CRUEL GUY 11 ค่าประกัน…

"ฉันถามว่า...อุ๊ย!"

เรย์กดไหล่ฉันให้น่ะลงข้างๆโดยที่ไม่บอกฉันสักคำ พอฉันทำท่าจะอ้าปากพูดเขาก็ชิงหันหน้านิ่งๆมาขู่ฉันซะก่อน ก่อนเสียงนิ่งๆดุๆจะตามมา

"หยุดก่อกวนประสาทหูฉันสักที รำคาญ ใกล้ขนาดนี้ คงเข้าใจนะ"

พูดจบเรย์ก็หันกลับไปนั่งตรงๆแล้วสนใจแต่หน้าจอไอโฟนต่อไป ส่วนฉันน่ะเหรอ ก็เงิบไปตามระเบียบไง 

สรุปคือฉันทำอะไรเรย์ไม่ได้เลยสินะ ขนาดฉันแค่จะเอาเรื่องเขาเรื่องที่เขาด่าฉันว่าเป็นตัวมีเขา แต่สุดท้ายเขาก็กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองผิดซะงั้น รู้ซึ้งเลยแหละทีนี้ ว่าวิธีใช้ชีวิตเวลาอยู่ใกล้เขา คือควรนั่งเงียบๆและงดใช้เสียง เพราะงั้นฉันก็เลยเงียบไปจนเรย์กินใกล้จะเสร็จ ส่วนฉันไม่หิวเลยไม่กิน เรย์ก็ไม่เซ้าซี้ สุดท้ายฉันเลยนั่งเล่นโซเชียลของฉันไปคนเดียว พยายามทำตัวเหมือนตัวเองเป็นฝุ่นละอองแล้วกัน ให้เขารู้สึกว่าตรงนี้มันไม่มีฉัน เขาจะได้ไม่รำคาญ...

แชะ!

ฉันหันไปมองแทบไม่ทันเพราะได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ เห็นเรย์กำลังหันหน้าจอโทรศัพท์กลับไปมองบางอย่างในหน้าจอพอดี และฉันมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่เขามองมันคือฉันแน่ๆ

"นายถ่ายรูปฉันเหรอ"

ฉันถามเรย์เบาๆ และสิ่งที่เขาตอบมาคือ

"ใครใช้ให้เสียมารยาท"

"เสียมารยาท?" ฉันขมวดคิ้วใส่เรย์ ไม่เข้าใจจริงๆว่าฉันไปเสียมารยาทกับเขาตอนไหน เท่าที่จำได้ ฉันก็พยายามทำตัวเหมือนฉันไม่มีตัวตนมากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แล้วนะ

"ก็ใช่ไง"

"ฉันไม่เข้าใจอ่ะ"

"เธอนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้หน้าจอ ทำเหมือนมาคนเดียว"

"ก็นาย..."

ปึก!

เรย์วางโทรศัพท์ในมือลงตรงหน้าฉันเหมือนไม่สบอารมณ์

"ถ้าจะเถียงก็ดูเอาเอง หลักฐานคาจอ" พูดจบเรย์ก็หันกลับไปกินน้ำ ไม่สิ เรียกว่ากรอกแบบเซ็งๆมากกว่า ส่วนทางเลือกฉันคงมีทางเดียว ...หยิบโทรศัพท์เรย์ขึ้นมาดูสิ่งที่อยู่บนหน้าจอ

(Photo)

เรย์ถ่ายรูปฉันจริงๆด้วย รูปตอนฉันกำลังเล่นโซเชียล แต่ฉันก็อยากจะเถียงเขากลับไปนะ ว่าฉันไม่ได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ซะหน่อย ก็แค่ยิ้มบางๆเอง

"ไปกันได้แล้ว"

ฉันไม่รู้เรย์กินน้ำเสร็จตอนไหน แต่ตอนนี้เรย์ดึงโทรศัพท์คืนไปจากมือฉันแล้วลุกขึ้นไปจ่ายตังค์ที่เคาน์เตอร์เฉยเลย แถมเดินออกจากร้านไปแบบไม่รออีกต่างหาก สุดท้ายฉันก็ไม่ได้เถียงไม่ได้แย้งอะไรเรย์สักกะอย่าง ก็ได้แต่เดิน เดี๋ยวนะ วิ่งต่างหาก ตอนนี้ต้องวิ่งเท่านั้นถึงจะตามเรย์ทัน ไม่งั้นคงได้โดนทิ้งไว้ที่นี่แหงๆเลย¥_¥>>>...

