All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 31 - Chapter 40

คนถูกไล่ต้อนวิ่งห่างโต๊ะอาหาร เป้าหมายคือประตูห้องนอน แต่ช้าไปแล้ว เวหาคว้าเอวเธอไว้ได้หมับ!“กรี๊ด!! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย! โอ๊ย!”คนสวยร้องลั่นเมื่อถูกลากไปตรึงไว้กับผนัง เวหาที่หน้าตาดุดันกักกันร่างเธอไว้ เธอไม่เคยรู้สึกตัวเล็กจ้อยเท่านี้มาก่อนเลย “ฉันจะลากเธอไปโรง’บาล ตับเธอจะใช้ได้หรือไม่ได้ ไปตรวจก่อนแล้วค่อยว่ากัน”“ฉันไม่ไป จะลักพาตัวเหรอ ฉันจะแจ้งตำรวจคอยดู!”“แจ้งเลย! ฉันไม่สน!” พูดจบก็ลากกฤติกาออกมาจากตรงนั้น เวหาพยายามคิดถึงแต่เรื่องไหมขวัญ พยายามไม่คิดถึงเนื้ออุ่นๆ ของกฤติกา กลิ่นของหล่อนกำลังรบกวนสติเขา ผิวเนื้อขาวๆ ก็ชวนให้เขาสัมผัสแตะต้อง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย มันเกิดขึ้นเพราะเรื่องเมื่อคืนสินะ อาจเป็นเพราะหล่อนยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง เขาเป็นคนทำลายพรหมจรรย์อันหอมหวาน มันทำให้เขารู้สึกผิดจนร่างกายมีปฏิกิริยาบ้าๆ เหมือนว่าหล่อนคือสิ่งเร้าชั้นดีที่กำลังทำให้เลือดในกายเขาร้อนรุ่มขึ้นมา “อ๊าก!!!”เสียงร้องของเวหาดังลั่นบ้าน เมื่อจู่ๆ แขนที่ลากหล่อนก็ถูกกัดเต็มแรง ยัยบ้านี่กัดเขาอีกแล้ว!งั่ม!ยิ่งถูกว่ายิ่งแยกเขี้ยวใส่ จากกัดแค่ทีเดียวก็ขยับไปกัดอีกรอย เอาให้สาสมที่บังอ

[7]เมียไม่ได้เชิญครืดๆ ครืดๆ ครืดๆเสียงโทรศัพท์สั่นครืดๆ อยู่ไหนสักที่ กฤติกาฝืนกายลุกมาแลหา ไฟหัวเตียงที่ถูกปิดไว้ทำให้เธอมองไม่เห็นสิ่งใด ต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วค่อยลืมขึ้นมาใหม่ ให้ดวงตาชินกับความมืดมิด มีแสงสว่างเล็ดลอดมาจากจุดหนึ่งบนพื้นตรงหน้าเตียง เธอลุกไปดู ต้องเอามือกุมหน้าท้องเพราะเมื่อคืนนี้เวหากับเธอมีเซ็กซ์กันอย่างหนักหน่วง หนักแค่ไหนหรือ ก็แบบที่เขายังหลับไม่ตื่นแม้ว่าเสียงโทรศัพท์ดังลั่นนั่นแหละ “คุณบี?” เธอขานชื่อที่โชว์บนหน้าจอ นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของเธอ แต่เป็นของเขา และคุณบีที่ว่าก็คือผู้จัดการส่วนตัวของผู้หญิงคนนั้น เธอนิ่งคิดครู่หนึ่ง สมองกำลังวาดภาพร้ายๆ ในหัว “ไม่...ไม่มีอะไรละมั้ง” พูดกับตัวเองในตอนที่จ้องมือถือตาไม่กะพริบ ทำไมรู้สึกอย่างนี้ล่ะกฤติกา ใจมันวูบไหวแปลกๆ นี่เธอกลัวหรือ กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะตายเนี่ยนะ ไม่มีทางหรอก ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่คนอื่น ทำไมต้องกลัวว่าหล่อนจะตายด้วย น่าโมโหชะมัดเธอหันมองคนบนเตียง เขายังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เธอถือโทรศัพท์เข้าไปในห้องน้ำ แล้วค่อยกดรับสาย‘คุณเวย์ นี่พี่เองนะคะ’กฤติกายังไม่เอ่ยสิ่งใด ด้วยมองตัวเองในกระจกแล้วนึก

