All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 141 - Chapter 150

“กำลังจะกินครับ” พอบิดาถามไถ่จึงได้ตักข้าวเข้าปากไปสองคำ ก่อนจะหันไปยิ้มให้กฤติกาแล้วปลีกตัวจากมา มีงานด่วนที่ต้องจัดการ เรื่องละครที่เตรียมไว้ออนแอร์ช่วงกลางปี รวมถึงภาพยนตร์เรื่องใหม่ที่คิดว่าจะลงทุนด้วย บริษัทเขาเติบโตด้วยดี เขามีโชคเรื่องงาน แต่อับโชคเรื่องความรัก“รีบจริงๆ กินข้าวให้อิ่มก่อนก็ไม่ได้” กฤติกาบ่นไล่หลังพ่อของลูก ส่งผ่านความห่วงใยไปกับเสียงบ่นที่ทำให้ชายสูงวัยมีรอยยิ้ม “หน้าตาสดใสขึ้นแล้วนี่ ทำใจเรื่องแม่ได้แล้วใช่ไหม”กฤติกายิ้มให้ปู่ของลูก “ก็ไปเรื่อยๆ ค่ะคุณพ่อ มีลูกๆ ให้ต้องดูแล ได้ยุ่งวุ่นวายบ้างก็พอจะลืมๆ เรื่องเศร้าไปได้ค่ะ” เธอตอบท่านตามจริง เธอเศร้ามากไม่ได้หรอก เศร้าทีไรเวหาได้ปลอบทุกที เหมือนว่าเขาขยับเข้ามาใกล้หัวใจของเธอทุกทีๆ แล้ว รอแค่เธอเปิดประตูรับเข้ามาเท่านั้น“รู้สึกผิดสินะ” ชายสูงวัยตั้งข้อสังเกตในความเศร้าใจของลูกสะใภ้กฤติกาพยักหน้ารับ “ตอนพ่อของหนูเสีย หนูก็เสียใจไม่ต่างกัน แต่ในความเสียใจนั้น หนูรู้ว่าหนูทำหน้าที่ลูกเต็มที่แล้ว แต่กับ...ยายของเด็กๆ หนูคิดว่าตัวเองพยายามน้อยไป”“ไม่มีใครโทษหนูหรอกนะ ทุกคนมีเหตุและผลในการกระทำ คนที่จากไป มีไว้

เขายิ้มใส่ตาเจ้าของเสียงแวดๆ ดีใจที่อย่างน้อยก็ไม่ได้เห็นน้ำตาของหล่อนแล้ว ช่วงแรกๆ ที่มารดาของหล่อนจากไป ใบหน้านี้ยังมีน้ำตาให้เห็น แต่เดี๋ยวนี้ไม่เลย กฤติกาคงทำใจได้บ้างแล้ว เขาหวังว่าสักวันหนึ่ง หัวใจช้ำๆ ของหล่อนจะกลับมาแข็งแรงดังเดิม แม้ว่าเมื่อถึงตอนนั้น หัวใจหล่อนจะไม่มีเขาก็ตาม“กุ๊ก...”“คะ...”“พี่ขออะไรสักอย่างได้ไหม” เจ้าตัวพยักหน้ารับเมื่อเขาร้องขอ “อย่ามีแฟนนะ”กฤติกาเอียงคอเหมือนจะเอ่ยคำถาม แต่ไม่ได้พูดออกมา“พี่ให้เวลากุ๊กตั้งหลายปี เพื่อพิสูจน์ให้พี่เห็นว่ากุ๊กสามารถรักผู้ชายคนอื่น ได้ แต่กุ๊กก็ไม่ได้ทำ กุ๊กยังอยู่ตรงนี้ อยู่ให้พี่เห็น อยู่เป็นกำลังใจให้พี่ เวลามันก็ล่วงเลยมาจนป่านนี้ ก็อย่ามีใครอีกเลย ถ้ารับความรักจากพี่ไม่ได้ ก็แค่เฝ้ามองกันและกันไปอย่างนี้ มาช่วยกันเลี้ยงลูกให้ดีเถอะนะ พี่ขอ...”“พี่เวย์...”“ถ้ากุ๊กอยากมีใครสักคนให้พึ่งพิงก็มองมาที่พี่เถอะ พี่จะเป็นทุกอย่างให้กุ๊กเอง”ดวงตาของอดีตนางร้าย มองเขานิ่งนาน อยากพูดสักคำแต่พูดอะไรไม่ออก มืออุ่นๆ ของเขาแตะที่แก้มของเธอ ลูบมันช้าๆ ถ่ายทอดไออุ่นจากปลายนิ้วแล่นลิ่วลงสู่หัวใจของเธอ รอยยิ้มเขา ดวงตาเขา นาทีนี