-NALIN END

ผมเดินล่วงหน้ามาที่รถ ตอนนี้ผมเซ็งกับนลินมากบอกตรงๆ คงไม่ต้องบอกนะว่าเรื่องอะไร น่าเบื่อชิบฉาย เธอเป็นผู้หญิงบ้าอะไรก็ไม่รู้ นั่งอยู่ข้างๆผมแท้ๆ แต่กลับสนใจแค่หน้าจอ ผมคงไม่เคยบอกสินะ ว่าผู้หญิงคนอื่นๆไม่เคยทำแบบนี้กับผม แล้วผมก็ไม่ชอบการถูกเมิน แต่ถ้าผมเมินคนอื่นน่ะเหรอ หึ! มันก็เรื่องของผมสิ

"เรย์ เรย์! รอฉันด้วย"

นลินตะโกนตามหลังผมมา เห้ย! เดี๋ยวก่อนนะ ...นี่ยัยนั่นหายระบมแล้วเหรอ???

"โอ๊ย!"

นั่นไง ผมว่าแล้วเชียว แต่ช่างเถอะ ผมไม่สนใจหรอก ผมจะทำโทษผู้หญิงที่กล้าเมินผม แล้วก็โทษฐานที่ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ไอ้ผมอุตส่าห์ไปเจรจากับไอ้หมูตอนหน้าเลือดนั่นให้ แถมยังต้องจ่ายค่าประกันความปลอดภัยเพิ่มให้อีกตั้งเท่าตัวอีก คิดดูสิครับ ว่าบุญคุณผมมันล้นหัวนลินขนาดไหน

เดี๋ยวนะ งงกันใช่มั้ยว่าอะไรคือค่าประกันความปลอดภัย งั้นย้อนกลับไปตอนอยู่บ้านไอ้หมูตอนหน้าเลือดแล้วกัน

"เห้ย! ลื้อเปงคัยวะ"

ไอ้หมูตอนมันลุกขึ้นถามผม เพราะมันคงตกใจที่อยู่ๆผมก็เดินเข้ามาในบ้านมัน ตอนที่มันกำลังนั่งกกกอดอยู่กับอีหนูที่ไหนของมันก็ไม่รู้ ก่อนที่มันจะไล่อีหนูของมันให้ออกไปก่อน

"กูเป็นใครมึงไม่ต้องเสือก รู้แค่ว่ากูเอาเงินห้าหมื่นมาใช้ให้มึงแทนนลิน แล้วจากนี้มึงกับนลินถือว่าไม่มีอะไรติดค้างกัน"

ผมพูดจบก็โยนซองเงินสีน้ำตาลให้มันบนโต๊ะรับแขก ก่อนทำท่าจะเดินกลับ 

"เห้ย เลี๋ยว"

มันเรียกผมไว้ ไอ้ความจริงผมก็ไม่อยากหันกลับสักเท่าไหร่หรอก แต่ช่างแม่งเหอะ หันก็หัน

"มึงมีไรอีก"

"คัยบอกลื้อว่าอานาลิงค้างอั๊วแค่ห้าหมึ่ง"

"หมายความว่าไง"

ผมถามมันไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆอีกตามเคย แต่ผมรู้สึกได้ว่าผมมองมันด้วยสายตาดุดันพอตัว ก็คนมันทั้งสงสัย ทั้งเกลียดจนอยากกระทืบไอ้หมูตอนให้จมตีนยังไงก็ไม่รู้ แต่ขนาดหน้าผมหาเรื่องขนาดนี้แล้ว มันก็แม่งยังมาทำเล่นหูเล่นตาใส่ผมอีก

