CRUEL GUY กับดักร้ายนายเลือดเย็น のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 15

"ฉันถามว่า...อุ๊ย!"เรย์กดไหล่ฉันให้น่ะลงข้างๆโดยที่ไม่บอกฉันสักคำ พอฉันทำท่าจะอ้าปากพูดเขาก็ชิงหันหน้านิ่งๆมาขู่ฉันซะก่อน ก่อนเสียงนิ่งๆดุๆจะตามมา"หยุดก่อกวนประสาทหูฉันสักที รำคาญ ใกล้ขนาดนี้ คงเข้าใจนะ"พูดจบเรย์ก็หันกลับไปนั่งตรงๆแล้วสนใจแต่หน้าจอไอโฟนต่อไป ส่วนฉันน่ะเหรอ ก็เงิบไปตามระเบียบไง สรุปคือฉันทำอะไรเรย์ไม่ได้เลยสินะ ขนาดฉันแค่จะเอาเรื่องเขาเรื่องที่เขาด่าฉันว่าเป็นตัวมีเขา แต่สุดท้ายเขาก็กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองผิดซะงั้น รู้ซึ้งเลยแหละทีนี้ ว่าวิธีใช้ชีวิตเวลาอยู่ใกล้เขา คือควรนั่งเงียบๆและงดใช้เสียง เพราะงั้นฉันก็เลยเงียบไปจนเรย์กินใกล้จะเสร็จ ส่วนฉันไม่หิวเลยไม่กิน เรย์ก็ไม่เซ้าซี้ สุดท้ายฉันเลยนั่งเล่นโซเชียลของฉันไปคนเดียว พยายามทำตัวเหมือนตัวเองเป็นฝุ่นละอองแล้วกัน ให้เขารู้สึกว่าตรงนี้มันไม่มีฉัน เขาจะได้ไม่รำคาญ...แชะ!ฉันหันไปมองแทบไม่ทันเพราะได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ เห็นเรย์กำลังหันหน้าจอโทรศัพท์กลับไปมองบางอย่างในหน้าจอพอดี และฉันมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่เขามองมันคือฉันแน่ๆ"นายถ่ายรูปฉันเหรอ"ฉันถามเรย์เบาๆ และสิ่งที่เขาตอบมาคือ"ใครใช้ให้เสียมารยาท""เสียมา

3 ทุ่ม@CONDO"คืนนี้เธอนอนก่อนเลย ฉันมีนัดกับพวกไอ้เจ ถือว่าคืนนี้ฉันยกผลประโยชน์ให้เธอแล้วกัน"เรย์บอกฉันนิ่งๆ เสร็จแล้วก็เดินเข้าไปอาบน้ำ มีแต่ฉันที่ยืนนิ่งอยู่คนเดียว"ยกผลประโยชน์เหรอ ทั้งๆที่นายเคยบอกว่าจะไม่ยอมขาดทุนเนี่ยนะ"ฉันถามตัวเอง แล้วอยู่ๆไลน์ก็เด้ง แต่เดี๋ยวก่อนนะ! มันไม่ใช่ของฉันนี่นา "ของนายเหรอ"ฉันคิ้วขมวดแล้วลูกกะตาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของเรย์วางอยู่บนโต๊ะพอดี เท้าฉันเริ่มขยับเข้าไปหามันโดยอัตโนมัติเพราะความอยากรู้ บวกกับลางสังหรณ์บางอย่าง บางอย่างที่คิดว่าไม่ค่อยจะดีต่อใจฉันสักเท่าไหร่ แต่จะหยุดสอดรู้สอดเห็นโทรศัพท์เรย์ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะมือฉันหยิบมันขึ้นมาแล้ว และตาฉันกำลังไล่มองบางอย่างในหน้าจอLINE Rita: เรย์ เดี๋ยวริต้าถึงแล้วไลน์หานะRita: เออ โต๊ะไหนแล้วอ่ะเรย์ คือริต้าลืม "ริต้าเหรอ"ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มสั่นแล้วล่ะ"นายยกผลประโยชน์ให้ฉัน หรือว่านายเบื่อฉันแล้วกันแน่นะเรย์"ตอนนี้ไม่ใช่แค่มือฉันที่ออกอาการ แต่เบ้าตาฉันก็เริ่มร้อนแล้วด้วย มันปวดหนึบๆที่อกซ้ายยังไงบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ฉันไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นเลย"อย่าสำ

"เปล๊า คนอย่างเกรซไม่เที่ยวค่ะ แต่มาล่าผู้"ฉันคิดไม่ถึงว่าเกรซจะรู้จักคนพวกนี้นะ แต่ฟังจากคำพูดแล้ว น่าจะสนิทสนมกันในระดับนึงเลยอ่ะ"แหม พูดกันตรงๆอย่างงี้ คนเคยร่วมเรียงเคียงหมอนอย่างฉันก็น้อยใจแย่อ่ะดิ""ถุ๊ย! ไอ้เหี้ยเชนทร์ ทำเป็นพูดนะไอ้สัส"เสียงผู้ชายอีกคนแทรกขึ้นมา เอ๊ะ ชื่อเชนทร์เหรอ ชื่อนี้ฉันว่าคุ้นๆนะ เหมือนเคยได้ยินดาวพูด"นี่ลิน ไม่เงยหน้าไปคุยกับเจ้านายหน่อยเหรอ คิๆ"ดาวสะกิดฉันแล้วกระซิบบอกเบาๆ หรือจะเป็นไอ้ประโยคนี้ ที่ดาวตั้งใจจะพูดกับฉันเมื่อกี้"เจ้านาย?"ฉันหันไปมองดาวแล้วคิ้วขมวด สุดท้ายฉันก็ไม่มีทางเลือก ความอยากรู้มันทำให้ต้องหันกลับไปมองคนที่โต๊ะโดยปริยาย หัวใจแทบหยุดเต้นไปโดยปริยายเหมือนกัน ในเมื่อตรงหน้าฉัน ใช่แล้ว ฉันเห็นเรย์ แถมเขากำลังจ้องฉันอยู่ตาไม่กะพริบเลย ส่วนฉันเหรอ แค่เห็นเขาฉันก็ก้มหน้าแทบไม่ทัน ฉันไม่กล้าสบตาเขาเลย มันรู้สึกเสียวสันหลังวาบยังไงไม่รู้"ไงยะลิน นี่ไง ที่ฉันบอกว่าแกเก็บเงียบ"เกรซหันมาพูดกับฉันยิ้มๆ "เปล่าซะหน่อย"ฉันตอบไปไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ บอกตรงๆฉันยังกลัวเรย์ไม่หาย เขามองฉันเหมือนฉันทำอะไรผิด หรือว่าเขาจะโกรธ ที่ฉันออกมาข้างน