All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 71 - Chapter 80

เวหากลับไปสักพักแล้ว ในห้องพักฟื้นอันเงียบงันจึงมีเพียงผู้จัดการคนเก่งกับคนป่วย ไหมขวัญเอาแต่เหม่อมองไปยังท้องฟ้านอกตัวอาคาร ดวงตะวันกำลังเปลี่ยนทิศ และอีกไม่กี่ชั่วโมง แสงแห่งราตรีคงมาเยือนเฉกเช่นเมื่อวาน ผู้จัดการคนดีถอนหายใจยามเห็นท่าทีของคนป่วย เธอหยิบเอากระเป๋าใบเขื่องมาเก็บข้าวของสัมภาระในลิ้นชักข้างเตียง ใกล้วันออกจากโรงพยาบาลเต็มทีแล้ว แต่จิตใจของไหมขวัญยังเหมือนคนกำลังป่วยอยู่เลย“ต้นรักในใจเขาร่วงโรยไปราวกับไม่เคยเติบโต แต่ต้นรักในใจพี่เพิ่งจะแย้มกลีบผลิบาน พี่จะทำยังไงกับใจเจ็บๆ ของตัวเอง”ไหมขวัญคลี่ยิ้มจืดจาง คำพูดของคนสนิทช่างแทงใจดำยิ่งนัก“ที่ต้องทำก็แค่ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละบี ปล่อยทิ้งไว้ ไม่ต้องใส่ปุ๋ยดูแล ไม่ต้องรดน้ำพรวนดิน สักวันหนึ่งข้างหน้า มันก็คง...ยืนต้นตายไปเอง”คำพูดเหมือนปลงหลุดออกจากปากของคนบนเตียง บีได้แต่พยักหน้ารับ หวังว่าไหมขวัญจะทำได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน“คุณเวย์รู้เรื่องนี้หรือเปล่า”“น่าจะรู้ละมั้ง แม้ว่าพี่ไม่เคยพูดตรงๆ ก็ตาม”“ในแง่ของการเป็นแม่ บีคิดว่าพี่ทำถูกแล้ว สงสารเด็กๆ มันนะที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางความอึดอัด แต่ในแง่ของการเป็นผู้หญิงคนหน

“ฉันก็ไม่เชื่อเธอเหมือนกัน ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ พรุ่งนี้มีฉากเลิฟซีนไม่ใช่เหรอ เรามาซ้อมกันสักนิดเถอะนะ น้องกุ๊กของพี่!”“อื้อออ...”แล้วกฤติกาก็ถูกจูบเอาๆ ผิวเนื้อเปล่าเปลือยปรากฏต่อหน้าเขาในเวลาอันสั้น ข้อมือทั้งสองถูกกดติดกับผิวเตียง เขาขยับโหย่งกายเพียงเล็กน้อย เพื่อนำพาท่อนลำอันแข็งขึงจดจ่อที่ร่องหลืบอันเร้นลับของเธอ เขาพามันถูไถที่ด้านนอก ก่อนจะชำแรกแทรกลึกเข้ามาข้างใน เธอจุกจนต้องแอ่นอกแอ่นกาย แม้ไม่พอใจที่เขาใช้กำลังทว่ากลับเป็นสุขเหลือเกินยามที่โพรงเนื้อสาวได้กอดรัดเอาตัวตนแห่งชาย“อ๊า!!”“ดีไหมกุ๊ก...ดีไหม! อ๊ะ!”กฤติกาพูดไม่ออก ได้แต่กัดฟันรับรู้เอาตัวตนเขา เขายังขยับโยกสะโพกสอบเบาๆ ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แรงขึ้น แน่นอนว่าการเสียดสีชวนให้ร่างเธอซ่านสยิว มันร้อนๆ หนาวๆ มันดีไปหมดเลย“กุ๊ก...กุ๊ก...”“อื้อ...”“อย่าไปหา...ผู้ชายคนนั้นลับหลังฉันอีกเข้าใจไหม อย่า...”“จะไป ถ้าคุณยังไปหาผู้...หญิงคนนั้น ฉันก็จะไปเหมือนกัน อื้อออ...” แล้วกฤติกาก็ถูกจูบแรงๆ สองแขนเธอถูกปล่อยเป็นอิสระ เธอคล้องมันรอบคอเขา ในขณะที่เขาดึงเธอขึ้นไปนั่งบนตัก ให้ร่องรูแห่งรักได้สวมสอดขึ้นลงอย่างถนัดถนี่

