บททั้งหมดของ อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: บทที่ 361 - บทที่ 370

“ไม่มี ไม่มีอะไรหรอก ช่างเถอะ ยังไงฉันก็จะปลุกลูกๆ อยู่ดี ฉันนอนไม่หลับถ้าไม่มีพวกเขา!”ชลิตาตอบโดยไม่มองใบหน้าเจ็บปวดของอาทิตย์เลย“นอนไม่หลับถ้าไม่มีพวกเขาเหรอ? มันจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นต้องนอนกับลูกๆ ตลอดเลย! จริงๆ คุณควรปล่อยให้พวกเขาหัดอยู่เองบ้างนะ อีกอย่างลูกๆ ก็นอนด้วยกัน ไม่ต้องห่วงหรอก!” อาทิตย์พูด“ไม่ต้องมาสั่งสอนฉันหรอก ฉันเป็นแม่ของพวกเขา และฉันรู้ดีกว่าใครว่าลูกๆ ของฉันเป็นยังไง!”ชลิตาตอบกลับ อาทิตย์ยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ“แล้วคุณคิดว่าผมเป็นใครสำหรับพวกเขาล่ะ? ผมเป็นพ่อของพวกเขา ผมก็รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกๆ ของผม อีกอย่าง หลักฐานก็เห็นอยู่ พวกเขาก็นอนหลับสบายไม่ใช่เหรอ? พิรุณกับรวิวรรณไม่ได้ตามหาคุณสักหน่อย!” อาทิตย์พูดพร้อมหรี่ตาทั้งสองข้างน่าเสียดายที่คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้ชลิตาพอใจ ไม่รู้สิ เธอแค่อยากให้อาทิตย์ไม่เข้าใกล้เธอและลูกๆ ของเธอมากเกินไปหญิงสาวหันไปมองอาทิตย์ที่กำลังพิงผนังอยู่ มือข้างหนึ่งของเขาลูบตรงส่วนที่เพิ่งถูกชลิตาเตะไปพูดตามตรง จู่ๆ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้น อาทิตย์คือจุดอ่อนของเธอ ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อชายคนนี้

ชลิตาร้องไห้ ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบให้อาทิตย์สัมผัส แต่เพราะเธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองสกปรกเหลือเกิน และรู้สึกสงสารเขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองทรยศเขา เพราะเกรียงไกรเคยได้ครอบครองร่างกายของเธอไปแล้วความรักที่อาทิตย์มีต่อชลิตานั้นยิ่งใหญ่มาก ชายหนุ่มดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างเร่าร้อน แต่แล้วก็มีบางอย่างที่ทำให้เขาต้องหยุด ร่างกายของเขาที่กำลังขยับอย่างลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความรัก จู่ๆ ก็หยุดลงกลางคัน เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ“เป็นอะไรไป? เจ็บเหรอ? หรือผมทำแรงเกินไป? ขอโทษนะ ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ ผมตื่นเต้นเกินไป!” อาทิตย์พูดพลางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของหญิงสาวชลิตาส่ายหน้า แววตาของเธอดูเศร้าเหลือเกิน เธออยากบอกความจริงกับอาทิตย์เหลือเกินว่าเธอเคยถูกเกรียงไกรบังคับให้มีความสัมพันธ์ด้วย แต่เธอคงทำใจไม่ได้ที่จะเห็นใบหน้าซื่อๆ ของอาทิตย์ต้องผิดหวังกับคำสารภาพของเธอ สุดท้ายชลิตาจึงจำเป็นต้องแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไร“ฉันไม่เป็นไร แค่... ฉันตกใจนิดหน่อย เพราะเราห่างกันมานาน ไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานแล้ว มันเลยรู้สึกแปลกๆ แล้วก็เจ็บนิดหน่อย” เธอตอบโกหก อาทิตย์ยิ้ม เขาเม้ม

ขณะเดียวกันรวิวรรณหนึ่งในแฝดของเธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย เธอฝันว่าแม่ของเธอกำลังถูกงูตัวใหญ่มากไล่ตาม"แม่!" เสียงตะโกนของเด็กคนนั้นทำให้ทุกคนตื่นขึ้นมาทันที พิรุณผู้เป็นพี่ชาย นิรันดร์ รวมถึงมนัสกับอนงค์ เด็กสาวคนนั้นก็ตกใจมากเช่นกัน และพยายามปลอบรวิวรรณให้สงบลง"รวิวรรณ หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" เธอถามพลางลูบหลังรวิวรรณเบาๆ อย่างอ่อนโยนรวิวรรณยังคงกลัวมาก ราวกับว่าฝันที่เธอเพิ่งฝันไปเมื่อครู่สามารถเกิดขึ้นจริงได้ งูตัวใหญ่ขนาดนั้นอยากจะจับแม่ของเธอ"รวิวรรณ หนูเป็นอะไร? หนูฝันร้ายใช่ไหม?" อนงค์ถามเด็กหญิงคนนั้น รวิวรรณหันมามองด้วยสีหน้าสับสนและหวาดกลัว เด็กหญิงเพียงพยักหน้าเบาๆ พร้อมเสียงที่แผ่วเบา"รวิวรรณฝันร้ายค่ะ เมื่อกี้รวิวรรณเห็นแม่ถูกงูตัวใหญ่มากกกกไล่ตาม!" เธอพูดมนัสในฐานะพี่ชายคนโตจึงพยายามปลอบรวิวรรณที่เพิ่งฝันร้าย"ไม่เป็นไรนะ รวิวรรณไม่ต้องกลัวนะ เรานอนต่อกันเถอะ!" มนัสชวน แต่น่าเสียดายที่รวิวรรณไม่อยากกลับไปนอนต่อ เด็กคนนั้นอยากไปนอนกับแม่มากกว่า"รวิวรรณอยากไปนอนที่ห้องแม่ ได้ไหมคะ พี่?" เด็กคนนั้นพูดอย่างอ้อนวอนอนงค์กับมนัสมองหน้ากัน ดูเหมือนพวกเขาคงต้อ

