로그인เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ตะวันก็ไม่เห็นวี่แววของจรัล หลังจากก่อนหน้านี้เจ้านายของเขาออกไปไหนก็ไม่รู้ จนถึงตอนนี้ชายคนนั้นก็ยังไม่กลับมาไม่อยากปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อนานเกินไป ตะวันจึงตัดสินใจโทรไปบอกข้อมูล แต่สายโทรศัพท์นั้นก็ยังไม่ถูกมาเฟียหนุ่มรับสักที"บอสครับ รับสายหน่อยเถอะ!" ตะวัน พึมพำอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย มือของเขาบีบโทรศัพท์แน่นจนเกิดรอยเส้นบาง ๆ บนหน้าจอขณะที่กำลังจะเปลี่ยนไปโทรหาลูกน้องของจรัล สายนั้นก็ถูกกดรับพอดี"บอสครับ" ตะวันถอนหายใจอย่างโล่งอก "ผมขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ""ฉันไม่มีเวลา เอาไว้คุยกันทีหลังแล้วกัน""แต่บอสครับ เรื่องนี้เกี่ยวกับปราง .... ""ไอ้บ้าเอ๊ย! อย่าเอ่ยชื่อนั้น! แกอยากตายหรือไง ห๊ะ!" จรัลตวาดลั่นเหมือนทุกครั้ง เขาไม่เคยอยากได้ยินชื่อปรางเลย"แต่บอสครับ ได้โปรดฟังก่อน!""ฉันไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของแกเกี่ยวกับผู้หญิงเฮงซวยคนนั้น!""ปราง มีลูกชายครับ แล้วหน้าตาเขาเหมือนบอสมาก"ตึก!จรัลเงียบไป ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบแรงจากปลายสาย"ผมจะส่งรูปเด็กคนนั้นไปให้ บอสดูเองได้เลยครับ" ตะวันส่งรูปไปให้จรัลรูปนั้นถูกส่งไปแล้ว เส้นสีเทาในข้อความแ
"บ้าเอ๊ย! พวกมันพาธนัทไปไหน!" จรัลบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ลุกพรวดจากที่นั่งแล้วเดินไปทางประตู"บอสจะไปไหนครับ?" ตะวันถามพลางเดินตามจรัลไปด้านหลังมาเฟียหนุ่มไม่ตอบอะไร ยังคงก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หรู แล้วขึ้นไปนั่งในรถสปอร์ตสีดำเมื่อรถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ตะวันก็กลับเข้าไปในคฤหาสน์อีกครั้ง ไล่ตามจรัลไปตอนที่อารมณ์ไม่ดีแบบวันนี้ก็เปล่าประโยชน์เพราะไม่อยากทำให้เจ้านายโกรธขึ้นมาอีก เขาจึงทำการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมนัสต่อแต่จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ อดีตของจรัลที่จนถึงตอนนี้ยังทำให้มาเฟียหนุ่มไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอีกใช่แล้ว หลายปีก่อน หลังจากที่จรัลได้พบกับปราง ตั้งแต่นั้นมาจรัลก็ไม่เคยต้องการหาความสุขจากผู้หญิงคนใดอีกเลยแต่เมื่อหัวใจของเขาไปผูกพันอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เขากลับถูกทำให้ผิดหวัง และถูกทิ้งไปโดยไม่มีเหตุผลจนถึงตอนนี้ จรัลก็ไม่เคยได้พบหรือได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับปราง ผู้หญิงที่เคยเข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาอีกเลย"ดูเหมือนฉันคงต้องพาบอสไปพบปราง ถ้าธนัทเป็นคนที่บอสครอบครองไม่ได้ บอสก็ยังมีทายาทจากผู้หญิงที่เขาเคยรักได้ ฉันมั่นใจว่าปราง ต้องปลุกความเป็นชายของ
