ตราบสิ้นแสงดาว 의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“เอ่อ...เหล้าสูตรพิเศษครับ เฉพาะ VIP” เขาบอกแล้วยิ้มกว้าง กฤติกามองเขาผ่านแว่นสีชาอย่างพาลๆ ถ้าไม่ใช่ VIP กินไม่ได้หรือ“เอาแบบนั้นมาซิ”“เอ่อ...มันแรงนะครับ คุณลูกค้าอาจจะรับไม่ไหว”“กลัวฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ” ความดื้อดึงของกฤติกาทำให้เธอต้องการสิ่งที่ไม่ควรได้ เธอล้วงเอาเงินสดขึ้นมาวางตรงหน้าเขา แบงก์สีเทาที่นับรวมกันมีมูลค่าเกือบหมื่นบาร์เทนเดอร์หนุ่มเห็นเงินก็ยิ้มหวาน รีบผสมเหล้าให้ลูกค้าสาวถึงสามแก้ว เป็นสูตรพิเศษสำหรับสุภาพสตรี รับรองว่าคืนนี้หล่อนจะได้สนุกยันเช้า ก่อนจะขอตัวสักครู่ เพื่อไปแอบโทรศัพท์นัดแนะสาวสวยให้เวหา ทว่าเมื่อย้อนกลับมา แก้วเหล้าทั้งสามก็ถูกซดจนเกลี้ยง!“อีกแก้วไหมครับ” เขาถาม แต่เจ้าตัวโบกมือห้าม ส่งสัญญาณให้เขาคิดเงิน มาเร็วเคลมเร็วก็สะดวกดี เขาชอบกฤติกาเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อเหล้าที่ดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ ตอนดื่มก็อร่อยดี นึกว่าจะไม่เมา มันออกหวานๆ เหมือนน้ำผลไม้ ที่ไหนได้ จะยืนไม่อยู่แล้ว ให้ตายเถอะ! เธอควรโทรหาเจ๊หวีดีไหมนะ“โอย...นี่เมาจริงๆ เหรอ” ถามตัวเองแล้วดึงแมสก์มาปิดปาก นั่งดึงสติครู่หนึ่งแล้วค่อยโทรหาเจ๊หวี คืนนี้เธอคงกลับบ้านเองไม่ได้แล้ว ไม่ใ

“ดีไหม...เจ็บอยู่ไหม..หืม...”“อือ....ดี...แต่ว่า...พะ...พอ พอแล้ว...ได้โปรด..พอ...” เธอร้องขอแต่เขาไม่ฟัง ยังขยับโยกสะโพกสอบให้เธอได้รู้สึกถึงตัวตนอันร้อนผ่าว ความรู้สึกเธอกำลังแบ่งเป็นสองฝักสองฝ่าย อยากผลักเขาออกก็อยาก แต่สองแขนกลับกอดเขาไว้ เขาจับเขาจูบที่ส่วนใด ร่างกายก็ยิ่งถูกปลุกเร้าให้ทรมาน ใช่...สิ่งที่เขาทำในตอนนี้มันดีขึ้นกว่าตอนแรก เธอรู้สึกว่าตัวเองนุ่มลื่นสำหรับเขา ไม่ใช่ฝืดตึงอีกต่อไป เธอกำลังปรับตัวให้ชินกับสิ่งที่เรียกกว่าการเสพสม สองมือเขาที่กอดรัดร่างเธอ ทำให้เธอกล้าที่จะกอดรัดเขาบ้าง ยามที่เขาจูบที่ริมฝีปาก เธอก็เผยออ้าให้เขาจูบลงมาดีๆ และน่าแปลกไหมเล่า ที่เบื้องล่างนั้น ความเจ็บ...มันน้อยลง“อา...ดี..ดีที่สุดเลย อ๊า...” เวหาครางกระเส่า เธอได้ยินชัดเจน เธอยื่นมือไปแตะแผ่นอกเขา ลูบไล้อย่างตื่นตะลึง มันเรียบและลื่น ราวกับว่ามีหยาดเหงื่ออาบทาอยู่ เวหาก้มลงมาอีกครา เขาแตะชิมที่ปลายถันเธอช้าๆ ก่อนจะครอบครองมันจนเต็มปาก เธอครางไม่เป็นภาษา ทั้งเบื้องบนเบื้องล่าง ถูกเขาครอบครองจนหนำใจ “วิเศษที่สุดเลย พรุ่งนี้จะให้ทิปนะคนสวย” พร่ำบอกคนที่อยู่ใต้ร่าง เรียกหล่อนว่าคนสวยทั