“บางทีฉันก็ไม่เข้าใจ อะไรทำให้เธอพาชีวิตตัวเองมาผูกติดไว้กับฉัน”“คุณต้องการช่วยผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ ก็แค่นั้น อย่าไปคิดอย่างอื่น”“นั่นสินะ” เปรยออกมาแล้วปลดสายเบลท์ออก ความหนักอกหนักใจไม่ยอมหลบลี้ตีจากเลย มันยังปักหลักแน่นเหนียวในหัวใจเขานี่แหละ แล้วจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นปราดเข้ามาในหัว “หรือว่าเธอ...รักฉัน?”กฤติกากลั้นขำ “คุณจะบ้าเหรอ ตลก!”“แล้วเธอทำแบบนี้ทำไม”“ฉันเสียหายขนาดนั้นยังต้องถามหาเหตุผลอีกเหรอ เลิกเซ้าซี้ฉันทีเถอะ เอกสารก็เซ็นไปแล้ว ถ้าอยากหย่าก็ไปฟ้องเอาแล้วกัน แต่ว่า...ฉันเป็นดาราดัง ถ้าฟ้องหย่าขึ้นมาคงต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูหนักหน่อยละนะ” เธอทิ้งท้ายให้เขาได้คิด ก่อนจะปลดสายเบลท์ออกจากตัว “เข้าไปกันเถอะ จะได้เสร็จเรื่องเร็วๆ”เมื่อกฤติกาแนะ เวหาก็จำต้องก้าวลงจากรถ ความหนักใจตามติดเหมือนเงา ทว่าพอก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของโรงพยาล BHH ความห่วงใยในตัวไหมขวัญก็แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขาตรงไปยังห้องปลอดเชื้อที่ไหมขวัญแอดมิดอยู่ ทว่าไม่พบ เขาวิ่งกลับไปหาพยาบาลที่เคาน์เตอร์ สอบถามจนได้รู้ว่าไหมขวัญอยู่ที่ไหน หัวใจเขาหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้กฤติกามองคนที่เ

หญิงสาวหรี่ตามองเขา “คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน” “รู้มากจนฉันอยากบอกเธอจะแย่” “งั้นก็บอกสิ!” ความเงียบคือคำตอบของกฤติกา เขามีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาในนาทีนั้น “พวกเธอควรคุยกันเอง” “ถ้าเขาผ่าแล้วฟื้นละนะ” “กุ๊ก...” เวหาคร้านจะเอ่ยแล้ว ความเกลียดชังของหล่อนไม่เคยลดลงเลย “ฉันจะกลับแล้ว” “แต่ข้างนอกนักข่าวยังเยอะอยู่” เขาค้าน “ก็ไปออกทางอื่นสิ มันต้องมีทางออกอีกด้าน ไปถามพยาบาลมาว่ามันไปทางไหน” “แล้วเธอจะกลับยังไง” กฤติกาถลึงตาใส่ “ใครลากฉันมาก็พาฉันกลับ” “แต่ฉัน...อยากรอดูอาการพี่ไหมก่อน” “นี่! เลือดฉันฉันก็ให้ แค่ไปส่งบ้านจะตายหรือไง อีกอย่าง ‘คนอื่น’ กับเมียตีทะเบียนเนี่ย ควรเรียงลำดับความสำคัญกันใหม่นะคะ คุณสามี” ใบหน้าคมเข้มไม่สบอารมณ์ในวินาทีนั้น เขายังไม่ได้เอาเรื่องกฤติกาในเรื่องนี้ “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ รู้ทั้งรู้ว่าเราสองคนจะเป็นยังไงต่อไป” “ฉันบ้าไง ทำไมฉันต้องทุกข์ทรมานคนเดียวด้วยล่ะ ทุกข์ก็ทุกข์ด้วยกันหมดนี่แหละ อ้อ...แต่งงานแล้วก็ช่วยเป็นสามีที่ดีด้วยนะ ฉันไม่อยากเห็นข่าวหน้าหนึ่งว่าแม่แท้ๆ แย่งสามีลูกสาว มันคงจะแบบว่า...โอ๊ย....ไม่อยากจะคิด” เวหาเข้าใจในสิ่งที่

มื้อค่ำตอนห้าโมงเย็นดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ปู่กับหลานกินเสร็จก็พากันเข้าห้องไปอาบน้ำ มีเพียงเวหาที่ยังเตร่อยู่ด้านล่าง เขาโทรหาผู้จัดการบี ถามอาการพี่ไหมสักนิด พอรู้ว่ายังปกติไม่มีอะไรน่าห่วงก็วางสายได้อย่างสบายใจ ทว่าข่าวในสื่อออนไลน์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอในขณะนี้ กลับทำให้เขาต้องมุ่นคิ้ว“ให้ตายเถอะ ฉันกลายเป็นอาเสี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ถามตัวเองแล้วเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างได้ เขาควรต้องบอกเรื่องนี้กับบิดา แล้วเขาควรเริ่มตรงไหนดีนะชายหนุ่มลุกมาเดินวนไปวนมาที่หน้าจอโทรทัศน์ ครุ่นคิดว่าควรเอ่ยอะไรก่อนดี แล้วจู่ๆ ผู้เป็นบิดาก็เดินมาหา ชายเสื้อของท่านมีรอยเปียกเล็กน้อย คงเพราะพาหลานอาบน้ำแต่งตัว“ตังเมละครับ”“อาบน้ำเสร็จเลยทำการบ้าน แล้วแกเป็นอะไร เดินวนไปวนมาน่าปวดหัว”“เปล่าครับ...คุณพ่อครับ คือว่าผม...”“หนูเอย ถามหาแกน่ะ แกน่าจะโทรไปหาบ้าง” คนเป็นพ่อเอ่ย หนูเอย หรือครูเอย สนิทกับครอบครัวท่านพอสมควร ด้วยว่าอีกฝ่ายเคยเป็นเพื่อนของพ่อของตังเม ตอนที่ลูกชายคนรองของท่านยังมีชีวิต หนูเอยก็แวะเวียนมาบ่อยๆ เวหาทำหน้าระอา “จะให้โทรไปทำไม ไม่มีอะไรจะคุย” “ขอบคุณอะไรก็ว่าไปสิ ตังเมอยู่โรงเรียนแ