All Chapters of พลิกชะตานางร้ายสยบใจบุรุษอสูร: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน หลีเยว่ได้ยินเสียงแส้ฟาดดังถนัดหู ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นสิ่งแรกที่ปะทะเข้าสู่สายตาคือเส้นผมยาวระต้นคอสีเทาเงิน เจ้าของเรือนผมนั้นกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น แผ่นหลังสีทองแดงเหยียดตึงราวกับคันศรที่ถูกง้างจนสุด กล้ามเนื้อทุกมัดปูดนูนเปี่ยมด้วยพละกำลัง ทว่ากลับถูกรอยแส้ที่พาดสลับไปมาฉีกกระชากจนดูน่าสยดสยองบาดแผลที่เพิ่งปริแตกยังคงมีเลือดซึม ไหลรินไปตามมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึง รวมตัวกันเป็นสายเลือดเล็กๆ ที่ข้างเอว ก่อนจะหยดลงบนขอบกระโปรงหนังสัตว์สั้นๆเมื่อดวงตาคู่สีแดงเข้มช้อนขึ้นสบ หลีเยว่รู้สึกราวกับหัวใจถูกเขี้ยวพิษของงูสมิงบีบเคียดไว้มันเป็นดวงตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งและกรุ่นไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบังเขาเอียงคอเล็กน้อย สายตาเลื่อนไปหยุดที่แส้หนังในมือนาง มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเจือจางน้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทุกคำพูดกลับแฝงด้วยหนามแหลม “หยุดมือแค่นี้หรือ? แรงของวันนี้ใช้หมดแล้วรึไง?”สมองของหลีเยว่ดังอื้ออึงขึ้นมาทันทีความเจ็บปวดแล่นพล่านจากขมับ เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพุ่งเข้าใส่ดุจพายุนางคือนักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งเร

แพขนตาที่หลุบต่ำของซือฉีสั่นไหวอย่างรุนแรง ภายใต้เรือนผมสีขาวโพลน ดวงตาคู่สีอำพันฉายแววหวั่นไหวเป็นครั้งแรก“หากเจ้ามีใจจะทำเช่นนั้นจริง คงถอนพันธสัญญาไปนานแล้ว จะรอจนถึงป่านนี้ทำไมกัน นี่คงเป็นเล่ห์เหลี่ยมใหม่ที่เจ้าเพิ่งคิดออกล่ะสิ?”ซือฉีแตกต่างจากสามีอสูรคนอื่นๆ เขาไม่ได้ถูกท่านพ่อจับตัวมา แต่กลับเป็นฝ่ายเดินทางมาหาเองดูเหมือนเขาจะรู้จักกับเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเรื่องที่การทำพันธสัญญาจะเป็นความเต็มใจของเขาหรือไม่นั้น หลีเยว่ไม่อาจหาคำตอบได้จากความทรงจำเดิมแต่เมื่อฟังจากน้ำเสียงในตอนนี้ ดูท่าเขาก็คงอยากจะถอนพันธสัญญาเต็มทีแล้วเหมือนกัน?หลีเยว่เหลือบมองชายหนุ่มผู้ที่จะกลายเป็นมหาจอมวายร้ายผู้ทรงอิทธิพลในภายภาคหน้า แล้วเอ่ยว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าจุดประสงค์ของข้าคือต้องการให้พวกเจ้าไปตามหาท่านพ่อเป็นเพื่อนข้า”นางชะงักไปครู่หนึ่ง พลางชำเลืองมองหลันซีที่ลมหายใจรวยริน “ซือฉี เจ้าใช้พลังจิตเยียวยาบาดแผลให้หลันซีเสีย แล้วข้าจะหยดเลือดให้เจ้าเดี๋ยวนี้”ซือฉีเป็นนักบวช เขามีพลังจิตที่สามารถรักษาผู้คนได้ แต่ที่ผ่านมาหลีเยว่กลับสั่งห้ามไม่ให้เขารักษาใครทั้งสิ้น แม้กระทั่งบาดแ

