جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“คุณมีธุระอะไรอีกไหม”“ไม่ ทำไม” เขาย้อน“กลับบ้านไปสิ”“เธอไล่ฉันเหรอ ฉันอุตส่าห์เอาข้าวมาให้นะ” เขาทวงบุญคุณ“ก็แล้วแต่ ไม่ได้ขอนี่ เอามาให้เอง”คนมีน้ำใจถึงกับเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แค่ขอบคุณสักคำมันพูดยากนักหรือ“ฉันไม่กลับ จะนอนนี่”“ฮะ!?”“ทำไม นอนไม่ได้เหรอ” ว่าแล้วเอนกายลงนอน ใช้ตักของหล่อนต่างหมอน“นี่!? อย่ามานอนทับขาฉัน” เธอว่าคนที่บังอาจเอาศีรษะมาวางบนตักเวหาทำหน้าทะเล้น “โอ๊ะ? นี่ขารึ นึกว่าท่อนซุง ขาอะไรใหญ่เบ้อเริ่ม”“ปากหมาไม่เลิกจริงๆ”แล้วเสียงหัวเราะไม่ยินดียินร้ายก็หลุดออกจากปากของผู้กำกับมือทอง เขาทำไม่รู้ไม่ชี้ นอนหนุนตักกฤติกา ตักนุ่มๆ หอมๆ ดีกว่าหมอนหนุนเยอะ เขาหลับตาลง ทว่าไม่ได้หลับ แค่พักสายตากฤติกาอยากกลับไปนอนจมเตียง แต่มื้อค่ำที่กินเข้าไปทำให้เธอตาสว่าง อีกอย่างพ่อคนตัวโตที่นอนหนุนตักอยู่ก็ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ เขาคิดว่าตักเธอเป็นหมอนหรืออย่างไร มันหนักนะ“ขาฉันจะเป็นเหน็บแล้วนะ นี่คุณ....คุณ!”“อือ...จะนอน อย่าเรียกได้ไหม” บอกกล่าวแล้วพลิกร่างนอนตะแคง หันจมูกคมๆ เข้าหาหน้าท้องอุ่นของกฤติกาหญิงสาวถอนหายใจอย่างระอา “ได้ทีละเอาใหญ่เลยนะ”เขาอมยิ้ม “ไม่เอา

“มันไม่เป็นไรหรอก อีกสองสามวันก็หาย เธอต้องพักผ่อนให้มาก กินอาหารที่มีธาตุเหล็กเยอะหน่อย” เขาอธิบาย“งั้นคุณก็กลับไปสิ ฉันจะได้พักผ่อน”“ฉันจะนอนนี่ ทำไม นอนบ้านเธอไม่ได้เหรอ ฉันเป็นสามีเธอนะ”เขาเถียงแล้วเดินเข้าห้องนอน จัดการเลิกผ้านวมขึ้นแล้วสอดกายลงไป อันที่จริงแล้ว การนอนใกล้กฤติกาทำให้เขาหลับลึกอย่างประหลาด เขาเองก็เพิ่งรู้“ไปบอกพ่อของคุณก่อนเถอะ แล้วค่อยมาทวงสิทธิ์นั้นกับฉัน”เขายักไหล่ เอื้อมมือปิดโคมไฟที่ข้างเตียง กฤติกาวางบทละครไว้บนโต๊ะใกล้ๆ ยังไม่ง่วงนักหรอก แต่พอหัวถึงหมอนเธอสามารถปิดเปลือกตาลงได้ การนอนคือสวรรค์ของนักแสดงอย่างไรล่ะ“เธออยากไปเยี่ยมพี่ไหมหรือเปล่า”“ไม่”“พวกเธอควรคุยกัน”“ไม่มีเรื่องจะคุย”“แม่กับลูกที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน จะไม่มีเรื่องคุยกันบ้างเลยเหรอ”เขาใคร่รู้ เหลียวมองคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกฝั่ง“เขาไม่ใช่แม่ฉันไง เมื่อไหร่คุณจะเลิกพูดเรื่องผู้หญิงคนนั้น ถ้าไม่นอนก็กลับไปเลย กลับไปสิ”“ไม่พูดก็ได้...แต่ไม่กลับ” เขาตีมึน ขยับเข้าไปใกล้หล่อน โอบแขนรอบเอวของหล่อนไว้ ตัวของกฤติกาไม่มีกระดูกแหลมๆ ทิ่มเนื้อเขาเลย หล่อนอวบอัด กอดท่าไหนก็อุ่นไปหมด ชอบจัง.