"คุณปรีดี" มงคลยามรักษาความปลอดภัยคนนั้นวิ่งหอบเข้ามาหาปรีดี ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟายาวในห้องนั่งเล่นเกมที่กำลังเล่นอยู่ รวมถึงเสียงหัวเราะพูดคุยที่ก่อนหน้านี้ดังครึกครื้น ตอนนี้หยุดลงทันที ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่มงคล"มีอะไร?" ปรีดีถาม รอยยิ้มของเขาหายไปในทันที ใบหน้าดูจริงจัง พร้อมสายตาคมกริบ"เมื่อกี้มีพนักงานส่งพัสดุเอากล่องที่บอกว่าข้างในเป็นกระเป๋าสตางค์มาส่งให้คุณชยุตม์ครับ แต่พอผมโทรไปถามคุณชยุตม์ ปรากฏว่าคุณชยุตม์ไม่ได้สั่งอะไรเลย แล้วพอผมหันไปดูพนักงานส่งของคนนั้น เขาก็ไม่อยู่หน้ารั้วแล้วครับ" มงคลอธิบายด้วยน้ำเสียงหอบ ๆ พร้อมยกมือเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผาก"นายเปิดประตูรั้วหรือเปล่า?" สุรศักดิ์ถาม"ไม่ได้เปิดครับพี่ โชคดีที่ผมไม่ได้เปิดประตูรั้ว" มงคลตอบ ใบหน้าซีดเผือดดูตื่นตระหนก เหงื่อยังคงไหลเปียกผิวสีเข้มของเขาไม่หยุด"นายโทรหาชยุตม์ ใกล้ ๆ รั้วเหรอ?" ปรีดีขยับตัวนั่งหลังตรงเอกชัยหันไปมองปรีดีทันที หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่ยามทำลงไปคือความผิดพลาดครั้งใหญ่มงคลพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเขายิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น เขากลืนน้ำลายพร้อมเช็ดเหงื่
เสียงครางดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนที่มีแสงไฟสลัวอ่อน ๆคู่สามีภรรยาที่กำลังปลดปล่อยความคิดถึงต่อซึ่งกันและกัน ดูเหมือนจะดื่มด่ำกับเกมรักอันร้อนแรงของกันและกันอย่างเต็มที่จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของความสุขจากการร่วมรัก จู่ ๆ กัลยาก็รู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่พุ่งเข้าไปในมดลูกของเธอดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อว่าสามีจะปล่อยน้ำอสุจิไว้ข้างใน ทั้งที่เธอเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พี่!" กัลยาผลักร่างของชยุตม์อย่างแรง แต่ร่างสูงที่อยู่เหนือเธอกลับขยับออกไปเพียงเล็กน้อย "พี่ ลงไป!"แทนที่จะขยับออก ชยุตม์กลับทิ้งตัวลงมา แล้วซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของภรรยา"พี่ ปล่อยในเหรอ?" กัลยาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด "ลงไปเดี๋ยวนี้พี่! เกินไปแล้วนะ ก็บอกแล้วไงว่าฉัน...."คำพูดของกัลยาชะงักลง เมื่อริมฝีปากของเธอถูกสูตินรีแพทย์หนุ่มจูบอย่างอ่อนหวานกัลยาผลักอกของชยุตม์ แล้วเบือนหน้าไปด้านข้าง "พี่! น่ารำคาญจริง ๆ! คิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง!"ชยุตม์ยิ้มบาง ๆ "พี่ลืมน่ะที่รัก ขอโทษนะ พี่เผลอเพราะมันดีเกินไป""ขอโทษงั้นเหรอ!" อารมณ์ของกัลยาหายวับไปหมด ทั้งที่คืนนี้พวกเขาควรจะได้ต่อกันอีกหลายรอบแท้ ๆ "รีบลงไ
อเมริกา~กัลยาเพิ่งได้ยินข่าวจากแม่ของเธอเกี่ยวกับรัชนีและป้ากนกทางโทรศัพท์สโนห์เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ขอให้กัลยาช่วยอธิบายให้ปรีชาฟัง และยอมรับการตัดสินใจของกนกที่ผ่านมา ปรีชาคอยช่วยเหลือเรื่องการเงินของเล็กมาโดยตลอด ถึงขั้นมองรัชนีเหมือนลูกแท้ ๆ ของตัวเองความรักของปรีชาที่มีต่อรัชนีนั้นมากมายเหลือเกิน ทำให้สโนห์กังวลว่าปรีชาอาจจะโกรธเล็ก หากรู้เรื่องปัญหาของพวกเขา“แม่ยังไม่ได้คุยกับพ่อของลูกนะ แต่ถ้าเล็กหรือเฉลิมโทรหาพ่อของลูก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ลูกช่วยอธิบายความจริงให้พ่อฟังด้วยนะ หวังว่าพวกเขาคงไม่โทรหาพ่อของลูกหรอก แม่กลัวพ่อจะเอาแต่คิดมากเรื่องครอบครัวที่นี่” สโนห์พูด“ค่ะ แม่” กัลยาตอบ “ถ้าเป็นพี่เฉลิม เขาน่าจะไม่เล่าอะไรให้พ่อฟังหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นอาเล็กก็ไม่แน่”“นั่นแหละที่แม่กังวล ยังไงลูกก็ค่อย ๆ อธิบายให้พ่อฟังทีหลังก็แล้วกันนะ”“ค่ะ” กัลยาตอบ“งั้นแค่นี้ก่อนนะ แม่จะไปช่วยแม่สามีของลูกทำอาหารเช้าให้ฟ้ารุ่งก่อน ลูกยังไม่นอนเหรอ ที่นั่นดึกแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ยังไม่ง่วงค่ะ แม่ หนูเพิ่งกินพิซซ่ากับพี่ชยุตม์เสร็จ เมื่อกี้หิวมากเลย”“มนัสอยู่ไหน? อ