- ooooooo - อรุณรุ่งวันใหม่ เป็นไม่กี่วันที่เวหานอนตื่นสาย ก็ในอ้อมแขนมีเนื้ออุ่นของกฤติกา เขาเลยหลับฝันดีจนไม่อยากตื่น ไอเย็นรอบกายถูกคลายความหนาวด้วยคนในอ้อมแขน หากมีหล่อนบนเตียงนี้อีกครา สัญญาเลยว่าจะรักษาเอาไว้ จะไม่ยอมปล่อยมือหล่อนอย่างแน่นอน“พี่เวย์...” เสียงอู้อี้ถามไถ่คนที่ยังหลับตา เวหายิ้มน้อยๆ กอดเธอแน่นกว่าเดิม เธอมองเสื้อที่สวมเข้านอน มันยังอยู่ที่เดิมไม่ได้หายไปไหน เขาไม่ได้ทำอะไรเธอแม้ว่าเธอจะร้องขอ เขาทนได้อย่างไรกันนะ หรือว่า...เพราะคำคำนั้น คำว่ารักที่เขาเพียรพร่ำบอกกัน“ตื่นหรือยัง”“อือ...ตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลืมตา อยากกอดกุ๊กอย่างนี้” เขาเอ่ยอ้าง แต่ลืมตาขึ้นมาสบตาหล่อน ดวงตาสองดวงสานสบกันนิ่งนาน ไม่มีคำพูดใดๆ มีแต่แววตาที่กำลังสื่อสารกัน แล้วจู่ๆ ดวงตาของแม่นางร้ายก็มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ“ขอบคุณ...ที่เมื่อคืนไม่ทำอะไร ขอบคุณที่ยังรอให้กุ๊กตัดสินใจในวันที่กุ๊กมีสติมากพอ”มือใหญ่แตะต้องใบหน้าน้อย ลูบช้าๆ ราวกับอยากซึมซับเอาสัมผัสนี้ไว้ให้นานๆ“พี่อดทนมามากแล้ว อดทนอีกนิดจะเป็นไร พี่รักกุ๊กนะ รักกุ๊กและรอกุ๊กเสมอ เหมือนที่กุ๊กเคยให้โอกาสพี่ โอกาสเดียวที่กุ๊กให้พี่ได้

วันเวลาที่ผ่านมา แม้มีทะเบียนสมรสแต่เขาไม่เคยรู้สึกเป็นเจ้าของ ผิดกับเวลานี้ ตอนที่ได้สวมแหวนให้กฤติกา ตอนที่หล่อนมองมาด้วยสายตาแห่งความรัก นั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ เจ้าของความรักอย่างไรเล่า“จะไม่จูบเจ้าสาวหรือคะพี่!” ครูเอยร้องเชียร์ ชานนท์เปิดเพลงหวานอีกคราหนึ่ง ความหวานละมุนโอบล้อมรอบด้าน สร้างบรรยากาศแห่งความสุขแสนหวาน เขาเฝ้ามองคนที่กำลังจุมพิตเจ้าสาว คิดว่าจะมีสักครั้งไหมที่ได้ทำเช่นนั้น กับใครสักคนที่รักเขาบ้าง ความมั่นคงของเวหาถูกพิสูจน์ด้วยกาลเวลา จนแม้แต่ครูเอยยังต้องพ่ายแพ้ ความโสดยังปักหลักอยู่ที่เขากับคุณครู จนต้องมานั่งอิจฉาบ่าวสาวอย่างนี้เวหาโน้มหน้าไปหากฤติกา บรรจงจูบเบาๆ แต่ความหวานช่างล้ำลึกหนักหน่วง ริมฝีปากที่แตะต้องสัมผัส ราวกับไม่อยากผละจาก“พ่อคะ...จุ๊บๆ ฟ้าด้วย จุ๊บ!”“ปายด้วยค้าบ! จ๊วบๆ แม่ค้าบจ๊วบๆ”เจ้าสองแฝดร้องขอให้พ่อกับแม่จุ๊บพวกเขาบ้าง เรียกเสียงฮาครืนให้กับทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ กฤติกากับเวหาอุ้มลูกชายลูกสาว เดินฝ่าทรายเม็ดเล็กๆ ไม่กี่ก้าวไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ ก่อนที่งานฉลองเล็กๆ จะเริ่มต้นขึ้นในตอนนั้น กฤติกาไม่เคยมีความสุขอ

“ฟ้าทำความสะอาด พี่ตังเปิดยูทูปให้ดู ยาสีฟันทำความสะอาดได้”เวหาเม้มปากแล้วถอนหายใจ ดีเท่าไหร่ที่เจ้าฟ้าไม่เอาแปรงสีฟันตัวเองมาถูอ่างเล่น และดีเท่าไหร่ที่เจ้าปลายไม่บีบโฟมล้างหน้าเข้าปาก“เอาละนะเด็กๆ ถ้าใครดื้อละก็พ่อจะทำซุปข้าวโพดให้กิน โอเคนะ”ดูเหมือนว่าคำขู่นั้นจะทำให้เด็กแฝดยอมศิโรราบ ก็บิดาที่เคารพชอบบังคับให้กินผัก ผัดผัก ซุปผัด ยี้....“ดีมาก เป็นเด็กดี แก้ผ้าแล้วอาบน้ำทีละคน พ่อเปิดน้ำอุ่นให้แล้ว เร็วๆ เลย” แล้วการต้อนเด็กแฝดอาบน้ำก็เกิดขึ้นตอนใกล้หกโมงเช้า ความป่วนของเจ้าสองแฝดทำเอาปวดหัว แต่ความน่ารักน่าเอ็นดูก็มีมาก เขายินดีให้เจ้าสองแสบแสนซนไปอย่างนี้ ขอเพียงให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าเท่านั้นก็พอ- ooooooo - สองชั่วโมงให้หลังเตียงที่ยุบยวบทำให้คนที่กำลังหลับขยับตัวตื่น กฤติกาปรือตาขึ้นมอง แลเห็นสามีกำลังคลานขึ้นเตียงมา“อือ...เด็กๆ ละคะ”“ส่งขึ้นรถแล้ว คุณพ่อขับรถไปส่งเอง”“ดีจัง คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย”“ห้ามไม่ฟังน่ะสิ ความสุขของแกก็ให้ทำไป เหนื่อยเมื่อไหร่คงเรียกเราเองนั่นแหละ” ว่าแล้วขยับไปเบียดร่างของภรรยา กอดร่างนุ่มๆ ของหล่อนไว้แล้วไซ้ซอกคอแรงๆ“ไม่เอา พี่เวย์ กุ๊ก