เสียงประตูถูกเลื่อนออก แรกเริ่มคนข้างในคิดว่าเป็นผู้จัดการบี ทว่าร่างสูงในชุดเดรสสีนิลสนิท มีแมสก์ปิดปากกับแว่นกันแดดสีเดียวกับชุด ก็ทำให้เวหาต้องลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ มือของเขาหลุดจากมือของไหมขวัญในวินาทีนั้น“กุ๊ก!? มาได้ไง” เขาถามร้อนรน รู้ว่ากฤติกาไม่ได้มาดีแน่ ดูจากชุดที่หล่อนสวมสิ ดำสนิทตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แม้แต่แมสก์ปิดปากยังสีดำเลย“ว้า...อุตส่าห์หลบนักข่าวเข้ามาได้แท้ๆ นึกว่าคุณจะจำไม่ได้ซะอีก” ว่าแล้วถอดแมสก์ออก รวมถึงแว่นดำที่เอามาเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อด้วย“กุ๊ก...” ไหมขวัญเรียกชื่อผู้มาเยือน หัวใจพองโตยามได้เห็นใบหน้านั้น ในเวลาที่ร่างกายอ่อนแรงเช่นนี้ เธอดีใจที่ลูกสาวมา ดีใจจริงๆ“จุ๊ๆๆ อย่าเพิ่งดีใจไปล่ะ หนูไม่ได้มาหาคุณ หนูแค่มาตามแฟน”“ฟะ...แฟน?” ไหมขวัญงงหนัก ‘แฟน’ อย่างนั้นหรือกฤติกายิ้มเยาะ ชี้นิ้วใส่เวหา แน่นอนว่าคนบนเตียงหน้าซีดลงไปอีกเท่าตัว“เอ...อันที่จริงเรียกแฟนก็คงไม่ถูกนะคะ เรียกว่า ‘ผัว’ น่าจะดีกว่า

  สามสี่วันให้หลังกองถ่ายละครเอื้อมดาวยังถ่ายทำต่อไปแม้ไม่มีไหมขวัญ นักข่าวจากหลายสำนักยังปักหลักอยู่ที่หน้ากองถ่ายในตอนย่ำค่ำเพื่อรอสัมภาษณ์กฤติกา นางร้ายคนเก่งหลบนักข่าวได้สองสามครั้งก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้คงไม่รอดไมค์หลายตัวจ่อมาที่นางร้ายหุ่นแซ่บ แม้ว่าอีกไม่กี่ก้าวเจ้าตัวจะเดินถึงรถที่จอดอยู่ กฤติกาได้แต่ยิ้มแม้ว่าจะเหนื่อยเต็มที วันนี้ถ่ายทำที่สวนด้านนอก และไม่รู้สิ เธออาจตากแดดมากไป หรือไม่ก็เพราะร่างกายอ่อนเพลียมาหลายวัน เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้“น้องกุ๊กคะ วันนั้นไปโรงพยาบาลจริงๆ ใช่ไหมคะ” นักข่าวสาวรายหนึ่งจี้คำถามกฤติกาถอนหายใจอย่างเพลียๆ “ค่ะ ตามนั้นค่ะ”“ไปบริจาคตับให้พี่ไหมหรือคะ”“เปล่าค่ะ กุ๊กแค่...ไปบริจาคเลือด” ว่าแล้วถลกแขนเสื้อให้ดู ยังมีรอยช้ำจากเข็มที่ยังหลงเหลือ“จริงหรือคะ” นักข่าวสาวถามย้ำ“แหม...พี่คะ ตับคนนะคะไม่ใช่เล็บจะได้ตัดให้กันได้ง่ายๆ ถ้าหมอเอามีดมาเฉือนตับกุ๊กจริงๆ กุ๊กจะมายืนอยู่ตรงนี้หรือคะ”

“เช็ดผมไง อยากตายเหรอ ผมเปียกๆ จะนอนได้ยังไง”“ทำเบาๆ สิ! ทะนุถนอมฉันบ้างได้ม้ายยย!!!” คนป่วยร้องดังๆ แล้วกลับมาหอบแฮ่กๆ ด้วยความเหนื่อย ก่อนที่แรงซึ่งกระทำต่อเส้นผมของเธอจะนุ่มนวลมากกว่าเดิม เขาเริ่มเช็ดผมให้เธออย่างเบามือ แถมยังเอาไดร์มาเป่าผมให้อีกผู้ชายคนนี้นี่ยังไงนะ บางทีก็ปากเสีย ทั้งโรคจิต เจ้าอารมณ์ บางทีก็อ่อนโยนอย่างคาดไม่ถึง“เต็มที่แล้วน่า อยู่เฉยๆ ไม่งั้นจะปล้ำ”“หื่นกาม”“ยังไม่ชินเหรอ”คนป่วยได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน ทำอะไรไม่ได้ก็ให้เวหาเป่าผมให้แต่โดยดี บางคราเส้นผมก็ถูกดึงแรงๆ เชื่อเถอะ ขนาดเป่าขนหมาเขายังไม่ดึงขนาดนี้ ฝากไว้ก่อนนะลุง ฝากไว้ก่อน!คนป่วยส่งเสียงฮึดฮัดเมื่อการเป่าผมไม่เสร็จลงเสียที เธอเหนื่อย เธอหนาว เธอง่วงจริงๆ “พอแล้ว...จะนอน”“ก็นอนไปสิ”“มันเสียงดัง...รำคาญ”“ทนๆ เอาหน่อย นอนคว่ำลง เร็วๆ ฉันไม่เคยทำนะ”เวหาเร่งเร้า และคำสารภาพนั้นก็ทำเอาคนป่วยมีรอยยิ้ม ไม่เคยทำหรอกหรื