All Chapters of พลิกชะตานางร้ายสยบใจบุรุษอสูร: Chapter 21 - Chapter 30

จุมพิตนี้มาอย่างรีบร้อนและดุดัน แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่เร่าร้อนจนเกือบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ยังคงอบอวลอยู่ในโพรงปากเดิมทีหลีเยว่กำลังหลับสนิท พริบตาเดียวก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยความรู้สึกขาดอากาศหายใจที่ไม่คุ้นเคย โพรงจมูกเต็มไปด้วยลมหายใจที่ไม่คุ้นเคย นางพลันลืมตาขึ้นมา สบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงเข้มคู่หนึ่ง นั่นคือดวงตาของโยวเลี่ย ทว่าความเย็นชาที่เคยมีกลับหายไปหมดสิ้นแล้ว ในดวงตายามนี้เหลือเพียงความบ้าคลั่งที่พลุ่งพล่าน ราวกับจะกลืนกินนางสมองของหลีเยว่ขาวโพลนไปชั่วขณะ วินาทีต่อมาความอับอายและความโกรธเกรี้ยวก็พุ่งขึ้นมา นางเงื้อมือขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะตบหน้าโยวเลี่ยอย่างรุนแรงเสียง “เพียะ” ดังสนั่นภายในถ้ำ ศีรษะของโยวเลี่ยเบนไปทางด้านข้างทันที รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏขึ้นชัดเจนบนแก้มอย่างรวดเร็ว แรงบนริมฝีปากของเขาก็ผ่อนคลายฉับพลันหลีเยว่ฉวยโอกาสถดตัวไปข้างหลัง หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากด่าทอ ก็เห็นโยวเลี่ยค่อย ๆ หันหน้ากลับมา ในที่สุดความบ้าคลั่งในดวงตาสีแดงเข้มก็จางลงไปบ้าง คืนสติกลับมาได้อย่างยากเย็นเขาหอบหายใจหนัก เหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาตรง

เสียงนกร้องที่ดังมาจากปากถ้ำปลุกหลีเยว่ให้ตื่น เมื่อลืมตาขึ้นมา ภายในถ้ำก็สว่างไม่น้อยแล้ว แสงแดดสาดส่องเข้ามาจากทางปากถ้ำ ทอแสงเป็นดวงเล็ก ๆ ลงบนพื้นนางลูบไล้ข้างกายตามจิตใต้สำนึก แต่สัมผัสได้เพียงหนังสัตว์ที่เย็นชืดโยวเลี่ยไม่อยู่ที่นี่แล้ว มีเพียงความเย็นที่คล้ายมีคล้ายไม่มียังคงหลงเหลืออยู่ตรงช่วงเอว เตือนนางว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันนางยันกายลุกขึ้นมานั่ง เพิ่งจะขยับขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ขาสองข้างปวดเมื่อยและชาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนถูกหางงูของโยวเลี่ยรัดแน่นเกินไป ถูกทับเป็นเวลานานจนเป็นเช่นนี้หลีเยว่กำลังนวดขา สัมผัสที่อุ่นร้อนพลันส่งมาจากตรงลำคอ สร้อยคอที่ห้อยอยู่บนคอร้อนขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังกระสับกระส่ายอยู่ข้างในนางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งจิตสำนึกเข้าไปในมิติทันทีตอนที่จิตสำนึกเข้าไปในมิติครั้งก่อน ภายในนั้นเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ทำได้เพียงฝืนรับรู้ในขอบเขตประมาณห้าตารางเมตรเท่านั้น แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม หมอกหนาสลายไปจนหมดแล้ว ภาพรวมทั้งหมดของมิติปรากฏอยู่ตรงหน้านางอย่างชัดเจนเบื้องหน้าไม่ใช่มุมคับแคบเล็ก ๆ อีกต่อไป แต่เป็นผืนดินสีดำขน

หลังจากหยดเลือดให้หลันซีเสร็จแล้ว หลีเยว่มองดูบาดแผลที่ปลายนิ้วซึ่งยังมีเลือดซึมอยู่ จึงมองไปทางซือฉีทันทีถึงอย่างไรก็เป็นแผลแล้ว หยดเพิ่มอีกครั้งก็จะได้ไม่ต้องกรีดอีกในคราวหน้านางชูนิ้วขึ้นแล้วหันกายเดินตรงไปหาซือฉีซือฉียังคงยืนอยู่ที่เดิม ในดวงตาสีอำพันยังคงหลงเหลือความสับสนจากตอนที่เห็นหลีเยว่หยดเลือดให้หลันซีเมื่อครู่นี้ แล้วก็เห็นนางชูนิ้วที่มีหยดเลือดเดินมาหาเขาหยาดเลือดที่ปลายนิ้วของนางหยดลงมาตามร่องนิ้ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเร่งรีบเล็กน้อย “เร็วเข้า ย่อตัวลงมาหน่อย ข้าจะหยดเลือดให้เจ้า”สีหน้าของซือฉีเปลี่ยนไปเล็กน้อยในพริบตา ไม่ใช่การต่อต้าน แต่เป็นความประหลาดใจเดิมทีเขานึกว่าเมื่อวานนางแค่พูดไปเรื่อยว่า “ค่อยหยดคราวหน้า” ไม่คิดเลยว่านางยังจำเรื่องนี้ได้“เจ้าจะหยดเลือดปลดพันธสัญญาให้ข้าจริง ๆ หรือ?” ซือฉีหลุบตามองนาง หว่างคิ้วขมวดเล็กน้อย แววตาลุ่มลึกแฝงไปด้วยความเย็นชาหลีเยว่มองอารมณ์ในดวงตาของเขาไม่ออก นางเองก็ไม่อยากจะเข้าใจด้วย นางเพียงแต่อยากเดินทางโดยเร็วที่สุด นางพยักหน้า “แน่นอน เจ้าย่อตัวลงมาหน่อยสิ”รอยย่นตรงระหว่างคิ้วของซือฉีไม่ได้คลายออก ก่อนจะย่

