าไปใกล้เตียง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้"ฉันไม่ได้มองหาใครหรอก แค่..." เธอเว้นคำพูดไว้ แล้วมองจรัล "เมื่อกี้ฉันฝากคุณไว้กับตะวัน แล้วก็ลูกน้องคนอื่น ๆ ของคุณ พวกเขาหายไปไหนกันหมด?"จรัลเลิกคิ้วทั้งสองข้าง "พวกเขาเหรอ?""ใช่ เมื่อกี้ฉันขอให้พวกเขาเฝ้าคุณไว้ ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่แล้ว พวกเขาไปกันหมดเหรอ? ไปไหน?""ใช่ พวกเขาไปแล้ว เพราะฉันบอกให

"ความฝันนั้น..." ปรีชาพูดค้างไว้ พยายามนึก ก่อนจะพูดต่อว่า "จริง ๆ แล้วมนัสฝันถึงอิทธิพัทธ์อยู่หลายครั้ง ในจิตใต้สำนึกของมนัส เขาบอกว่าเขาดีใจที่ถูกพาไปยังที่ของปรียานุช ที่มีเงินกับทองมากมาย"ชยุตม์ฟังคำอธิบายของพ่อตาด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปมองพายัพ ที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ไม่รู้ว่าในหัวของนักสืบหนุ่มรูปหล่อคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เป็นไปไม่ได้หรอกที่แค่เพราะความฝัน พายัพถึงสงสัยว่าลูกของเขากำลังเก็บความลับบางอย่างไว้"แค่ฝันแบบนั้นเองเหรอ? แล้วทำไมเราต้องพูดถึงมันเหมือนความฝันนั้นสำคัญมากด้วย?" ชยุตม์ถามด้วยสีหน้าแปลกใจพายัพรีบพูดแทรกขึ้นทันที "ความฝันนั้นอาจเป็นเบาะแสก็ได้ครับ ว่าจริง ๆ แล้วมนัสรู้อะไรบางอย่าง และมีความเป็นไปได้สูงว่านั่นคือเหตุผลที่จรัลต้องการตัวมนัสมากขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างที่เรารู้กัน อิทธิพัทธ์อยากให้ลูกของคุณเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา"ชยุตม์เดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ "ทั้งหมดนั่นมันยังไม่แน่นอน อาจจะมีเหตุผลอื่นก็ได้ ถ้ามนัสรู้อะไรจริง เขาคงเล่าให้พวกเราฟังแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เขาไม่เคยพูดถึงอะไรเลย"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชยุต