บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 461 - บทที่ 470

"ช่วยพาพวกเราไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยครับ" พายัพคาดเข็มขัดนิรภัยที่เอว จากนั้นก็โอบร่างของฌตรียาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไว้"ได้ครับคุณหมอ"รถสปอร์ตสีแดงสดพุ่งทะยานไปตามถนนแคบ ๆ ในเมืองฮ่องกง ที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงไฟนีออนกะพริบวูบวาบเครื่องยนต์คำรามราวกับสิงโตที่ถูกปล่อยออกจากกรง เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนยิ่งทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนนั้นตึงเครียดขึ้นไปอีกหลังพวงมาลัย คนขับนั่งตัวตรง จดจ่ออย่างเต็มที่ ดวงตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า มือที่ชำนาญจับพวงมาลัยแน่น ราวกับกำลังควบคุมม้าป่าตัวหนึ่งการเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่ว ทุกโค้งถูกเข้าอย่างแม่นยำสมบูรณ์แบบ โดยไม่เสียการควบคุมแม้แต่น้อยถนนที่แน่นขนัดไปด้วยรถคันอื่นราวกับถูกแหวกออก เปิดทางให้รถคันนั้นพุ่งไปเหมือนนักแข่งมืออาชีพในสนามแข่งลมยามเย็นพัดปะทะใบหน้า ปัดผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเล็กน้อยให้ปลิวไป เป็นสัญญาณว่าอะดรีนาลีนกำลังพุ่งสูงขณะที่ผู้โดยสารสองคนด้านหลังต่างจับกันไว้แน่นบางครั้งสายตาของเขาก็เหลือบมองกระจกมองหลังใกล้ศีรษะ เห็นฌตรียายังคงขมวดหน้าเพราะความเจ็บปวดสายตาของเขาเลื่อนไปยังเรียวขาเนียนของหญิงสาว เห็นเลือดที

"อย่ายิง! ผมแค่ป้องกันตัวเอง!" ชายคนหนึ่งลงมาจากรถพร้อมยกมือทั้งสองข้างขึ้นตำรวจคนหนึ่งดึงแขนเขา พาออกห่างจากรถ แล้วตรวจค้นร่างกายของชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า"ปลอดภัย" ตำรวจบอกเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ด้านหลังตำรวจอีกคนพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะตรวจดูชายที่เสียชีวิตอยู่บนเบาะหน้า หนึ่งในนั้นเก็บปืนที่ตกอยู่บนเบาะหลังไว้เป็นหลักฐานขณะเดียวกัน จากที่ไกล ๆ ฌตรียายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เมื่อเห็นว่าคนที่ถูกยิงไม่ใช่พายัพ"คุณพายัพ!" เธอรีบวิ่งเข้าไปหานักสืบหนุ่มอย่างรวดเร็ว พลางกุมท้องของตัวเองไว้พายัพยิ้มอ่อนโยน กางแขนทั้งสองข้างออก ต้อนรับอ้อมกอดของหญิงสาวแสนสวยคนนั้น"คุณปลอดภัยใช่ไหมคะ?" ฌตรียากอดพายัพแน่น ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น "คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?" เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา"ใช่ ฉันปลอดภัย..." พายัพจูบเบา ๆ ลงบนกระหม่อมของฌตรียา "อย่างที่ฉันสัญญาไว้ ฉันจะปกป้องเธอกับลูกในท้องของเธอ"เสียงร้องไห้ของฌตรียาดังแผ่วเบา เมื่อได้ยินคำสัญญาแสนอบอุ่นจากชายที่เธอกอดอยู่ ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกว่าพายัพคือเทวดาที่อิทธิพัทธ์กับแม่ของเธอส่งมา เพื่อปกป้องเธอ

เมื่อรู้ว่าจรัลหายไปอย่างไร้ร่องรอย ปรางก็เริ่มตื่นตระหนก เธอเดินวนไปทั่วคฤหาสน์เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ค้นหาว่าที่สามีของเธอไปทุกห้อง แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสอะไรเลยความตึงเครียดยิ่งเพิ่มขึ้น เมื่อปรางได้ยินข่าวว่าหมอที่มาก่อนหน้านี้เป็นหมอกำมะลอปรางนิ่งค้าง ใบหน้าซีดเผือด ตกใจอย่างหนัก เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาว่างเปล่า"ที่แท้หมอคนนั้นก็ร่วมมือกับตำรวจ เขาเป็นหนึ่งในคนที่ศัตรูส่งมา มีหน้าที่พาฌตรียาออกไป" ตะวันอธิบาย หลังจากเพิ่งได้รับรายงานเพิ่มเติมจากลูกน้องของจรัลที่สนามบิน "คนของเราคนหนึ่งตายอย่างน่าสยดสยองบนถนน พวกมันเจ้าเล่ห์จริง ๆ พวกมันทำให้เกิดความวุ่นวาย แล้วก็เอาเครื่องบินขึ้นหนีไปได้สำเร็จ"ปรางยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ใบหน้าของเธอยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ หยดน้ำใสค่อย ๆ ไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้างที่แดงก่ำ"ฌตรียาถูกพาตัวไปได้ เพราะพวกเราทุกคนประมาท ถ้าบอสจรัลรู้เข้า เขาต้องโกรธมากแน่" ตะวันทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง มือกุมศีรษะที่ปวดจนเหมือนจะแตกการค้นหาจรัลยังไม่ทันจบ ตอนนี้เขากลับต้องได้รับข่าวร้ายอีก เขาไม่รู้เลยว่าฌตรียามีเหตุผลอะไรถึงหนีไปและเลือกเข้าข้างศัตรูเท่าท

