All Chapters of พลิกชะตานางร้ายสยบใจบุรุษอสูร: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่ซือฉีผลาญพลังจิตจนหมด ร่างกายก็โงนเงนก่อนจะนั่งทรุดลงกับพื้น คืนร่างมนุษย์ด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ทำได้เพียงพิงโคนต้นไม้พลางหอบหายใจทว่าอินทรีขนเหล็กก็ถูกการโจมตีนี้ของเขาลากจนเสียการทรงตัว ปีกห้อยลงมา ไม่สามารถทะยานขึ้นฟ้าได้อีก จิ้นเหย่ที่กลายร่างเป็นสิงโตฉวยโอกาสกระโจนเข้าใส่ เขี้ยวอันแหลมคมกัดแน่นที่ปีกขวาของอินทรีขนเหล็ก ไม่ว่ามันจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่ยอมคลายปากโยวเลี่ยก็กลายร่างเป็นงูยักษ์สีขาวเงินทั้งตัว ลำตัวงูรัดร่างของอินทรีขนเหล็กไว้แน่น เกล็ดสะท้อนแสงเย็นเยียบ ยิ่งรัดก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะบดกระดูกของมันให้แหลกละเอียดหลันซีเองก็กระโดดออกมาจากในลำธารเช่นกัน รอบกายแผ่ระลอกคลื่นพลังจิตสีม่วงอ่อน โจมตีเข้าที่ศีรษะของอินทรีขนเหล็กครั้งแล้วครั้งเล่า รบกวนสติของมันถึงแม้อินทรีขนเหล็กจะอยู่ระดับเขียว มีพลังต่อสู้แข็งแกร่ง แต่เมื่อสูญเสียความได้เปรียบในการบิน ถูกกักขังไว้บนพื้นดิน มันก็ไม่อาจแผลงฤทธิ์ได้เลย มันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บครูดพื้นจนเป็นรอยลึก แต่ก็ไม่อาจสลัดหลุดจากการรัดของโยวเลี่ยและการกัดทึ้งของจิ้นเหย่ได้เลย แถมยังถูกพลัง

ซือฉียังคงหมดสติ ส่วนสามีอสูรคนอื่น ๆ ต่างก็ได้รับบาดเจ็บ ย่อมไม่อาจพาผู้บาดเจ็บเดินทางต่อได้นางพลันนึกขึ้นมาได้ว่าเคยอ่านเจอในนิยาย หลังจากดูดซับพลังงานที่บรรจุอยู่ในผลึกอสูรเข้าไปแล้วจะสามารถฟื้นฟูพลังจิตได้บ้างนางจึงยื่นผลึกอสูรระดับเขียวก้อนนั้นให้ฉืออวี้แล้วกล่าวว่า “ฉืออวี้ เจ้าเอาผลึกอสูรไปให้ซือฉี ให้เขาดูดซับ ไม่แน่ว่าอาจจะฟื้นขึ้นมาได้เร็วขึ้นบ้าง”ผลึกอสูรระดับเขียวก้อนเดียวนี้อาจจะไม่สามารถทำให้ซือฉีที่อยู่ระดับเหลืองเลื่อนระดับได้ในคราเดียว แต่สามารถทำให้เขาฟื้นฟูพลังจิตได้ก็ยังดีในนิยายไม่ได้บรรยายช่วงเวลาที่ท่านพ่อต้องเผชิญกับอันตรายไว้อย่างชัดเจน นางจำได้แค่ว่าหลังจากผ่านพ้นฤดูฝนไปแล้วบรรดาตัวร้ายถึงได้รับรู้ข่าวการตายท่านพ่อของนางแล้วพากันควักตราประทับอสูรทิ้งดังนั้น หากไปถึงก่อนฤดูฝนก็น่าจะยังช่วยท่านพ่อได้อีกไม่นานก็น่าจะเข้าสู่ฤดูฝนแล้ว นางไม่อยากเสียเวลาระหว่างทางมากเกินไปทว่าเมื่อเห็นหลีเยว่หยิบผลึกอสูรระดับเขียวออกมาให้ซือฉีโดยไม่ลังเลสักนิดเดียว บรรดาสามีอสูรก็ตกตะลึงกันไม่น้อยเลยก่อนหน้านี้นางมอบผลึกอสูรให้โยวเลี่ย เพราะว่าเขากำลังจะเลื่อนระดับ ก