"ดูท่าทังลื้อล่ำซำไม่เบานี่หว่า ฮ่ะๆฮ่า"

มันหัวเราะลั่น ไอ้ลูกน้องมันที่เดินตามหลังผมมาสองสามคนก็หัวเราะตาม แต่ผมไม่สนุกด้วยหรอก ตอนนี้ผมเริ่มโมโหแล้ว ผมไม่เคยบอกสินะ ว่าถึงผมจะนิ่งๆเป็นสันดาน แต่กับบางอย่างผมเองก็ทนไม่ได้นานเหมือนกัน

"มึงมีอะไรก็ว่ามา"

"ใจล้องซะล่วยเว้ย"

(ใจร้อนซะด้วยเว้ย)

มันบอกปนเสียงหัวเราะ และผมอยากจะบอกว่าตอนนี้ผมกำหมัดแล้ว กำแน่นด้วย

"ถ้ามึงยังไม่บอก กูจะง้างเอง"

"ไม่เอาน่า! ใจเย็งๆ ไอ้หนุ่ม อั๊วแค่อยากจะบอกลื้อว่าถ้าอานาลิงอีมีผัวรวยขนาดนี้เนี่ยน้า อั๊วเองก็คงต้องเลียกเต็มอักตรากังหน่อย"

"นลินบอกว่าติดหนี้มึงแค่ห้าหมื่น"

"นั่นมันก็ช่าย แต่ลูกน้องอั๊วมันคงลืมบอกอานาลิงไป ว่าห้าหมึ่งน่ะ มันยังไม่รวมยอดดอกเบี้ยของอีกอาทิตย์ถัดมา"

ทั้งสีหน้าท่าทาง ทั้งน้ำเสียงของมัน ผมบอกตรงๆเลยว่ามันทำให้ผมอยากซัดหมัดใส่ไอ้แก่หมูตอนให้ฟันร่วงหมดปากซะเดี๋ยวนี้ แต่มันยังพูดไม่เคลียร์ ผมเลยต้องยั้งหมัดไว้ก่อน

"หมายความว่าไง"

"หมายความว่าลื้อต้องจ่ายอั๊วเพิ่มอีกห้าหมึ่ง"

"มากไปรึเปล่า"

"ช่วยไม่ล่ายนี่ อั๊วเองก็ต้องทำมาหากิง คัยใช้ให้แม่อานาลิงอีมายืมเงินอั๊วเอง"

"ไอ้สัส!"

ผมด่ามันไปเพราะเหลืออดจริงๆ นึกไม่ถึงว่ามันจะขึ้นดอกเบี้ยกันอย่างหน้าด้านๆขนาดนี้ แล้วนี่ถ้านลินเอาเงินมาจ่ายให้มันเอง เธอจะทำยังไง ยิ่งดูท่าทางไม่สู้คนอยู่ด้วย

"เห้ย พูดกับเฮียกูให้มันดีๆหน่อย ถ้าไม่อยากกลับบ้านไปแล้วหน้าหล่อๆของมึงจะไม่ดีเหมือนตอนมา"

"เสือก!"

"เห้ยไอ้นี่!"

ลูกน้องไอ้เฮียหมูตอนทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาผม แต่ไอ้เจ้านายเหี้ยๆของมันห้ามไว้

"เห้ย ไม่ต้อง เดี๋ยวอั๊วเคลียร์เอง"

มันพูดกับหมารับใช้ของมันจบก็หันมายิ้มกับผม ยิ้มได้แม่ง โคตรน่าต่อย!!!

