All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 61 - Chapter 70

เวหานิ่งงัน เงี่ยหูฟังเสียงกฤติกา “พ่อเธอ...ท่านเป็นคนยังไงเหรอ”กฤติกายิ้มกับเพดานสีครีมที่อยู่เบื้องบน ดวงไฟสีนวลบนนั้นไม่ได้ทำให้ภาพบิดาเลือนราง“ท่านก็...เป็นผู้ชายตัวใหญ่ใจดี แต่ไม่ค่อยมีเวลาให้ลูก ท่านงานยุ่งอยู่เสมอ มีครั้งหนึ่งฉันจำได้ฝังใจ พ่อรีบขึ้นรถไปทำงาน แต่ต้องก้าวลงมาเมื่อเห็นลูกสาวที่กำลังจะไปโรงเรียน ฉันน่ะ...ใส่ชุดกีฬาของวันที่มีเรียนพละ ท่านรีบละนะ แต่ลงจากรถมาผูกเชือกรองเท้าให้ฉัน ยอมรับว่าฉันมองไม่เห็นจริงๆ ตอนประถมฉันทโมนเกินกว่าจะทำอะไรให้เรียบร้อย ฉันเป็นแม่ตัวแสบประจำห้อง ก็ไม่มีแม่มาคอยอบรมนี่นา จะมีก็แต่คนรับใช้ ที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเอ็ดอึง”“ถ้าตัดเรื่องแม่ออกไป ตอนเด็กเธอก็ไม่ได้ขาดอะไร”“ใช่ ในตอนนั้นฉันมีพร้อมทุกอย่าง ฉันโตมาแบบไข่ในหิน เป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจที่ชี้อะไรต้องได้ แต่คุณรู้ไหม...” หญิงสาวนิ่งงันเมื่อคิดถึงความหลัง ลำคอเริ่มขมปร่า กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา“นั่น...ทำให้ฉันลำบากมากกว่าใครในตอนที่ธุรกิจของพ่อล้ม เราเป็นหนี้ เราต้องขายทุกอย่างใช้หนี้ ฉันไม่มีคนใช้ ไม่มีบ้านหลังใหญ่ จะมีก็แต่หน้าสวยๆ ที่ต้องใช้มันหาเงิน โชคดีที่วงการนี้อ้าแข

“ทำเป็นไหม เด็กสมัยนี้ทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นกันหรอก”“หนูทำเป็นนะคะ”ชายสูงวัยหันมองอย่างทึ่งๆ “จริงรึ”“จริงค่า! เมื่อก่อนทำให้คุณพ่อกินบ่อยๆ ตอนที่พ่อหนูยังไม่ป่วย” เด็กน้อยของเวหาโอ้อวดศิลปินใหญ่เลยได้ยื่นทัพพีให้ลูกสะใภ้“งั้นวันนี้จัดการทีนะ ฉันยังเก็บงานไม่เสร็จ ใกล้วันเปิดนิทรรศการภาพเขียนแล้ว” พ่อสามีผู้มากวัยนึกอยากลองภูมิแม่ลูกสะใภ้ ต้มยำขาหมูวันนี้จะได้กินหรือได้เททิ้ง ค่ำนี้รู้กันกฤติกายิ้มแป้น รับทัพพีมาถือไว้ ตั้งใจว่าจะทำอย่างสุดฝีมือ-----------------สามชั่วโมงให้หลังก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น ศิลปินใหญ่ผู้เป็นเจ้าของห้องขานรับ กฤติกาจึงได้ก้าวล่วงเข้าไป ภาพเขียนมากมายวางเรียงรายในห้องกว้าง ห้องที่ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใส เห็นวิวสวนด้านนอก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในนี้รงค์หันมองลูกสะใภ้ แต่มือยังถือจานสีและพู่กัน กลิ่นต้มยำตามติดกายของกฤติกามา ชวนให้ท่านสะเทือนใจบอกไม่ถูก พู่กันในมือถูกวางในจานสี ลมหายใจแผ่วอ่อนถูกพ่นออกมาอย่างปลงๆ“นานแล้ว...ที่ฉันไม่ได้กลิ่นกับข้าวติดตัวผู้หญิงคนไหนในบ้านหลังนี้ พอได้กลิ่นก็รู้สึกดีนะ ดี...มากๆ เลย”ท่านเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ

[13]ใจที่เริ่มไหวเอนเวหาขับรถกลับบ้านอย่างไว แต่ยังไม่วายแวะกลางทางเพื่อซื้อบางอย่างที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน มีร้านโอท็อปมาจัดบูธเต็มลานทางเข้า เขาลงไปเดินๆ ดู แน่นอนว่าได้ของฝากมาให้กฤติกาลังใหญ่ หล่อนคงยิ้มแป้นเชียวล่ะเมื่อเห็นมันไม่รู้เกิดขึ้นตอนไหน ความรู้สึกสบายใจที่ได้กลับบ้าน อาจเป็นเพราะเวลานี้ที่บ้านมีกฤติกาอยู่ พวกเขาทะเลาะกันบ่อย แต่ไม่เคยจริงจัง โกรธกันแป๊บๆ ก็หาย กฤติกาเหมือนเด็กน้อย หล่อนโกรธง่ายแต่หายเร็ว ยกเว้นเรื่องมารดาละนะกลิ่นต้มยำกรุ่นกำจายมาถึงห้องโถงใหญ่เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน เวหามองหาร่างของกฤติกา เดาว่าหล่อนอยู่ในครัวก็ตามเข้าไป เหมือนว่าแม่คนที่ยืนอยู่หน้าเตาจะเอาทัพพีคนแกงสลับกับการบ่นเป็นระยะ เขาวางกล่องของฝากไว้บนพื้น แล้วย่องเข้าไป“เชิญเลย...ไม่ต้องมากินของอร่อย อาหารโรง’บาลคงถูกปากสินะ ขอให้ติดคอตายที่โรง’บาลนั่นแหละ จะได้แอดมิดเตียงคู่กันไปเลย!” บ่นว่าแต่มือจับขวดน้ำปลาเทลงในหม้อยิกๆ ไม่หนำใจก็บีบมะนาว เติมพริกป่นลงไปอีก ทั้งที่ต้มยำในหม้อก็ปรุงเสร็จเรียบร้อย อารามเคืองใจมือก็เผลอทำไปไม่รู้ตัวหมับ!“ว้าย! ตกใจหมด!” กฤติกาหันมองคนที่กอดตัวเองอยู่ข้