“ไม่อายเลยสินะ”“ต้องอายด้วยเหรอ ที่คุณทำเมื่อคืนน่ะ ยิ่งกว่ามองอีก” ประชดด้วยเสียงแหบๆ อยากหายตัวไปจากตรงนี้เหลือเกิน เวหาหันหลังให้ ไม่อยากมองก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นที่เบียดอยู่ใต้บราของหล่อน ไม่อยากมองสามเหลี่ยมอวบอูมที่อยู่ระหว่างซอกขาของหล่อนด้วย ไม่ใช่เพราะพิศวาส แต่เพราะต้นขาขาวๆ มีรอยโลหิตติดอยู่ ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกผิด เมื่อคืนนี้เขาบ้าไปแล้วจริงๆ ที่ทำกับหล่อนขนาดนั้น หล่อนยังไม่เคย และเขาทำตัวเหมือนหมาป่าหิวโซที่บังเอิญมาเจอเหยื่อ เขาไม่ฟังสิ่งที่หล่อนอ้างด้วยซ้ำ เพราะหากฟังหล่อนแล้วตรวจสอบสักนิด ทุกอย่างคงไม่มาลงเอยอย่างนี้กฤติกานั่งเงียบๆ แลหาทิชชูเปียกมาเช็ดหน้าเช็ดตา ก้มมองท่อนแขนและเรียวขาก็มีแต่ร่องรอยเต็มไปหมด “บ้ากาม” เธอโพล่งออกมาอย่างเหลืออด เขาหันขวับกลับมา“เธอบ้าน้อยกว่าฉันงั้นสิ ไม่ได้ยินเสียงร้องโวยวายสักนิด”“ก็คุณปิดปากฉันนี่”“ฉันปิดตรงไหนกัน”“ก็คุณเอาแต่จูบ!” ประกาศออกไปพวงแก้มก็ได้ร้อนผ่าว หันหน้าหนีเขา ไม่มีอะไรจะพูด เวหาก็เช่นกัน ความเงียบงันดังกระหึ่มขึ้นในตอนนั้น ไม่มีการเคลียร์อะไรใดๆ ทั้งสองยังเจรจากันไม่ได้ ตราบใดที่หัวใจยังเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ก๊อกๆ

บ่ายคล้อยจวนค่ำกฤติกาตื่นมาด้วยความเมื่อยขบ แต่เมื่อยแค่ไหนก็ต้องลุกมาอาบน้ำแต่งตัว เธอให้เจ๊จัดเมคอัพชุดใหญ่ตั้งแต่ก่อนออกจากคอนโดฯ พอไปถึงร้านที่ทางทีมงานจัดไว้ให้ ก็เพียงแค่สวมชุดแล้วรีบไปให้ทันเวลาวันนี้เจ๊หวีเสนอตัวตามมาช่วยตลอดงาน ไม่ยอมให้เธอมาคนเดียว เจ๊ทำตั้งแต่แต่งหน้าทำผม ขับรถให้ ทั้งช่วยหิ้วกระเป๋า ทำหน้าที่ไม่ต่างจากผู้จัดการส่วนตัว เธอไม่อยากจ้างเจ๊ด้วยเหตุนี้ การมีเจ๊ไว้พึ่งพิงโดยไม่ต้องจ้างด้วยเงิน เธอสบายใจมากกว่า ไม่อยากให้เจ๊ต้องมารับใช้ ต้องมาจัดการอะไรๆ ให้ แต่วันนี้คงไม่ได้เสียแล้ว เธอเหนื่อย เธอเพลีย และจำสคริปต์แทบไม่ได้ ขอพึ่งเจ๊สักวันก็แล้วกันงานเปิดตัวแป้งตลับของเครื่องสำอางแบรนด์ T&P เสร็จสิ้นก่อนสองทุ่ม กฤติกาเหนื่อยมาก เหนื่อยจนอยากหายตัว เหนื่อยจนไม่อยากคลี่ยิ้ม แต่บรรดานักข่าวนี่สิ เหมือนผีเลย ผีที่ตามมาหลอกหลอน ไม่ใช่มาเพราะงานเปิดตัวเครื่องสำอางหรอกนะ แต่มาเพราะเรื่องของไหมขวัญต่างหาก“ขอทางให้น้องหน่อยนะคะ วันนี้น้องเหนื่อยมากเลย เปิดทางให้น้องด้วยนะคะพี่ๆ ขา...” เจ๊หวีกรุยทางให้กฤติกาเดิน ทั้งลูกค้าของห้าง ทั้งนักข่าวแน่นขนัดที่ลานจัดงานของห้างส

กฤติกาทิ้งกายลงบนเตียงนุ่มๆ หลังจากจัดการเมคอัพอันแน่นหนาที่เจ๊หวีละเลงใส่ ผิวเนื้อขาวๆ ของเธอกลับมาลายพร้อยอีกครา มันไม่จางลงเลยแม้จะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม มีแต่จะเข้มขึ้น คล้ำขึ้นด้วย“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะหายนะ” ถามตัวเองอย่างเซ็งๆ แล้วมองขึ้นไปที่เพดาน ความเงียบดังกระหึ่มขึ้นมาในยามที่บ้านช่องไม่ได้เปิดโทรทัศน์ การอยู่โดยไม่ต้องกังวลถึงอาการของบิดาก็ดีละนะ แต่ว่า...เหงาชะมัดเลย เหงามาก เมื่อก่อนก็เหงา แต่ในความเหงายังมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ ยังต้องตื่นมาแล้วปลอบตัวเองให้เข้มแข็ง ให้รีบทำงานหาเงินเพื่อจ่ายค่าหมอให้พ่อ เหมือนว่ามีสิ่งกระตุ้นตลอดเวลา แต่ตอนนี้สิ ไม่มีอะไรแล้ว เหมือนว่าอยู่ไปวันๆ ชีวิตช่างว่างเปล่า นี่คือการเรียนรู้สินะ เรียนรู้การอยู่คนเดียวที่จริงแท้เลยล่ะ“ไม่ไหวแฮะ คิดมากๆ เป็นโรคซึมเศร้าพอดี” บอกตัวเองแล้วลุกมานั่ง ถ้านอนไม่หลับเธอก็ควรลุกมากินหรือทำอย่างอื่น กฤติกาลุกมาทำกับข้าวง่ายๆ เท่าที่ของสดในตู้เย็นจะเอื้ออำนวย กินเสร็จก็เก็บจานล้าง แล้วปัดกวาดเช็ดถูบ้านสักหน่อย ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ได้ผุดซึม เธอเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ มีรายงานข่าวของผู้หญิ