"ไง ลื้อจาจ่ายหลือไม่จ่าย แต่ถ้าไม่จ่าย อั๊วไม่ลับปลากันความปลอดภัยของอานาลิงกะแม่ของอีน้า จาบอกให้"

พูดจบมันก็หัวเราะหน้าตาเฉย ผมเองก็สุดจะทนแล้วนะ แต่ที่ไม่บุ่มบ่าม เพราะผมไม่อยากมีปัญหา ความจริงถ้าผมซัดกำปั้นใส่มันไปแล้วหันหลังกลับก็จบ แต่จบแค่ที่ผมไง แต่นลินนี่สิ หลังจากที่หมดพันธะหนึ่งอาทิตย์กับผมแล้ว คงโดนพวกเหี้ยนี่ตามราวีไม่เลิก นี่ผมไม่ได้ห่วงเธอนะ แต่อย่างน้อยผมก็ยังพอมีมนุษยธรรมอยู่บ้าง ถึงแม้จะน้อยนิดก็เถอะ

"ก็ได้ กูจะจ่ายให้มึง แต่ถ้ากูรู้ว่าถ้าจ่ายให้มึงไปแล้ว มึงยังไปหาเรื่องนลินอีก กูเล่นมึงแน่"

"โอ๊ะๆ โหดซะด้วย ฮ่าๆ ก็ล่ายเว้ย อั๊วตกลง"

"งั้นก็เอาเลขที่บัญชีมา กูจะโอนให้มึงเดี๋ยวนี้"

"เห้ย อาจู"

"ครับเฮีย"

ไอ้ลูกน้องมันพยักหน้ารับแล้วกดหน้าจอโทรศัพท์ยื่นให้ผมดูเลขที่บัญชี แล้วสุดท้ายผมก็ตัดสินใจโอนเงินให้มันไปอีกห้าหมื่น ถือเป็นค่าประกันความปลอดภัยของนลิน เพราะผมรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาใสซื่อแบบนั้น เกิดโดนพวกนี้หาเรื่อง คงไม่มีปัญญาเอาอะไรไปสู้ 

"กูหวังว่ามึงจะรักษาคำพูด"

ผมเหลือบสายตาขึ้นไปมองไอ้เฮียหมูตอนหลังจากที่โอนเงินให้มันผ่านแอพเสร็จแล้ว

"แน่นองอยู่แล้ว เห้ย อาจู ส่งแขก"

"ไม่ต้อง กูมาเองได้ กูก็กลับเองได้ แต่ก่อนกลับ กูขออะไรมึงอย่าง ถือเป็นของกำนัลเล็กๆน้อยๆ ที่กูต้องจ่ายมึงไปตั้งแสนนึง"

ผมบอกมันนิ่งๆแล้วก้าวเข้าไปใกล้ ส่วนมันหัวเราะสบายใจอย่างเดิม

"ว่ามาเลย อั๊วให้ล่ายอยู่แล้..."

ผัวะ!!!

"เฮีย!!!"

ลูกน้องมันแต่ละคนลูกกะตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ที่เห็นเจ้านายมันหน้าหงายไปกองอยู่บนโซฟา แถมเลือดกบปากเพราะฝีมือ(หมัด)ของผม บอกได้คำเดียวว่าหมัดนี้ผมกลั่นจากความเกลียดทั้งหมดแล้วซัดใส่หน้ามันเต็มแรง แม่งฟันไม่ร่วงโหนกไม่แตกก็บุญแล้ว

"เห้ยมึง!!!"

"เฮียมึงตกลงให้ของกำนัลกูเอง พวกมึงคงได้ยิน"

ผมชิงพูดขึ้นมา แต่เสียงผมก็ยังนิ่งเป็นทุนเดิม เพิ่มเติมด้วยสายตาสะใจ ก่อนเดินกลับออกไปที่รถ หึ! ห้าหมื่นแลกกับได้ระบายความเกลียด ผมก็ถือว่าคุ้มว่ะ

***...

ย้อนกลับมาที่สถานการณ์เดิมแล้วกันครับ ตอนนี้นลินค่อยๆลุกขึ้นเดินมาหาผม ผมก็ไม่สนใจอีกตามเคย เธออยากเมินผมก่อนทำไม

"นายเดินไม่รอเลย"

เธอยังมีหน้ามาทำหน้างอใส่ผมอีก ยัยบ้า! นี่ไม่รู้ตัวเลยหรือไง(😡!!!)