ไม่มีใครขวางไว้ได้ เด็กชายคนนั้นแทรกตัวผ่านกลุ่มผู้ใหญ่ตรงหน้าเข้าไปในห้อง"คุณชาย อย่าเข้าไปค่ะ" ชัญญาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นไพโรจน์วิ่งเข้าไปหาปราง"แม่" ไพโรจน์กอดปรางแน่น ก่อนจะเงยหน้ามองแม่ของเขา คิ้วเล็ก ๆ ขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นใบหน้าของแม่แดงก่ำ เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหยดน้ำใส ๆ ไหลพรากออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของปรางมากขึ้น เมื่อเธอมองใบหน้าใสซื่อของลูกชาย"แม่ เป็นอะไรไหมครับ?"ปรางส่ายหน้าเบา ๆ แล้วจูบมือเล็ก ๆ ของลูกชายนิ้วมือเล็ก ๆ ของไพโรจน์ค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำตาบนใบหน้าของแม่อย่างอ่อนโยน "แม่ร้องไห้ทำไมครับ? แม่อย่าร้องไห้นะครับ" เขาเอนศีรษะพิงไหล่ของปรางปรางค่อย ๆ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เธอรู้สึกว่าไม่มีความกล้าพอที่จะตอบคำถามของไพโรจน์เลยเธอจะบอกได้อย่างไรว่า ตอนนี้พ่อที่เขาเพิ่งได้รู้จักไม่นาน... หายไปไหนก็ไม่รู้"แม่ ทำไมแม่ถึงร้องไห้ครับ? ผมไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้ มีใครทำร้ายแม่หรือเปล่า?" ไพโรจน์กวาดตามองรอบ ๆ เห็นผู้คนมากมายกำลังมองพวกเขาสองคนอยู่ "ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ในห้องนี้หมดเลยครับ?"ปรางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อตระหนักว่าเธอไม่ควรปิดบัง

"ฉันจะพาคุณจรัลกลับไปบ้านเกิดของฉัน ที่นั่นเราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันจะดูแลเขาอย่างดี"ปรางบอกความตั้งใจของเธอกับตะวัน ว่าเธอจะพาจรัลออกไปจากเมืองนี้ ออกไปจากชีวิตหรูหราของมาเฟียคนนั้นไม่ใช่แค่นั้น ปรางยังขอให้ตะวันขึ้นมารับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาเฟียแทนจรัล... ชั่วคราว... จนกว่าไพโรจน์จะโตพอและพร้อมจะรับช่วงอำนาจของพ่อเขาไพโรจน์คือทายาทเพียงคนเดียวของทรัพย์สินและอำนาจทั้งหมดของจรัล ซึ่งตอนนี้กำลังจะวางมือจากทุกอย่างอาการของจรัลยังไม่ดีขึ้นจริง ๆ ชายคนนั้นยังคงโคม่าอยู่ แต่ปรางก็ยังจะพาว่าที่สามีของเธอกลับไปที่บ้านเกิด เพื่อไปรักษาด้วยวิธีพื้นบ้านแผนนี้ปรางวางไว้อย่างรอบคอบแล้ว หลังจากได้ฟังคำอธิบายของหมอเกี่ยวกับอาการของจรัล หากว่าที่สามีของเธอผ่านช่วงวิกฤตไปได้"คุณปรางแน่ใจกับการตัดสินใจนี้แล้วเหรอครับ?" ตะวันถามปรางพยักหน้าหลายครั้ง "ฉันแน่ใจ ฉันจะคุยเรื่องทั้งหมดนี้กับหมอเอง"ตะวันทำได้เพียงยอมรับการตัดสินใจทั้งหมดของหญิงสาวแสนสวยคนนั้น "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายนี้ให้ดีที่สุดครับ ผมจะดูแลกิจการทั้งหมดของบอส และจะส่งต่อให้คุณชายเมื่อคุณชายโตขึ้