جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“ช่างมันเถอะน่า เขาเป็นหมอนะ เขาแค่ทำตามหน้าที่”เวหาทำเคือง “พอใจละสิที่แฟนเก่ามาตรวจ”“แฟนเก่าที่ไหน เขาแค่เคยบอกรัก ยังไม่ได้บอกซะหน่อยว่าเคยคบกัน ลุงนี่แก่แล้วเลอะเลือนนะ ชอบคิดเองเออเอง”เวหายิ้มกริ่ม “จริงนะ”“อือ...ใครจะไปมีแฟนล่ะ ตอนนั้นแค่ทำงานหาเงินก็เหนื่อยแล้ว”เวหายิ้มเอ็นดูยามได้ยินประโยคนั้น หล่อนคงลำบากมามากจริงๆ“นอนได้แล้ว จะได้หายเร็วๆ” ว่าแล้วดันคนที่เพิ่งใส่เสื้อเสร็จให้นอนลง หล่อนมองมา มองนิ่งๆ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะเลื่อนมาแตะที่แขนเขา“คุณ..”“อือ...”“ไม่ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณอยู่ที่นี่ ฉันขอบคุณคุณมากจริงๆ”เวหาไม่ได้เอ่ยอะไร แต่มือหล่อนที่วางอยู่ใกล้ๆ ถูกเขาจับขึ้นมา เขาตบเบาๆ บนหลังมือนั้น“อย่าพูดมากได้ไหม ทำใจให้สบาย หายไข้เมื่อไหร่เราค่อยมาทำสงครามกันต่อก็แล้วกัน”คนป่วยยิ้มขบขัน หลับตาลงในนาทีนั้น แล้วอึดใจถัดมาไฟในห้องก็ดับลง เขาหายไปชั่วนาที ได้ยิน

หนุ่มรุ่นน้องส่งกำลังใจให้คนป่วยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเสไปคุยเรื่องอื่น“พี่ชอบอ่านบทกวีไม่ใช่เหรอ ให้ผมอ่านให้ฟังนะ” ว่าแล้วลุกไปหาหนังสือบทกวีที่พี่บีจัดหามาวางไว้ให้ เปิดขึ้นมาบทหนึ่งเพื่ออ่านให้พี่ไหมฟัง เขาอ่านไปเรื่อยๆ ทั้งที่รู้ว่าพี่ไหมไม่ได้อยากฟังสักนิด เขายังไม่พร้อมจะคุย อยากอธิบายนั่นแหละแต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร เขากำลังสับสนกับความรู้สึกบางอย่าง และพอสับสน เขาก็ไม่อยากพูดมันออกมา ไม่อยากสื่อสารออกไปแล้วคนฟังเข้าใจผิดๆ ขอเวลาเขาอีกสักนิดเถิด สักนิดก็ยังดี  วันนี้ไม่มีคิวถ่าย กฤติกาใช้เวลาที่เหลือในช่วงบ่ายจัดการกับกระเป๋าเดินทางใบโต  เสียเวลาเปล่าที่จะรอให้เวหาบอกเรื่องราวกับบิดาของเขา เธอรอนานขนาดนั้นไม่ได้ เพราะเวลาคือเครื่องชี้ชะตา“เสร็จแล้ว เรียบร้อย” บอกตัวเองแล้วตบมือบนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ให้เวหาไปขลุกอยู่กับไหมขวัญเถอะ เชิญดูแลกันเสียให้พอ คิดว่าเธอทำอะไรไม่ได้เหรอ เธอทำได้เยอะกว่าที่เขาคิดนะคนสวยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่หน้ากระจก ชุดสูทแบบสตรีแสนเรียบร้อยที่นานๆ ได้ใส่ที บัดนี้มาอยู่บนตัวข

“เออ! พออย่างนี้ละรับคำครับๆ ทีตอนทำไม่คิด พูดอะไรเอาไว้ทำให้ได้ล่ะ เอาลูกเขามาต้องดูแลให้ดี นั่นเมียแก ไม่ใช่คนที่เลี้ยงแกมาตั้งแต่เด็กเหมือนฉัน ฉันน่ะ ต่อให้แกเป็นลูกที่เลวแค่ไหน แต่ฉันก็ยังอยู่ที่นี่ ฉันทิ้งแกไปไหนไม่ได้ แต่แม่หนูนั่นน่ะ เขาเป็นคนอื่นมาก่อน ถ้าแกทำอะไรไม่ถูกใจ เขาหนีแกไปแน่ๆ จำคำฉันไว้ให้ดีก็แล้วกัน”เหมือนคำบ่นว่าแต่กฤติกากลับซึ้งใจ บิดาของเวหาพูดถูกทุกคำ เธอพร้อมจะไปจากเขาเสมอ ไม่มีอะไรมาฉุดรั้งกันไว้ได้ คนรักกันแทบตาย แต่งงานกันไปไม่เท่าไหร่ยังเลิกกันง่ายๆ แล้วกับคนที่ไม่ได้รักกันเล่า มันคงง่ายกว่านั้นมากนัก“คร้าบ...ผมจะทำตัวดีๆ จะอยู่บ้านมากขึ้น จะดูแลคนของผมเอง คุณพ่อไม่ต้องห่วงเลยครับ จริงๆ ครับผมสัญญา”กฤติกาฟังเสียงสามีแล้วไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะทำอย่างนั้น ผู้ชายอย่างเขาหรือจะมาดูแลเธอได้ อนาคตในบ้านหลังนี้ มีแววว่าเธอต้องพึ่งตัวเองเหมือนเดิม“เออ...ขอให้มันจริงเถอะ เฮ้อ...ลูกชายฉันแต่ละคนนี่ไม่ได้เรื่อง นี่หนู...”“คะ?”“ฉันว่าหนูคิดผิดแล้วล่ะที่แต่งงานกับมัน”“โธ่...พ่อ!”“ทำไม ก็ฉันพูดเรื่องจริง ถ้าแกคิดว่าฉันพูดผิด แกก็ทำให้ฉันเห็นสิ ถ้าแกทิ้งๆ ขว้างๆ แม