ที่แท้ร่างสัตว์อสูรยังเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?หลีเยว่มองโยวเลี่ยส่ายหางงูเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ความเร็วไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าร่างสัตว์อสูรของสามีอสูรคนอื่น ๆ เลย ถึงขนาดมั่นคงกว่าด้วย มีเพียงเสียงดังแผ่วเบายามที่หางงูลากผ่านพื้นเท่านั้นสายตาของนางทอดมองไปบนแขนของโยวเลี่ย ทันใดนั้นก็หยุดชะงักวงแหวนอสูรที่เมื่อวานยังอยู่ชายขอบระดับเหลือง ยามนี้กลับกลายเป็นสีเขียวเข้มโดยสมบูรณ์ ส่องประกายจาง ๆ เห็นได้ชัดว่าหลังจากดูดซับผลึกอสูรระดับเขียวเข้าไปแล้วก็ทะลวงระดับได้สำเร็จหลีเยว่มองแก้มของโยวเลี่ยที่ยังคงขึ้นสีแดงจาง ๆ เพราะช่วงติดสัด แล้วอดคาดเดาไม่ได้ว่ายังไม่ถึงฤดูกาลผสมพันธุ์ก็เกิดอาการติดสัดอย่างไม่มีเหตุผล น่าจะเกี่ยวข้องกับการทะลวงระดับขั้นในคราเดียวยามที่บุรุษในโลกสัตว์อสูรทะลวงระดับ พลังงานในร่างกายจะผันผวนอย่างรุนแรง ทำให้สูญเสียการควบคุมได้ง่ายจริง ๆ กอปรกับเดิมทีเขาก็ใกล้จะถึงช่วงติดสัดอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าทั้งสองอย่างทับซ้อนกันถึงทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่โยวเลี่ยยังคงอยู่ในช่วงติดสัด เขาอุ้มหลีเยว่พลางเดินทางไปข้างหน้า ความสนใจแทบจะอยู่ที่ตัวนางทั้งหมดสตรีตัวน้อยในอ้

หลีเยว่ช้อนสายตามองมาที่โยวเลี่ย สายตาทอดมองไปที่วงแหวนอสูรสีเขียวบนแขนของเขามนุษย์อสูรระดับเขียวมีความแข็งแกร่งไม่น้อย รับมือสัตว์อสูรร้ายระดับเขียวทั่วไปได้เหลือเฟือ ตามหลักแล้วหากลงน้ำกับเขาก็น่าจะปลอดภัยมากแต่ตอนที่งูเหลือมจระเข้ยักษ์จู่โจมเมื่อวานนี้ อาการชะงักงันไปชั่วพริบตานั้นของหลันซีคอยวนเวียนอยู่ในหัวนางตลอด เผ่าเงือกเชี่ยวชาญทางน้ำเป็นทุนเดิม จะตอบสนองไม่ทันได้อย่างไร?ชั่วพริบตาที่ลังเลนั้นคล้ายกับจงใจยืมมือสัตว์อสูรร้ายเอาชีวิตนางเสียมากกว่าเมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของหลีเยว่ก็ซีดลงเล็กน้อยทันที ก่อนจะหันหน้ามองไปยังริมลำธารตามจิตใต้สำนึกหลันซีออกมาจากถังไม้แล้ว กำลังแช่อยู่ในเขตน้ำตื้นอย่างเงียบ ๆ ครีบหางตบผิวน้ำเบา ๆ ดูสบายอารมณ์ แต่กลับทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอดจนกระทั่งเหลือบไปเห็นถังไม้ที่ว่างเปล่าอยู่ริมฝั่ง ดวงตาของหลีเยว่ถึงค่อยสว่างวาบขึ้นมา ในน้ำอันตราย เช่นนั้นก็ใช้ถังไม้อาบน้ำริมฝั่งก็ได้นางตั้งสติแล้วเอ่ยกับโยวเลี่ยว่า “ไม่ต้องลงน้ำ ข้าใช้ถังไม้อาบน้ำก็พอ”โยวเลี่ยมองไปยังถังไม้ที่ว่างเปล่าตามสายตาของนาง เข้าใจความกังวลของนางในชั่วพริบตาเ