ทั้งสองคนตกใจลนลาน อาทิตย์รีบหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่ เช่นเดียวกับชลิตาหญิงสาวรีบมองหากางเกงในของตัวเองที่อาทิตย์ถอดแล้วโยนทิ้งไว้“เร็วๆ รีบหน่อย!”ชลิตายื่นเสื้อของอาทิตย์ให้ เพื่อให้ชายหนุ่มรีบใส่ เพราะตอนนั้นอาทิตย์อยู่ในสภาพเปลือยทั้งตัว ไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลยแม้แต่น้อยส่วนชลิตา หญิงสาวแค่ดึงกระโปรงลง แล้วจัดเสื้อให้เรียบร้อยพร้อมติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอาทิตย์ที่กำลังลนลานรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นลนจนลืมใส่กางเกงในเขาใส่เพียงกางเกงวอร์มโดยไม่มีชั้นใน ทำให้ช่วงล่างของเขาไม่ค่อยปลอดภัยนัก และแกว่งไปทางขวาทีซ้ายที“เร็วๆ รีบออกไปจากที่นี่สิ อาทิตย์! ฉันไม่อยากให้ลูกๆ สงสัย!” ชลิตาเร่ง พลางหาวิธีพาอาทิตย์ออกจากห้องอาทิตย์เองก็งงและลนลานไม่แพ้กัน นี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ตอนที่ถึงตาเขาจะได้มีความสุขเต็มที่ จู่ๆ โฆษณาก็ดันโผล่มาในรูปแบบลูกสาวของเขา“บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกเขาต้องตื่นตอนนี้ด้วยนะ! ทั้งที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แท้ๆ ต้องเลื่อนอีกแล้ว!” ชายหนุ่มบ่นพึมพำ พลางใส่เสื้อยืดของตัวเองโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใส่กลับด้านชลิตาเองก็เดิน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้เตียงเพื่อปลุกชลิตาอย่างช้าๆ เขาต้องระวังให้มากเพื่อไม่ให้ๆ ตื่นขึ้นมาอีกด้านหนึ่ง รวิวรรณกับอนงค์กำลังกอดเอวของเธอไว้ ทำให้หญิงสาวลุกขึ้นมาได้ค่อนข้างลำบากเมื่อมายืนอยู่ใกล้เตียง อาทิตย์ก็เริ่มปลุกชลิตาด้วยการขยับปลายเท้าของหญิงสาวเบาๆ หวังว่าชลิตาจะเข้าใจความต้องการที่ค้างคาของเขา ชลิตาที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานก็รู้สึกตัวขึ้นมา แล้วค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ชลิตาเห็นใบหน้าของอาทิตย์ที่ดูน่าสงสารมาก เหมือนเด็กน้อยที่แม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้ อาทิตย์เองก็เกาหัวพลางส่งสัญญาณให้ชลิตายอมไปกับเขาสักครู่ที่อื่น“มีอะไร?” ชลิตาถามเสียงเบา“ชู่ว์ แป๊บเดียว ไปเถอะ!” อาทิตย์ตอบพลางชี้ไปยังมุมหนึ่งที่ค่อนข้างลับตาและปลอดภัยจากสายตาของเด็กผู้หญิงทั้งสองคน“แต่ว่า... เดี๋ยวพวกเขาตื่นนะ!” ชลิตาพูดอย่างระมัดระวังมาก“ไม่ตื่นหรอก ค่อยๆ ลงมาก็พอ!”“แต่ว่า...!”“ไปเถอะนะครับ ชลิตา ผมทรมานมากแล้วเนี่ย เหมือนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว คุณไม่สงสารผมบ้างเหรอครับ แบบนี้มันทรมานมากจริงๆ ทั้งมึนหัว ทั้งนอนไม่หลับเลย!” อาทิตย์พูดอ้อนพลางทำท่าทางน่าสงสาร ชลิตากลืนน้ำลา