โครก...หนึ่งชั่วโมงให้หลัง กฤติกาก็ต้องมายืนรอที่หน้าห้องน้ำ ตาลุงจอมตะกละกินต้มยำไปไม่ใช่น้อย กินแล้วก็ท้องเสีย วิ่งเข้าห้องน้ำไปสี่ห้ารอบ เธอให้เขากินยา ให้กินน้ำตาลเกลือแร่ด้วย หวังว่าคราวนี้ท้องไส้จะยุติการปั่นป่วนเสียทีแอ๊ด...ประตูห้องน้ำเปิดอ้าออก เวหาทำหน้าขออภัย ในขณะที่กฤติกาโบกมือไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์“จิบหน่อยนะ จะได้มีแรง”เธอส่งแก้วน้ำตาลเกลือแร่ไปให้ เวหาจิบมันอึกใหญ่ ก่อนจะปีนขึ้นเตียงกฤติกากุลีกุจอไปหาผ้ามาเช็ดเหงื่อให้เขา เขาเข้าไปนานจนเหงื่อเต็มหน้าไปหมด“พี่ไหวไหม ไปโรง’บาลดีหรือเปล่า”เขาส่ายหน้า “ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ไม่ปวดท้องแล้ว” ว่าแล้วกางแขนกางขาแผ่เต็มเตียงอย่างหมดแรงกฤติกาจัดการกับแก้วน้ำตาลเกลือแร่ วางมันไว้ในจุดที่สามารถหยิบจับได้สะดวก เธอเอามือแตะหน้าเขาดูก็พบว่าไม่มีไข้อะไร“รู้ว่ามันทั้งเค็มทั้งเผ็ด ยังจะกินเข้าไปตั้งเยอะ ไม่เจียมสังขารเอาซะเลย” บ่นให้คนที่หายใจเพลียๆ เขาคงเพลียมาก ถ้าเวลาปกติคงได้วาดแขนมากอดเธอแล้วหมับ!พูดยังไม่ทันขาดคำ แขนใหญ่ๆ ก็วางพาดที่เอวของกฤติกา เขาดึงเมียเข้าไปหา กอดเมียไว้แล้วดอมดมกระหม่อมบาง“อือ...เพลียจังเลยกุ๊ก”“ก็ก

“กุ๊ก...เอ่อ...พี่ว่า...พี่กลับดีกว่านะ”“ขอโทษพี่ด้วยนะคะ วันนี้บรรยากาศไม่ดีเลย เอาไว้เราว่างๆ ค่อยนัดกันใหม่นะ”“ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่าคิดมาก ตัวเองเป็นดารางานเยอะ พี่เองก็งานเยอะ โทรคุยหรือไลน์มาก็ได้ ถ้ามีปัญหาอะไร”“ขอบคุณนะคะพี่” หมอนนท์ยิ้มให้กฤติกา หญิงสาวเลยหันไปหาเจ๊หวี หยิบบัตรเครดิตให้เจ๊ไปหนึ่งใบ “เจ๊ไปจัดการค่าเสียหายให้ที หนูจะไปรอที่รถกับตังเมนะ”“โอเคๆ” เจ๊รับคำแล้วลุกออกไป กฤติกากับหมอนนท์และเด็กน้อยจึงเดินออกมาจากห้อง รั้งท้ายด้วยครูสาว“นี่คุณ...เอารถมาหรือเปล่าล่ะ” กฤติกาเอ่ยถามครูสาวราวญาติผู้ห่วงใย“ไม่ ตอนมานี่รถที่บ้านมาส่งน่ะ”“อ้อ...งั้นก็...กลับแท็กซี่แล้วกันนะ”ครูเอยมีงง ก็กฤติกาถามเหมือนจะไปส่ง ยัยคนนี้แสบจริงๆ“แหม...มีพี่ชายเป็นเจ้าของโรงแรมทั้งทีก็ให้รถโรงแรมไปส่งแล้วกัน ฉันไปนะคุณ ไปนะคะพี่นนท์”“โอเค แล้วค่อยเจอกันนะ”“ค่า...” แล้วกฤติกาก็จูงตังเมไปยังทางที่ทอดสู่ลานจอดรถของโรงแรมชานนท์หันมาหาคนที่ยืนอยู่ “คุณ...จะไปไหนเหรอ ไปด้วยกันไหม”“หือ? อย่านะ! คุณคิดอะไรหรือเปล่า”หมอหนุ่มมองท่าทีตื่นๆ ของครูสาว ท่าที่เจ้าตัวยกมือขึ้นปิดหน้าอกนั้นประหลาดจริ