《A DANGEROUS MARRIAGE DEAL (SPG)》全部章節：第 91 章 - 第 96 章

Rhys pov Pakiramdam ko ako ang mamamatay sa kaba nang miawan ako sa labas ng delivery room. Pabalik-balik ako ng lakad sa hallway habang tahimik na nakaupo sina Alfonso at Sameguil sa gilid na pinanonood ako. Pero halatang pinipigilan lang nila ang pang-aasar sa akin, dahil seryoso talaga ako kapag ngayon mayroon sumubok na biruin ako baka makasapak ako. “Boss Rhys,” saad ni Alfonso. “First time ka namin makita kang ganyan. Paano pa kaya sa pangalawa gusto mo pa naman marami kang anak,” sabi nito ngunit hindi ko siya pinansin. Nasabi ko nga iyon pero baka bawiin ko ngayon. Damn it, mas importante ang asawa ko at least may anak ako kahit nag-iisa lang. Ayaw ko ng ganito iniisip ang asawa ko at alam ko nahihirapan iyon sa sandaling ito lalo na mag-isa lang sa loob si Jenyfer. “Mas takot ka pa ngayon boss kaysa noong sinugod natin si Tommy,” sabi ni Sameguil alam ko sinasadya maliin ang pangalan ni Uncle gusto akong patawanin. Ngunit hindi umepekto. “Manahimik kayo kung ayaw

Rhys pov Flashback “Boss! H'wag kang padalos-dalos ng pasya. Alalahanin mo nag-aalala si Ma'am Jenyfer kapag hindi ka agad nakauwi ngayon,” sabi ng dalawa sa unahan. “Saglit lang ako tatapusin ko lang ang inumpisahan ni Uncle Timmy,” “Paano kung pinaghandaan ka n'ya? Ayaw namin na mapahamak ka,” “Hindi iyan at hindi rin ako papayag,” mariin kong sabi kaya hindi na naka angal ang dalawa. “Sir Rhys, wala po ang mga amo rito. Nasa warehouse po sila,” sabi noong guard na duty pagtungo ko sa bahay ni Uncle Timmy. “Anong warehouse?” “Narinig ko po sa anak n'yang babae. Sa warehouse uno po.” Tumango ako pagkatapos hindi na kami tumuloy sa loob ng mansyon ni Uncle Timmy sumenyas ako kay Alfonso na diretso kami roon. Para sigurado ang lakad kong ito. Tinawagan ko muna si Uncle Timmy. Gusto ko matapos na ang kahibangan n'ya. Matira ang matibay gusto niya akong ipapatay ibibigay ko sa kaniya. Calling… Nagsalubong ang kilay ko nang mabilis nitong sagutin ang tawag ko. Pero

Pagkalipas ng isang taon.... Mabilis lang ang paglipas ng araw at buwan. Parang kailan lang nang una kong kargahin sa ospital si Rhett. Pero ngayon isang taon na siya at nagsisimula ng maglakad ang anak ko. Pagdilat ko ng mga mata ko agad kong napansin ang plantsa ng itim na polo at coat ko na nakasampay sa gilid ng kama. Nakaayos na rin ang relo tie clip at baril ko sa ibabaw ng mesa. Napangiti ako dahil nasanay na ang asawa ko sa paghawak ng baril. At marunong na siya ngayon bumaril dahil tinuruan ko. Para mayroon lang self-defense. Natawa pa ako noong una n'yang subok. Takot na takot ngunit nang matuto ito na mismo ang naghahanda ng baril ko. ‘Maaga na naman gumising ang asawa ko,’ bulong ko habang inaabot ang polo ko. Ganito siya palagi. Hindi niya hinahayaang mawalan ng init ang tahanan namin. Kahit sabi ko hindi naman nya ako kailangan asikasuhin dahil naiintindihan ko pagod na siya mag-alaga kay Rhett. Siya mismo ang naghahanda ng gamit ko at nag-aalaga sa anak namin