All Chapters of พลิกชะตานางร้ายสยบใจบุรุษอสูร: Chapter 41 - Chapter 50

ความจริงแล้วคำพูดนี้เป็นเพียงข้ออ้างในการปฏิเสธที่นางเอ่ยไปอย่างส่ง ๆ นางไม่ได้คาดหวังเลยว่าบรรดาเจ้าพ่อตัวร้ายจะคั้นน้ำผลไม้ให้นาง พูดเช่นนี้ก็เพราะอยากให้ชิงเจ๋อเลิกล้มไปเองทว่าเมื่อคำพูดนี้เข้าไปในหูบรรดาสามีอสูรกลับเหมือนโยนก้อนหินเล็ก ๆ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาทันทีนางอยากดื่มน้ำที่คั้นออกมาจากผลไม้หรือ?นอกจากนี้นางยังปฏิเสธความหวังดีจากบุรุษอื่น และหวังว่าพวกเขาจะทำให้นางหรือ?เพียงแต่ว่าเนื่องจากชิงเจ๋ออยู่ตรงนั้น พวกเขาจึงไม่ได้แสดงท่าทีออกมา อย่างไรเสียสำหรับสามีอสูรในโลกสัตว์อสูรแล้ว การจัดเตรียมอาหารให้สตรีก็เป็นหน้าที่ที่สมควรทำอยู่แล้ว หากแสดงท่าทีประหลาดใจเพราะเรื่องนี้ คงยากจะหลีกเลี่ยงไม่ทำให้คนนอกสังเกตเห็นความสัมพันธ์ที่เหินห่างระหว่างพวกเขาโยวเลี่ยเอ่ยเสียงขรึมว่า “เราจะทำน้ำผลไม้ให้นางเอง เจ้ารีบเอาน้ำผลไม้ของเจ้ากลับไปเสียดีกว่า”เขาพูดพลางขยับมาข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างสงบนิ่ง ถือโอกาสบังหลีเยว่ไว้ข้างหลัง กลัวว่าชิงเจ๋อจะขยับเข้ามาใกล้อีกชิงเจ๋อกลับไม่ไปไหน เขาเห็นชัดเจนว่าตอนที่หลีเยว่มองน้ำผลไม้เมื่อครู่นี้ ดวงตาส่องประกายอย่างปิดไม่มิดเลยนางอยากดื

สามีอสูรทั้งหลายต่างอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ นางยังคิดจะหาสามีอสูรในเผ่ากวางจริง ๆ หรือ?ยามที่สายตาของหลีเยว่กวาดผ่านบุรุษเผ่ากวาง บังเอิญสบเข้ากับชิงเจ๋อที่อยู่ไม่ไกลพอดีเดิมทีชิงเจ๋อก็ลอบจ้องมองนางอยู่ตลอด เวลานี้สบตากัน หัวใจก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกจนเต้นผิดจังหวะไปในชั่วพริบตานางกำลังมองเขาหรือ?หมายความว่าเขายังมีโอกาสใช่หรือไม่?ชิงเจ๋อพลันลุกขึ้นมา เดินมาหาหลีเยว่ด้วยฝีเท้าที่รีบร้อนอยู่บ้างทางด้านหลีเยว่ หลังจากเพิ่งดูท่าทางเอาแต่ใจของสตรีในเผ่าจนมากพอแล้ว และคิดว่าพรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทาง อาหารเย็นกับน้ำผลไม้ก็ลงท้องไปหมดแล้ว นางจึงเอ่ยปากพูดกับซือฉีที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พวกเรากลับกันเถิด พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าเพื่อออกเดินทาง”เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของบรรดาสามีอสูรก็ดูดีขึ้นมากทันทีโดยเฉพาะโยวเลี่ย ไหล่ที่เกร็งผ่อนคลายลงอย่างเงียบ ๆ ความขุ่นมัวในดวงตาสีแดงเข้มจางลงไปเล็กน้อยส่วนจิ้นเหย่ก็เก็บไหเปล่าข้างกายหลีเยว่อย่างคล่องแคล่วทันทีทุกคนพากันลุกขึ้นยืน เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคิดจะอยู่ในงานเลี้ยงรอบกองไฟต่อเลยขณะที่กำลังจะหันกาย ชิงเจ๋อก็รีบเดิน

หลีเยว่ขดตัวอยู่บนกองหญ้าแห้ง มือสองข้างกำหนังสัตว์ไว้แน่น นางไม่เคยเห็นโยวเลี่ยในสภาพเช่นนี้มาก่อน ความเยือกเย็นตามปกติหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความคลุ้มคลั่งที่สูญเสียการควบคุมเท่านั้น“เขาเป็นอะไรไป?” เสียงของหลีเยว่สั่นเทาเล็กน้อยซือฉีย่อตัวลงข้างกายโยวเลี่ย กดไหล่ของเขาพลางหันหน้ามาอธิบาย“เขายังอยู่ในช่วงติดสัด การปลอบประโลมทางกายที่ต้องได้รับยังไม่เพียงพอ สัญชาตญาณความบ้าคลั่งในร่างกายเขาเลยกำเริบขึ้นมา เวลาแบบนี้มีเพียงการปลอบประโลมของสตรีเพศเท่านั้นที่ทำให้เขาสงบลงได้”หลีเยว่ตกตะลึง เมื่อเช้านางเห็นโยวเลี่ยไม่มีความผิดปกติอะไร ยังนึกว่าอาการของเขาสงบลงแล้วถึงได้ให้จิ้นเหย่เป็นคนแบกนาง คิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ จะอาการกำเริบอีกครั้งหากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ต่อให้ตอนบ่ายรู้สึกอึดอัดใจอีกเพียงใด ก็ควรปล่อยให้เขาอุ้ม อย่างน้อยก็คงไม่ทำให้เขาอาการกำเริบขึ้นมาเมื่อเห็นหลีเยว่หลุบตาไม่พูดไม่จา ซือฉีนึกว่านางไม่ยินยอมจึงอธิบายว่า “หากเจ้ากลัว พวกเราจะหาเถาวัลย์มามัดเขาไว้ก่อน ทนให้ถึงพรุ่งนี้เช้า ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกลับมาเป็นปกติได้เอง”“แล้วพรุ่งนี้ยังออกเดินทางได้หรือไม่?” หลีเยว่พลันเ

