พลิกชะตานางร้ายสยบใจบุรุษอสูร

ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน หลีเยว่ได้ยินเสียงแส้ฟาดดังถนัดหู ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น

สิ่งแรกที่ปะทะเข้าสู่สายตาคือเส้นผมยาวระต้นคอสีเทาเงิน

เจ้าของเรือนผมนั้นกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น แผ่นหลังสีทองแดงเหยียดตึงราวกับคันศรที่ถูกง้างจนสุด กล้ามเนื้อทุกมัดปูดนูนเปี่ยมด้วยพละกำลัง ทว่ากลับถูกรอยแส้ที่พาดสลับไปมาฉีกกระชากจนดูน่าสยดสยอง

บาดแผลที่เพิ่งปริแตกยังคงมีเลือดซึม ไหลรินไปตามมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึง รวมตัวกันเป็นสายเลือดเล็กๆ ที่ข้างเอว ก่อนจะหยดลงบนขอบกระโปรงหนังสัตว์สั้นๆ

เมื่อดวงตาคู่สีแดงเข้มช้อนขึ้นสบ หลีเยว่รู้สึกราวกับหัวใจถูกเขี้ยวพิษของงูสมิงบีบเคียดไว้

มันเป็นดวงตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งและกรุ่นไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง

เขาเอียงคอเล็กน้อย สายตาเลื่อนไปหยุดที่แส้หนังในมือนาง มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเจือจาง

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทุกคำพูดกลับแฝงด้วยหนามแหลม “หยุดมือแค่นี้หรือ? แรงของวันนี้ใช้หมดแล้วรึไง?”

สมองของหลีเยว่ดังอื้ออึงขึ้นมาทันที

ความเจ็บปวดแล่นพล่านจากขมับ เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพุ่งเข้าใส่ดุจพายุ

นางคือนักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งเริ่มทำงาน แต่กลับโชคร้ายทำงานหนักจนช็อกตาย แล้วดันทะลุมิติเข้ามาในนิยายโลกอสูรที่เพิ่งอ่านจบ โดยสวมร่างเป็นตัวประกอบชั่วร้ายที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับนางเป๊ะ

พ่อของเจ้าของร่างเดิมเป็นอสูรพเนจรที่ตามใจลูกสาวเพียงคนเดียวคนนี้มาก ทันทีที่นางโตเต็มวัย เขาก็ไปหาบุรุษอสูรมาให้ถึงห้าตนเพื่อบังคับทำพันธสัญญาคู่ครองกับนาง

ทว่านางกลับไม่ชอบสามีอสูรที่พ่อจับมาให้ จึงสรรหาสารพัดวิธีมาทรมานพวกเขาไม่เว้นแต่ละวัน

ชายหนุ่มรูปงามตรงหน้ามีร่างอสูรเป็นงูขาวพิษร้าย นิสัยใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต และตามเนื้อเรื่องในตอนท้าย เขาจะเป็นคนหักนิ้วมือของนางทีละนิ้วจนครบ

หลีเยว่สะดุ้งสุดตัวรีบปล่อยมือ แส้หนังร่วงลงพื้นเสียงดัง “แปะ!” หยดเลือดที่ปลายแส้กระเด็นมาโดนข้อเท้าของนาง สัมผัสเย็นเยียบนั้นทำให้นางต้องลอบสั่นสะท้าน

หัวคิ้วของโยวเลี่ยขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

ปกติในช่วงเวลานี้ สตรีโฉดผู้นี้มีแต่จะฟาดแส้ลงมาให้แรงขึ้น หรือไม่ก็ใช้ท่อนไม้เผาไฟจนดำมานาบตัวเขา

แต่ตอนนี้นางกลับทิ้งแส้อย่างนั้นหรือ?

“คิดแผนการเล่นใหม่ๆ ออกแล้วงั้นสิ...”

