All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 391 - Chapter 400

"ครับ นาย แม่บ้านบอกว่า คุณชลิตาไม่ได้กลับบ้านมามากกว่าห้าชั่วโมงแล้วครับ ปกติคุณหญิงออกไปแค่แป๊บเดียว แต่ทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับมาอีกก็ไม่รู้!" ลูกน้องคนหนึ่งของเกรียงไกรตอบ"บัดซบ! พวกนายไปหาจนกว่าจะเจอ ฉันไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ โดยเฉพาะถ้าเธอไปเจอกับชาตรี ฉันหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะอยู่ให้ห่างจากชลิตาไกลๆ ฉันไม่มีทางยอมให้มันแตะต้องชลิตาแม้แต่ปลายเล็บ ถ้ามันทำ ฉันฆ่ามันแน่!" อาทิตย์ดูทั้งตื่นตระหนกและโมโหมากเขาเป็นห่วงมาก หากชลิตาไปเจอกับชาตรี จริงๆ ชายหนุ่มต้องรีบตามหาที่อยู่ของหญิงสาวให้เร็วที่สุดเมื่อวางสายอาทิตย์ก็ปาโทรศัพท์มือถือทิ้ง ปัญญาที่ตอนนั้นยังอยู่ตรงนั้นถึงกับช็อกตาค้าง เมื่อเห็น iPhone ที่นายเพิ่งซื้อมา อยู่ๆ ก็ถูกปาจนแตกกระจายเป็นชิ้นๆ "โห เละเลย iPhone เครื่องนั้น เงินตั้งหลายหมื่นเลยนะ โชคดีนะที่บอสเป็นคนทำพัง ซื้อใหม่ได้อยู่แล้ว เงินเขามีเป็นกองๆ ลองเป็นฉันทำแบบนี้สิ เมียได้บ่นเจ็ดวันเจ็ดคืน แถมห้ามนอนกอดเป็นเดือนแน่ คนรวยนี่บ้าจริงๆ อะไรก็ปาทิ้งได้หมด!" ปัญญาบ่นพึมพำ พลางมอง iPhone รุ่นใหม่ที่เกรียงไกรเพิ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อนในตอนที่ปัญญากำลังไ

ชาตรียังคงก่นด่าความโง่ของตัวเองไม่หยุด เขายังเอามือทุบหัวตัวเองซ้ำๆ แถมยังเอาหัวโขกกำแพงโดยไม่รู้ตัวอีกด้วยแน่นอนว่านั่นทำให้ชลิตาใจคอไม่ดี เพราะเธอเห็นว่าชาตรีไม่ได้ล้อเล่นเลย เขาตั้งใจทำร้ายตัวเองจริงๆ ชลิตาตกใจลนลาน เธอเห็นกับตาตัวเองว่าชาตรีเหมือนคนถูกผีเข้า กำลังทำร้ายร่างกายตัวเอง เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้กันแน่? ชลิตารู้สึกว่าอดีตสามีของเธอเสียสติไปแล้ว“อ๊ากกกก! โง่ โง่จริงๆ ! ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนี่มันโง่ชะมัด ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้ผู้ชายโง่เอ๊ย!”ชาตรีกำลังโกรธ จากนั้นก็ร้องไห้ และไม่นานเขาก็หัวเราะลั่นออกมาอีก ทำให้ชลิตายิ่งมั่นใจว่าอดีตสามีของเธอกำลังซึมเศร้าหนักจริงๆ “ตายแล้ว พี่ เกิดอะไรขึ้นกับพี่กันแน่!” ชลิตาคิดในใจพลางส่ายหน้า เธอไม่คิดเลยว่าชาตรีจะตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาขนาดนี้ ผู้ชายที่เมื่อก่อนดูร่าเริงและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ตอนนี้กลับดูพังทลายและทุกข์ทรมานเหลือเกินหลังจากทุบหัวตัวเองจนพอใจแล้ว จู่ๆชาตรีก็หยุดลง ลมหายใจของเขาดูขึ้นลงแรงและหอบถี่ เขาก้มหน้าลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสุดท้ายจะหันไปมองชลิตาด้วยสายตาคมกริบชลิตาสะดุ้งและเบิกตากว้าง หญิงสาวเห็นแววตาของชาตรีที่เ