เมื่อซือฉีรักษาเสร็จแล้ว พลังจิตของเขาก็หมดเกลี้ยงเช่นกัน เขาพิงโคนต้นไม้ หลับตาพักผ่อน ไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือแล้วฉืออวี้ไม่ได้รับบาดเจ็บ ในขณะที่ซือฉีรักษาให้พวกเขา เขาก็เริ่มก่อไฟย่างเนื้อแล้วเมื่อเห็นว่าพวกเขารักษาบาดแผลกันเสร็จหมดแล้ว ก็รีบยื่นเนื้อสัตว์อสูรที่ย่างจนเป็นสีเหลืองทองมาให้ โดยยื่นชิ้นที่นุ่มที่สุดให้หลีเยว่“รีบทานเถิด เพิ่งย่างเสร็จ เติมแรงสักหน่อย ประเดี๋ยวจะได้ออกเดินทางต่อ”จากนั้นก็แบ่งเนื้อให้สามีอสูรคนอื่น ๆ ส่วนตัวเองถึงค่อยหยิบขึ้นมากินหนึ่งชิ้นหลีเยว่รับเนื้อย่างมาแล้วกัดลงไปหนึ่งคำ เนื้อทั้งสดและนุ่ม อร่อยกว่าเนื้อย่างเมื่อเช้าอีกนางยิ้มพลางเอ่ยกับฉืออวี้ว่า “ฉืออวี้ เจ้าทำอาหารมาสี่มื้อแล้ว ทำอีกมื้อเดียว ข้าก็จะหยดเลือดให้เจ้า”ฉืออวี้พยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตอบรับอะไรมากเกินไปนักนางกินพลางมองไปยังซือฉีที่กำลังพักผ่อนกับสามีอสูรคนอื่น ๆ ในใจลอบโล่งอก โชคดีที่มีความสามารถในการรักษาของซือฉี ไม่อย่างนั้นวันนี้คงต้องเสียเวลาในการเดินทางอย่างแน่นอนตอนนี้รักษาแผลของทุกคนเรียบร้อยแล้ว หลังจากทานเนื้อเสร็จก็สามารถออกเดินทางต่อได้ น่าจะไปถึง

เนื่องจากเผ่ากวางมีงานเลี้ยงตอนเย็น ทางเผ่าจะจัดเตรียมเนื้อย่างไว้ในงานเลี้ยง พวกเขาเลยไม่ได้เตรียมอาหารเย็นแยกต่างหากงานเลี้ยงคืนนี้จะจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองที่หน่วยล่าของเผ่ากวางสามารถล่าเหยื่อได้มากพอก่อนฤดูฝนโดยปกติแล้วก่อนฤดูฝนมาเยือน ทุกเผ่าจะขยันล่าสัตว์ สะสมอาหารไว้ให้มากพอสำหรับการผ่านช่วงฤดูฝนหลีเยว่เองก็คำนวณขึ้นมาในใจอย่างเงียบ ๆ นับตามเวลาดูแล้ว เหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงฤดูฝนแล้ว เมื่อหาท่านพ่อพบ บางทีฤดูฝนอาจเริ่มไปแล้ว ท่านพ่ออาจจะไม่มีเวลาล่าสัตว์นางต้องฉวยโอกาสตอนนี้ใช้ประโยชน์จากมิติให้มาก กักตุนเนื้อสัตว์อสูรกับผลไม้ป่าไว้ก่อน หากสามารถปลูกผักผลไม้ในผืนดินดำในมิติได้ การดำรงชีวิตในฤดูฝนก็จะยิ่งมั่นคงขึ้นขณะที่กำลังเหม่อลอย ใบหน้าที่มีไออุ่นพลันเข้ามาใกล้ หลีเยว่ตกใจจนสะดุ้ง ได้สติกลับมาทันทีถึงค่อยสังเกตเห็นว่าเป็นจิ้นเหย่เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องมองนาง แล้วเอ่ยถามว่า “งานเลี้ยงมีคนเยอะ เดินเหินไม่สะดวก ข้าอุ้มเจ้าไปแล้วกัน”หลีเยว่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก ข้าเดินเองได้”นางไม่ได้พิการสักหน่อย ทางเดินแค่นี้ไม่จำเป็นต้องให้สามีอสูรอุ

หลังจากที่พวกสือหย่งเดินจากไปไกลอย่างหมดอาลัยตายอยาก จิ้นเหย่ก็หันกายรีบเดินไปที่เตาย่างเนื้อ เลือกเนื้อสันในอสูรที่มันวาวชิ้นหนึ่งเขาจงใจเก็บส่วนที่นุ่มที่สุดเอาไว้เมื่อครู่นี้ ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ขนาดเท่าปลายนิ้วอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หยิบเกลือออกมาจากในถุงหนังสัตว์นิดหน่อยแล้วโรยบนเนื้อให้ทั่ว ๆ ถึงค่อยรีบเดินกลับมาหาหลีเยว่ แล้วยื่นเนื้อย่างมาตรงหน้านาง“รีบกินเถิด เพิ่งฉีกเสร็จ ไม่ร้อนแล้ว”ถึงแม้ไม่รู้ว่าหลีเยว่วางแผนอะไรเอาไว้ แต่อย่างน้อยนางก็ปฏิเสธบรรดาบุรุษเผ่ากวาง ให้เนื้อนางนิดหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรหลีเยว่หิวแล้วจริง ๆ นางรับเนื้อย่างแล้วกัดหนึ่งคำ เนื้อนุ่มสดฉ่ำน้ำ รสชาติเค็มของเกลือกลบกลิ่นคาวของเนื้ออสูรได้พอดี รสชาติดีมากเลยนางเคี้ยวพลางพยักหน้า “อร่อยมาก ขอบใจนะจิ้นเหย่”เมื่อได้ยินคำชม จิ้นเหย่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองมาที่นาง นางกำลังชมเขา? จากใจจริง?เขาชี้ไปยังเนื้อนกขนาดมหึมาบนเตาย่างเนื้ออีกเตาที่อยู่ไม่ไกล นกตัวนั้นยังตัวใหญ่กว่านกกระจอกเทศเสียอีก ขนเพิ่งถูกถอนจนเกลี้ยง น้ำมันและไขมันกำลังหยดลงมาตามร่องเนื้อ“นั่นคือเนื้อของนกปีกรุ้ง นุ่มกว่าเน