ดังนั้นหลีเยว่จึงเลิกดิ้นขัดขืน ปล่อยให้โยวเลี่ยกอดตามใจชอบ แล้วจิตสำนึกก็เข้าไปในมิติชั่วพริบตาที่จิตสำนึกตกลงไปในมิติ หลีเยว่ก็ตกตะลึงขนาดพื้นที่ในมิติขยายใหญ่ขึ้นอีกแล้ว อย่างน้อยก็มีขนาดสี่สิบตารางเมตรแล้วเนื้อที่ของผืนดินสีดำก็เพิ่มตามไปด้วย ถึงขนาดที่เมล็ดผลน้ำผึ้งที่ฝังไว้ก่อนหน้านี้มียอดหน่อสีเขียวอ่อนโผล่ขึ้นมาแล้ว ปริมาณน้ำของน้ำพุวิญญาณก็มากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ไม่ได้มีแค่ไม่กี่หยดอีกต่อไปนางทั้งตกใจทั้งดีใจ หรือว่าจะเป็นเพราะนำน้ำสะอาดเข้ามาเมื่อครู่นี้?หรือว่าเป็นเพราะจูบกับโยวเลี่ย?ไม่ว่าเป็นแบบใด การที่มิติขยายใหญ่ขึ้นย่อมเป็นเรื่องดี ต่อไปก็จะปลูกอะไรได้มากขึ้น กักตุนทรัพยากรได้มากขึ้นส่วนโยวเลี่ยที่อยู่ในอ้อมกอดสัมผัสได้ว่าหลีเยว่ไม่ดิ้นอีกต่อไปแล้ว ถึงขนาดที่อิงแอบเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเบา ๆ มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ อย่างเงียบงันเขาก้มหน้ามองสตรีตัวน้อยในอ้อมแขนที่หลับอย่างเงียบสงบ นิ้วลูบผ่านศีรษะของนางอย่างแผ่วเบา อ่อนโยนจนไม่เหมือนตัวเขาในยามปกติเลยซือฉีกับจิ้นเหย่ที่อยู่ในมุมห้องเห็นฉากนี้ก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมาในใจนางกอดโยวเลี่ยแล้วหลับไปเ

จิ้นเหย่กับซือฉีนั่งอยู่บนโขดหินข้าง ๆ คนหนึ่งกำลังฝนเล็บ ส่วนอีกคนกำลังจัดสมุนไพร ส่วนหลันซีแช่อยู่ในถังไม้ ครีบหางสะบัดน้ำขึ้นมาเป็นครั้งคราว ทว่าสายตากลับชำเลืองมองมาทางกระท่อมไม้เป็นระยะ ๆ“หลีเยว่เรียกพวกเจ้าเข้าไป” ฉืออวี้เอ่ยปาก เสียงฟังดูทุ้มต่ำกว่าปกตินิดหน่อยโยวเลี่ยชะงักไป ดวงตาสีแดงเข้มฉายแววคาดหวังที่ยากจะสังเกตเห็น ก่อนจะรีบเดินไปที่กระท่อมไม้จิ้นเหย่หยุดมือทันที แล้วตามหลังไปซือฉีก็เก็บสมุนไพรขึ้นมาเช่นกันแล้วลุกขึ้นช้า ๆ ส่วนหลันซีก็ลุกออกจากถังไม้ เดินเข้าไปด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกเมื่อทุกคนเข้าไปในกระท่อมไม้ หลีเยว่นั่งอยู่บนกองหญ้าแห้งแล้ว นางถือสร้อยคอไว้ในมือพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ต่อให้น้ำพุวิญญาณสามารถรักษาแผลได้ แต่การกรีดนิ้วมือก็ยังเจ็บอยู่ดีการหยดเลือดนั้นต้องใช้ปริมาณหนึ่ง ไม่ใช่แค่หยดเดียวก็เพียงพอ ดังนั้นทุกครั้งที่กรีด แผลจึงไม่ตื้นเลยเมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา นางก็เงยหน้าแย้มยิ้ม “นั่งลงกันให้หมดเถิด ไม่นานก็เสร็จแล้ว”หลีเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก มือที่กุมสร้อยออกแรง ปลายนิ้วพลันรู้สึกเจ็บแปลบ หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาทันทีนางไม่กล้ามองนาน เดินตรงไปห