หลันซีว่ายวนอยู่ในโถอย่างช้าๆ สองรอบ ยามที่หางปลาโบกสะบัดก็นำพาระลอกน้ำที่นุ่มนวลออกมา น้ำทะเลที่เดิมทีมีอยู่ครึ่งโถกลับลดระดับลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ผิวน้ำลดต่ำลงทีละน้อยเพียงชั่วครู่ น้ำทะเลในโถก็เกือบจะแห้งขอดหลันซีหยุดการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับคราหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากแล้วพ่นวัตถุขนาดเท่ากำปั้นออกมาสิ่งนั้นขาวโพลนไปทั้งก้อน มีประกายแวววาวดูใสสะอาด มันคือก้อนเกลือนั่นเองหลีเยว่มองจนตาค้างนี่คือนี่คือวิชาผลิตเกลือของเผ่าเงือกงั้นหรือ?แต่ว่า... เกลือนี้ถูกพ่นออกมาจากปากเขา จะยังกินได้อยู่ไหมนะ?ความคิดนี้เพิ่งจะแล่นผ่านสมองไป นางก็พลันนึกถึงเนื้อย่างไร้รสชาติชิ้นเมื่อครู่ ทันใดนั้นท้องของนางก็ส่งเสียง “โครกคราก” ประท้วงออกมาอย่างซื่อสัตย์ช่างหัวที่มามันเถอะ มีเกลือยังไงก็ดีกว่าไม่มีหลีเยว่รีบยื่นมือออกไปทันที: “เอาเกลือมาให้ข้า”ทว่าหลันซีกลับนิ่งเฉย เขาเพียงก้มลงมองนาง ดวงตาสีม่วงคู่นั้นไม่มีอารมณ์ใดๆ น้ำเสียงใสบริสุทธิ์ทว่าแฝงไปด้วยความยืนกรานที่ไม่อาจปฏิเสธ: “เจ้าหยดเลือดให้ข้าก่อน แล้วข้าจะให้เจ้า”แม้เขาจะเห็นหลีเยว่หยดเลือดให

หลีเยว่เห็นสีหน้าตกตะลึงของบรรดาสามีอสูรก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเกิดอะไรขึ้น? รางวัลที่นางเสนอไม่ดึงดูดใจพอหรือ?พันแผลสามครั้งแลกกับหยดเลือดหนึ่งครั้ง นี่ดูจะคุ้มค่ากว่าเงื่อนไข “อาหารห้ามื้อแลกเลือดหนึ่งหยด” ของฉืออวี้ตั้งเยอะ ตามหลักแล้วพวกเขาน่าจะตาเป็นประกายสินางพริ้มตาด้วยความสงสัย มองไปที่หลันซี: “นี่เจ้า... ไม่อยากได้รางวัลนี้งั้นหรือ?”สิ้นคำพูดนี้ บรรดาสามีอสูรถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาซือฉีรีบหลุบตาซ่อนความฉงนในแววตา ฉืออวี้อึ้งจนรอยยิ้มที่มุมปากค้างเติ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มหยั่งเชิง จิ้นเหย่เองก็นิ่งไปราวกับตามการเปลี่ยนผันนี้ไม่ทันแต่ไม่นานพวกเขาทุกคนก็เข้าใจแล้ว หลีเยว่คงไม่สังเกตรอยบวมช้ำที่ลำคอ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเกือบถูกหลันซีบีบคอจนตายในเมื่อนางไม่รู้ ก็ไม่มีใครโง่พอที่จะเสนอตัวพูดขึ้นมาเองหลันซีลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเหลือบมองโยวเลี่ยแล้วเอ่ยว่า: “คนที่พันแผลให้ไม่ใช่ข้า”สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่โยวเลี่ยทันทีดวงตาสีแดงเข้มของเขาขยับเล็กน้อย สบเข้ากับสายตาที่สงสัยของหลีเยว่ เขาจึงก้าวออกมาข้างหน้าครึ่งก้าว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “เป็นข

หลันซีเดินไปที่ข้างถังไม้ หางปลาสะบัดเบาๆ ม้วนเอาโถเซรามิกใบเล็กที่ใส่เกลือขึ้นมา แล้วหย่อนลงในถุงหนังสัตว์ใบหนึ่งเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เหล่าสามีอสูรต่างสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะกลายร่างเป็นร่างสัตว์อสูรพร้อมกันโยวเลี่ยกลายร่างเป็นงูยักษ์สีเงินยวงไปทั้งตัว เกล็ดสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ ลำตัวที่ขดอยู่นั้นหนากว่าถังน้ำเสียอีก ดูแล้วชวนให้ขนลุกขนพองซือฉีกลายร่างเป็นนกกระเรียนสีขาวสะอาดตา ปีกที่กางออกกว้างถึงสองเมตร ขนขาวราวกับหิมะ จงอยปากมีสีทองจางๆ ดูสง่างามราวกับปักษาสวรรค์ที่เพิ่งร่อนลงมาจากสรวงสวรรค์ร่างจิ้งจอกแดงของฉืออดี้นั้นสะดุดตายิ่งนัก ขนสีแดงสดใสราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน หางฟูฟ่องดูเหมือนดอกไม้ปุยฝ้ายขนาดใหญ่ส่วนร่างสิงโตของจิ้นเหย่นั้นดูน่าเกรงขามที่สุด ลำตัวใหญ่กว่าสิงโตทั่วไปหนึ่งเท่าตัว แผงคอสีดำยิ่งดูองอาจไม่ธรรมดาหลันซียังคงอยู่ในร่างเงือก บาดแผลบนหางปลาเริ่มตกสะเก็ดแล้ว แต่เกล็ดใหม่ยังไม่ขึ้นมาแทนที่ ทำให้เห็นรอยแผลเป็นที่ดูน่ากลัวหลีเยว่มองภาพร่างสัตว์อสูรที่แตกต่างกันตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจด้วยความทึ่งสมกับเป็นบุรุษในโลกอสูร ร่