เมื่อได้ยินชื่ออาทิตย์ถูกเอ่ยขึ้นชาตรีที่ตอนแรกล้มอยู่ จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้น พร้อมกับมองไปทางชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่กำลังยืนปกป้องชลิตาอยู่ท่ามกลางแสงสลัวชาตรีรู้ดีว่าจริงๆ แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ใช่แล้ว เขาก็คือเกรียงไกรซึ่งไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอาทิตย์ ชาตรีรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าอาทิตย์แท้จริงแล้วคือเกรียงไกร"ไอ้สารเลว! อ๋อ ที่แท้แกก็มาปกป้องผู้หญิงคนนั้นสินะ ใช่ไหม? น่าสนใจจริงๆ !"ชาตรียืนขึ้นพลางปรบมือ ราวกับกำลังเยาะเย้ยการมาถึงของเกรียงไกร ชลิตายังคงสงสัยผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ แผ่นหลังของเขาหันมาทางเธอเมื่อมองจากรูปร่างและเสื้อผ้าที่ผู้ชายคนนั้นสวมอยู่ ชลิตาก็พอจะสรุปได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือเกรียงไกรแต่มีบางอย่างที่ทำให้เธอตกใจและสับสนไปพร้อมกัน ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมีเสียงเหมือนอาทิตย์ได้นี่มันอะไรกัน! ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือใครกันแน่? อาทิตย์หรือเกรียงไกร?ขณะเดียวกันชาตรีก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง แถมเขายังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม พลางชี้ไปทางเกรียงไกรที่ยังคงยืนหันหลังให้ชลิตาชลิตามีคำถามมากมาย ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? ทำไมเสียงของเขาถึงเหมือนอาทิตย์มากข

เพียงไม่กี่วินาที ปลายมีดก็ทะลุผ่านเนื้อผ้าและผิวหนังชั้นนอกบริเวณอกกว้างของเกรียงไกรก่อนจะบาดเข้าไปในเนื้อ และสุดท้ายก็ทำให้เส้นเลือดฉีกขาดของเหลวสีแดงเข้มเริ่มไหลช้าๆ จากปลายมีดที่ปักคาอยู่ ดวงตาของทั้งสองสบกัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีแรงสั่นไหวบางเบาแล่นผ่าน แม้จะเป็นเพียงการมองตากันเท่านั้นมือของชลิตายังคงจับด้ามมีดเอาไว้ หญิงสาวกดมันลงเบาๆ ด้วยแรงแค้นที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่เธอกลับร้องไห้ จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวังให้เป็นแบบนี้อีกด้านหนึ่ง แทนที่จะขัดขืนเกรียงไกรกลับยิ้มออกมา เขาปล่อยให้ชลิตาระบายความคับแค้นใจใส่ตัวเอง เขารู้ว่าหญิงสาวคนนี้อ่อนแอและเปราะบางมากแค่ไหนปลายมีดนั้นปักเข้าไปในอกของเกรียงไกรค่อนข้างลึก เจ็บก็จริง แต่เขารู้ดีว่ามันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในหัวใจของชลิตาที่พ่อของเธอถูกเขาฆ่า"ทำไมหยุดล่ะ? ถ้าคุณยังไม่พอใจ... แทงอีกก็ได้ ผมเต็มใจ ถ้ามันทำให้คุณสบายใจขึ้น หรือคุณจะฆ่าผมไปเลยก็ได้...!"ประโยคสุดท้ายที่เกรียงไกรพูดออกมา ทำให้ชลิตารีบดึงมีดออกจากอกของเกรียงไกรทันที แล้วโยนมันทิ้งไปเกรียงไกรกุมบาดแผลที่อกของตัวเองไว้ เลือดไหลออกมามากขึ้นเรื่อ

เป็นอย่างนั้นจริงๆ ชาตรีลากชลิตาและพาเธอกลับไปยังบ้านร้างหลังนั้น ท่ามกลางแสงสลัวของยามค่ำคืนในที่เปลี่ยวเกรียงไกรมองเห็นชัดเจนว่ามีใครบางคนกำลังพาชลิตาไป“ไอ้สารเลว!”เกรียงไกรไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป เขารีบวิ่งทันที เขาไม่สนใจว่าหน้าอกของตัวเองจะบาดเจ็บและมีเลือดไหล สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือช่วยชลิตา“อื้ออออ!” ชลิตาพยายามร้องตะโกนออกมาไม่หยุด ส่วนชาตรี เขาโกรธจัดจนอยากสั่งสอนอดีตภรรยาของตัวเองให้เร็วที่สุด“เงียบ! ตอนนี้เธอไม่มีทางหนีไปได้อีกแล้ว นังผู้หญิงร่าน!” ชาตรีพูดใส่ข้างหูชลิตาหญิงสาวไร้เรี่ยวแรง พละกำลังของชาตรีทำให้เธออ่อนแรง ไหนจะกลิ่นตัวของผู้ชายคนนั้นที่เหม็นมากอีกเกรียงไกรวิ่งสุดแรง และโชคดีที่ชายหนุ่มไล่ตามชาตรีที่กำลังพาชลิตาไปได้ทัน“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ ไอ้สารเลว!”ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดสนิท เกรียงไกรก็ยังมองเห็นเงาของใครบางคนที่กำลังบังคับพาชลิตาไปได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้าโจมตีชาตรี พร้อมกระชากมือของชาตรีอย่างรุนแรงชาตรีล้มลงไปทันที เกรียงไกรไม่มีทางปล่อยชาตรีไปง่ายๆ ชายหนุ่มรีบต่อยหน้าและท้องของชาตรีอย่างไม่ปรานีขณะเดียวกัน ชลิตารีบถอยห่า