เวหาอ้าปากจะเอื้อนเอ่ย“เวย์! อย่านะ อย่าพูด” ไหมขวัญร้องขอชายหนุ่มได้แต่พ่นลมออกจากปากอย่างลำบากใจ อันโน้นก็ไม่ดี อันนี้ก็ไม่ได้ เฮ้อ...จะบ้าตาย“เข้าบ้านเถอะครับ แดดแรงขนาดนี้เป็นไข้ขึ้นมาจะยุ่งอีก” ว่าแล้วจะเข้าไปช่วยประคอง แต่แขนกลับถูกดึงแรง “อ๊ะ! กุ๊ก?”“จะไม่ทนแล้วนะ! เมียยืนอยู่ตรงนี้ยังไปทำดีกับคนอื่น มีสำนึกบ้างไหม!” ด่าเขาแล้วเอาแต่โกรธขึ้ง ก็เธอไม่ชอบยังจะทำให้เห็น ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่เธอนะ ยังจะมาจับมือถือแขนกันอยู่ได้ มีสำนึกบ้างหรือเปล่าเวหามองคนที่เรียกตัวเองว่าเมีย หล่อนมัวแต่อยากเอาชนะ ตัวเองตากแดดจนหน้าแดงก่ำก็ไม่สน“พาแม่เธอเข้าบ้านก่อนแล้วพี่จะกลับ” เขาต่อรอง เอื้อมมือไปหาไหมขวัญ แต่กฤติกาดึงแขนไว้ “กุ๊ก...ปล่อย”“ไม่ปล่อย กลับบ้านเดี๋ยวนี้”“กลับแน่ๆ แต่รอสักห้านาทีได้ไหม”“ไม่ได้! ก็จะให้กลับ...ตอน...นี้...”กฤติกาเอ่ยด้วยเสียงขาดห้วง จู่ๆ ก็หน้ามืดตาลาย เวหาเห็นท่าไม่ดีก็หันไปดู ทว่าเพียงเสี้ยววินาที กฤติกาก็ล้มลง“กุ๊ก! กุ๊ก!?”คนที่มาหาเรื่อง สุดท้ายก็ได้เรื่อง กฤติกาหูอื้อตาลาย แว่วเสียงคนที่ยืนอยู่ร้องวี้ดว้ายด้วยอาการของเธอ แต่เธอไม่อาจลืมตาเวหาอุ้มกฤติ
最終更新日 : 2026-02-15