“ไปเถอะลูก พาแม่ไปบ้านลูก!” พอได้ยินคำพูดของกนก เล็กก็รีบก้าวเข้าไปหาเมียของเขาทันที“เธอพูดอะไรน่ะ? จะไปอยู่บ้านรัชนีทำไม?” มือของเล็กจับแขนภรรยาไว้ แล้วดึงกระเป๋าใบใหญ่ใบนั้นกนกจ้องหน้าสามีอย่างดุดัน “ปล่อยให้ฉันตัดสินใจเองบ้าง! จะให้ฉันอยู่กับสามีที่ไม่เคยฟังคำเตือนของภรรยา เพื่อประโยชน์ของครอบครัวไปทำไม!”เล็กถอนหายใจยาว “ผมฟังทุกอย่างที่เธอพูดเมื่อกี้แล้วนะคุณ แต่ผม...”“แต่อะไร? พี่ไม่อยากทำตามที่ฉันต้องการใช่ไหม? ถ้าใช่ก็ไม่เป็นไร งั้นฉันยอมถอยเอง พี่ก็ไปเข้าข้างน้อง ๆ ของพี่เถอะ คนที่ทำได้แค่สร้างภาระให้พี่ ต่อให้ถึงวันสิ้นโลก พวกเขาก็ยังจะสร้างภาระให้พี่อยู่ดี!”“ไม่ใช่อย่างนั้นนะน้อง! คุณก็รู้ว่าน้องพี่เป็นม่าย น้องสาวพี่สี่คน แล้วพวกเขาก็ไม่มีสามี มันก็เป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องช่วยเรื่องเงินพวกเขา”กนกยิ้มอย่างขมขื่น“หน้าที่เหรอ? แปลว่าพี่ให้ความสำคัญกับหน้าที่ในฐานะพี่ชาย มากกว่าหน้าที่ในฐานะสามีและพ่อที่ดีของลูกตัวเองงั้นเหรอ? แบบนั้นใช่ไหม?” เธอซักต่อ “ฉันเสียใจจริง ๆ ที่เคยขัดใจพ่อแม่แล้วแต่งงานกับพี่ ถ้าฉันรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้... ตอนนั้นฉันน่าจะยอมแต่งงานก
"พรุ่งนี้เช้าลูกต้องไปที่คลินิกหมอชยุตม์นะ เย็นนี้พวกแกได้รับเชิญไปกินมื้อค่ำกับเขาด้วย" ดาราพูดผ่านโทรศัพท์ขณะโทรหาลูกชาย"ครับแม่ ผมกับกัลยารู้แล้วครับ แม่เตือนเรื่องนี้มาตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย" เอกชัยตอบกลับอย่างหงุดหงิดใส่โทรศัพท์เมื่อแม่โทรมาจี้"แม่ก็แค่เตือนแกเฉยๆ ก็ลูกชอบทิ้งเมียไว้คนเดียวบ่อ
ห้าโมงเย็นกัลยาเพิ่งเตรียมอาหารเย็นสำหรับเอกชัยเสร็จได้ไม่นาน ไม่นานหลังจากนั้นสามีของเธอก็กลับมาถึงบ้านพอดีเสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นขณะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถ กัลยารีบเร่งมือจัดการงานในครัวที่เหลืออยู่ให้เสร็จ แล้วเดินออกมาด้านหน้าเธอเห็นสามีเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนล้า มือข้างหนึ่งปลดเนกไทท
เพราะรู้สึกว่าการตรวจภาวะเจริญพันธุ์ครั้งล่าสุดมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล กัลยาตัดสินใจกลับบ้านคนเดียว โดยไม่มีสามีมาด้วยหลังจากยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ใกล้คลินิกของชยุตม์เกือบหนึ่งชั่วโมง เอกชัยก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแม้แต่เงา แถมโทรศัพท์ของเขายังปิดเครื่องตลอดเพื่อไม่ให้ตัวเองยิ่งโมโห เดินบ่นอยู่ข้า
"เชิญนั่งครับ" หมอที่ยืนหันหลังอยู่ก่อนหน้านี้หมุนตัวกลับมา ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะกัลยาพยักหน้า เธอเดินช้า ๆ พลางก้มศีรษะเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะปกติเธอจะปรึกษากับหมอผู้หญิง ไม่ใช่หมอผู้ชาย"กรุณาอธิบายอาการของคุณหน่อยครับ คุณกัลยา" หมอหนุ่มหล่อกล่าว พลางมองคนไข้ตรงหน้าแล้วนั่งล