“อา...กุ๊ก...กุ๊ก...อ๊า!!!”กฤติการับรู้ถึงของเหลวอุ่นร้อนที่พุ่งเข้ามาหา เธอตั้งรับ ดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น เพราะในตอนที่เขาเสร็จสม เธอเองก็ผลิพุ่งแตกผลิไม่แพ้กัน เรื่องนี้ไว้ใจเขาได้เสมอ เขาไม่เคยให้เธอต้องค้างคา หากเขาเป็นสุขถึงขีดสุด เขาจะทำให้เธอมีความสุขเช่นกัน“โอ...ดีจัง..” เขาชมแล้วหอบแฮ่กๆ ถอดถอนแก่นกายออกจากร่างของกฤติกาแล้วดึงกระดาษเช็ดทิชชูมาทำความสะอาด ก่อนจะสวมกางเกงให้เรียบร้อย เขายังย่อกายลงต่ำ เพื่อใช้กระดาษนุ่มอ่อนเช็ดคราบความใคร่ให้กฤติกาด้วย หล่อนยังดูเหนื่อยๆ คงเพลียจนอยากนอนนิ่งๆ การเสร็จสมอย่างรุนแรงคงทำให้หล่อนไม่อยากกระดิกกาย“อย่าแตะ...ตรงนั้น...มัน...อ่อนไหว อ๊ะ...” ร้องออกมาเมื่อเขาใช้กระดาษนุ่มๆ เช็ดเน้นๆ ที่ตรงนั้น เธอทำตาเขียวใส่แต่เวหาไม่สน เขาเช็ดทำความสะอาดให้เธอ ดึงเธอลงจากเคาน์เตอร์ ดึงเสื้อลงให้เรียบร้อย ดึงกระโปรงปิดสะโพกผาย แล้วค่อยติดกระดุมเสื้อของตัวเอง“ลุงแก่บ้ากาม”“ก็เด็กน่าเอา”“นี่! พูดจาอะไรอายบ้างไหม”“ไม่อาย ก็พูดแต่กับเมีย”คำว่า ‘เมีย’ สะเทือนเลื่อนลั่นในหัวใจของกฤติกา เมียอย่างนั้นหรือ ช่างพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำโดยไม่ตะขิดตะขวงใ

เช้าตรู่วันถัดมาประตูห้องน้ำค่อยๆ เปิดอ้า เวหาเดินออกมา เขาตื่นเช้าเสมอ บางทีก็ลงไปวิ่งออกกำลังตอนที่กฤติกายังไม่ตื่น“เป็นยังไงบ้าง ยังปวดหัวอยู่ไหม” น้ำเสียงที่ใช้ถามไถ่ช่างอ่อนโยนนัก หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะถามต่อ “พี่จะลงไปวิ่งเหรอ”“เปล่า...ไปวิ่งมาแล้ว ว่าจะแต่งตัวไปหาซื้อโจ๊กมาให้น่ะ อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”“อยากกินยาพาราฯ ขอสองเม็ดเลย”เขาเดินเข้ามาในตอนนั้น วางมือเข้ากับหน้าผากของคนป่วยก็ไม่เห็นว่าตัวจะร้อน “ไม่มีไข้นี่นา ลุกไหวไหม” เขาถาม กฤติกาเออออ “งั้นล้างหน้าล้างตารอนะ พี่จะไปซื้อโจ๊กมาให้ กินสักนิดแล้วค่อยกินยา”“อือ...อย่าไปนานนะ กุ๊กปวดหัวมากเลย”“รู้แล้วน่า” เวหาขานรับแล้วดึงเสื้อในตู้ออกมาสวม ส่วนกฤติกาก็เดินเข้าห้องน้ำไป---------------เวหาซื้อกับข้าวของคนป่วย รวมถึงมื้อเช้าอย่างง่ายๆ ของบิดาและหลานชาย เขากลับมาขึ้นรถเมื่อได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ แสงตะวันสีทองอร่ามเริ่มเรื่อเรืองที่คุ้งฟ้าทิศตะวันออก เขายิ้มให้กับมัน ตั้งท่าจะสตาร์ตรถ แต่ทว่า...ครืดๆ ครืดๆโทรศัพท์ไร้สายที่วางไว้ในช่องใส่ของข้างเบาะคนขับ สั่นอยู่ครืดๆ นั่นเบอร์ของพี่บี เขาปัดหน้าจอสม

และในประโยคสุดท้าย ในตอนที่กฤติกาเอนกายลงนอนบนโซฟาอย่างอ่อนแรง กล้องตัวที่กำลังถ่ายทอดสดก็ซูมเข้าหาใบหน้าของเจ้าหล่อน มีรอยยิ้มบางๆ เกิดขึ้นกับใบหน้านั้น รอยยิ้มละไมที่น่ามองเหลือเกินกฤติกาตั้งใจฟัง‘ไหมขอบคุณทุกคนไปมากแล้ว แม้แต่ผู้จัดการคนดีที่อยู่กับไหมมาตั้งแต่ล้มเจ็บ ไหมก็ขอบคุณเธออยู่ทุกวัน บีเป็นเหมือนคนในครอบครัว เธอดูแลไหมราวกับไหมเป็นพี่สาวแท้ๆ ยังมีผู้กำกับคนเก่งอีกคนที่คอยช่วยเหลือไหมเช่นกัน ไหมขอบคุณเขา ขอบคุณทุกคนอย่างสุดซึ้ง ไหมดีใจที่ได้กลับมานั่งอยู่ตรงนี้ แล้วก็...คนคนหนึ่งที่ไหมไม่พูดถึงคงไม่ได้ คนแสนดีที่ไหม...เคยทำร้ายเธอ’คนที่เพิ่งหายป่วยรวบรวมกำลังใจ มองเข้ามาในกล้องตัวที่กฤติกากำลังรับชมอยู่พอดิบพอดี‘ขอโทษ ‘ลูกสาว’ ที่ไหมไม่เคยดีกับเธอเลย’เสียงฮืออื้ออึงของนักข่าวมาพร้อมกับแสงแฟลชที่กระทบรัวๆ บนใบหน้าของไหมขวัญ หยดน้ำตาของนางเอกรุ่นใหญ่ร่วงรินอย่างไม่อาย คำถามมากมายถูกพร่ำถาม แต่ไม่อาจตอบได้ทุกอย่างที่นักข่าวถามมา‘ตลอดเวลาไหมเป็นแม่ใจร้าย ไหมไม่ใช่คนดีนักหรอกค่ะ ไหมก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไหมไม่ยอมรับลูก ไหมผลักไส ไหม...ทำร้ายหัวใจของเธอ