แล้วเวหาก็ลุกไปเข้าห้องน้ำในนาทีนั้น คนเป็นเมียถึงกับส่ายหน้าระอา คิดผิดหรือคิดถูกกันแน่นะที่ดันมาจดทะเบียนสมรสกับผู้ชายคนนี้ เธอเสียเปรียบจริงๆ เฮ้อ...ชายหนุ่มใช้เวลาในการอาบน้ำไม่นาน กฤติกาก็เช่นกัน เธออาบน้ำแต่งตัวใหม่ ไม่ใช่สูทสตรีแบบโก้หรู ไม่ใช่ชุดสวยจากห้องเสื้อราคาแพง แต่เป็นเสื้อยืดลายการ์ตูนสีชมพูกับกางเกงยีนสั้นแค่เข่าสีขาว ดูน่ารักสดใสไม่ใช่แม่นางร้ายกฤติกา“อือ...ใส่แบบนี้ก็น่ารักดีนะ” เขาชมเปาะ มองคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องสำอางอย่างพวกผู้ชายถูกกวาดไปกองไว้อีกฝั่ง เพื่อที่เครื่องสำอางแบบผู้หญิงจะได้วางแทนที่ มันประหลาดดีที่มีข้าวของของกฤติกามาวางบนนั้นด้วย“อย่ามาพูดพร่ำเพรื่อ ถ้าไม่ได้รักกันจริง”เขาเม้มปากเมื่อโดนย้อน มองคนที่นั่งลงแล้วหยิบหวีมาสางผม ผมยาวๆ ของหล่อนทิ้งตัวลงงดงาม เส้นผมดำขลับช่างตัดกับผิวขาวๆ ของหล่อนนัก ยิ่งยามที่ไร้เสื้ออาภรณ์ ผมกับผิวของหล่อน...ก็ยิ่งสวย“เธอชอบกินอะไร”จู่ๆ ปากก็ดันไปเอ่ยถาม นี่เขาอยากรู้เรื่องหล่อนขนาดนั้นเลยหรือคนสวยมองเขาทางหางตา “แปลกๆ เนอะ อยากรู้ทำไมเนี่ย”“ไม่ได้อยากรู้ ถามไปอย่างนั้นแหละ”“น้ำผึ้ง”“ฮะ?”“ก็น

“เขาแต่งแล้ว กับฉัน จดทะเบียนเรียบร้อย รอแค่ประกาศให้โลกรู้ และยินดีด้วยนะคะ ครูเอยเป็น คนนอก คนแรกที่รู้เรื่องค่ะ เอาเรื่องนี้ไปบอกนักข่าวก็ได้นะคะ ฉันอยากประกาศจะแย่แล้ว”ครูคนสวยหน้าเสีย น้ำตาจะหยดอยู่รอมร่อ ระหว่างนั้นเวหาก็เดินกลับมาหน้าตื่น“อะไร...เอยเป็นอะไร” ถามเพราะเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของครูเอย เขาเองก็เอ็นดูคุณครูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง“พี่เวย์ พี่...แต่งงานแล้วหรือคะ”เวหาเม้มปากแน่น มองหน้าครูสาวสลับกับกฤติกา“อ่าครับ...ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะ อันที่จริงพี่ยังไม่ได้บอกใคร เราแค่...จดทะเบียนกันเงียบๆ น่ะ”“ใช่ค่ะ”กฤติการับไม้ต่อ สอดแขนเข้าควงแขนของสามีแล้วยิ้มกว้าง “พอดีเรารักกันมากจนทนไม่ไหวน่ะ”คนเป็นสามีหรี่ตามอง ช่างตีบทแตกเสียจริงแม่คุณครูเอยได้ยินก็ใจหล่นวูบ กะพริบตาถี่ๆ ไล่มวลหยดน้ำตา การแอบรักนี่ช่างทรมานสิ้นดี ไม่ได้แล้ว เธออยู่ที่นี่ไม่ได้“เอย...เอยว่าเอยกลับดีกว่าค่ะ ค่ำมากแล้ว”“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง” เจ้าบ้านขันอาสาครูสาวเหลือบมองกฤติกา เจ้าตัวจิกตามองเธอราวกับจะเอามีดมาจ่อคออย่างไรอย่างนั้น“เอ่อ...เอย...เอยกลับเองดีกว่าค่ะ จะแวะไปหาพี่ที่โรงแรมด้วย ไปนะคะ ฝากลาคุณพ่