"ไม่จำเป็น มันไม่ใช่ความผิดของฉัน ที่เธอดันเกิดมาขาสั้น"

ที่ผมพูดเพราะหมั่นไส้ล้วนๆ

"นายว่าฉันอีกแล้วนะ"

เธอทำหน้างอ ผสมกับโกรธหน่อยๆมั้ง แต่เสียงกลับเบาเหมือนจะร้องไห้ แม่งผมเดาไม่ถูกว่ะ ว่าสุดท้ายเธอจะอารมณ์ไหนกันแน่

"ฉันพูดความจริง"

"แต่นาย...อื้อ!"

คุณเดาไม่ผิดหรอกครับ ตอนนี้ผมดันนลินไปติดประตูรถแล้วจูบเธอซะเลย โทษฐานที่พูดมากน่ารำคาญ

"อือ!"

นลินผลักอกผม ขัดขืนตามประสาผู้หญิงทั่วไปที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำไปทำไมเหมือนกัน ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าผลักยังไงผมก็ไม่ปล่อยหรอก ไม่งั้นผมคงไม่คิดจูบตั้งแต่แรก แถมไอ้อาการแบบนี้มันยิ่งทำให้ผู้ชายอย่างผมรู้สึกท้าทายมากขึ้นอีกต่างหาก ยิ่งเธอดิ้นผมก็ยิ่งอยากเอาชนะ และผมก็จะจูบแรงขึ้นๆเรื่อยๆเหมือนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ จูบจนเธอหายพยศนั่นแหละ ผมถึงจะปล่อย ทำไมรู้มั้ยครับ หึ เพราะผมรู้สึกว่าผมชนะแล้วยังไงล่ะ 

"คราวหลังเธอคงจะรู้ ว่าปากควรเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น"

ผมถอนจูบออกมาแล้วบอกนลินด้วยหน้านิ่งๆเหมือนเดิม ส่วนนลินผมไม่รู้ว่ะ ว่าเธอเป็นอะไร เธอเหมือนจะอึ้งกับจูบของผม เดี๋ยวนะ อึ้งเหรอ? แล้วเธอจะอึ้งทำไม ในเมื่อนี่ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อยที่ผมจูบเธอ  

ตอนนี้เธอนิ่งไม่พูดอะไร เอาแต่หายใจแรงๆแล้วมองผมด้วยสายตาอะไรก็ไม่รู้ แต่เธอจะมองผมด้วยแววตายังไง จะตกใจยังไงก็ช่าง มันเรื่องของเธอ ผมรู้แค่ว่าผมสะใจแล้ว ผมเลยปล่อยเธอแล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถ ไม่สนใจเธออีก จนผมรู้สึกว่าเธอไม่ยอมขึ้นรถสักที

"ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะบอกว่าให้เธอทำอะไร แล้วถ้าหลังจากนี้ เธอยังต้องให้ฉันคอยบอก ฉันจะคิดค่าเสียเวลาจากทุกส่วนบนร่างกายเธอ ยกตัวอย่างเช่นปากเธอที่เพิ่งจะโดนไป"

ผมขู่เธอไปหลังจากที่กดเปิดกระจกรถ และดูเหมือนว่าจะได้ผลนะ เพราะเธอรีบกระโจนขึ้นรถอย่างไว แถมปิดประตูรัดเข็มขัดเสร็จสรรพโดยที่ไม่ต้องให้บอกสักคำ หึ สงสัยเธอคงโรคจิตอ่อนๆนะ ถึงชอบให้ขู่อยู่เรื่อย ส่วนผมเองก็คงโรคจิตมากกว่าเธอหน่อยๆ เพราะผมชอบเวลาได้ขู่เธอว่ะ ยิ่งเวลาขู่แล้วเห็นเธอกลัว ผมก็ยิ่งอยากขู่เธอไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่รู้ทำไม...?

-RAY END