“เงียบก่อน” หลีเยว่เอ่ยขัดคำพูดของเขา นางต้องการเวลาซึมซับความจริงที่น่าขนลุกนี้

ระดับพลังของบุรุษอสูรเรียงจากอ่อนไปแข็งแกร่งคือ แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน และม่วง ซึ่งพ่อของเจ้าของร่างเดิมคืออสูรแมงป่องระดับม่วง อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดพลังในโลกอสูร ด้วยเหตุนี้เขาจึงสามารถบังคับจับบุรุษอสูรผู้มีพรสวรรค์ทั้งห้านี้มาเป็นสามีอสูรให้ลูกสาวได้

แต่ตามพล็อตนิยาย การออกไปหาบุรุษอสูรมาให้ลูกสาวเพิ่มในครั้งนี้ พ่อของนางจะไม่ได้กลับมาอีกเลย

และหลังจากที่พ่อตายไป บรรดาสามีอสูรที่ถูกทรมานจนถึงขีดสุดเหล่านี้จะรวมตัวกันต่อต้าน

พวกเขายอมเสี่ยงกับการโดนพลังย้อนกลับเพื่อคว้านตราประทับคู่ครองทิ้ง บุรุษทั้งห้าที่ควรจะตายดับกลับรอดชีวิตมาได้ด้วยความแค้นที่ฝังลึก และสุดท้ายพวกเขาก็รุมกินโต๊ะนางด้วยวิธีการที่เหี้ยมโหดกว่าที่นางเคยทำกับพวกเขาเป็นร้อยเท่า

เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดตอนถูกหักนิ้วตามที่นิยายบรรยายไว้ ปลายนิ้วของหลีเยว่ก็เย็นเฉียบขึ้นมาทันที

นางจะตายไม่ได้!

โดยเฉพาะการตายที่อนาถขนาดนั้น!

หลีเยว่บังคับตัวเองให้สบตาคู่สีแดงเข้มนั้น พยายามประคองน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “ลุกขึ้นเถอะ”

โยวเลี่ยไม่ขยับ เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้น แววตาเยาะหยันฉายชัดยิ่งกว่าเดิม “ทำไม คิดจะเปลี่ยนท่าทรมานข้าหรือ?”

ยามเขาเงยหน้าขึ้น ตราประทับอสูรแมงป่องบนหน้าอกก็ยิ่งเด่นชัด

มันคือตราประทับคู่ครอง และเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการไม่ให้พวกเขาขัดขืน “หรือว่า อยากจะลองเอาน้ำเกลือมาราดแผลดูบ้าง?”

ลมหายใจของหลีเยว่สะดุดไปชั่วครู่ เจ้าของร่างเดิมเคยทำเรื่องพรรค์นั้นจริงๆ

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปยังตะกร้าไม้ไผ่ที่มุมห้องหิน ในนั้นมีสมุนไพรแห้งที่พ่อไปแลกมาจากในเผ่าทิ้งอยู่ เจ้าของร่างเดิมไม่เคยใช้สมุนไพรกับพวกเขาเลย กลับกันนางมักชอบเอาเถาวัลย์มีพิษมาแอบอ้างว่าเป็นสมุนไพร เพื่อดูพวกเขาทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด

นางรื้อหาพืชสมุนไพรที่ช่วยห้ามเลือดในตะกร้าพลางเอ่ยว่า “แผลของเจ้าต้องจัดการ ข้าจะไม่...”

“ไม่จำเป็น” โยวเลี่ยขัดจังหวะพลางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เขาสูงกว่าหลีเยว่เกินหนึ่งช่วงศีรษะครึ่ง ยามที่เงาของเขาโถมลงมา มันมาพร้อมกับแรงกดดันที่มหาศาล

“เก็บเล่ห์เหลี่ยมของเจ้าไปเสียเถอะ คิดว่าอีกเดี๋ยวจะใช้ไม้ฟืนนาบข้า หรือว่าคิดหาวิธีที่ชั่วร้ายกว่านี้มาทรมานข้ากันแน่?”

มือที่ถือสมุนไพรของหลีเยว่ชะงักค้างกลางอากาศ

นางลืมไปว่าความโหดเหี้ยมของร่างเดิมมันสลักลึกเข้าไปในกระดูกของคนเหล่านี้แล้ว การกระทำที่ผิดปกติเพียงนิดเดียว ย่อมถูกมองว่าเป็นวิธีทรมานรูปแบบใหม่

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากนอกบ้านหิน

เงาร่างสามร่างปรากฏขึ้นที่หน้าถ้ำ ทุกคนมีบาดแผลตามตัว ทว่าต่างจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาเย็นชาแบบเดียวกัน

คนที่เดินนำหน้ามาคือซือฉี ชายหนุ่มผมยาวสีขาวราวหิมะ ในฐานะนกกระเรียนอสูรที่เป็นนักบวชระดับเหลือง เดิมทีเขาควรจะมีสง่าราศีสูงส่ง แต่ยามนี้กลับดูอิดโรย ตามตัวเต็มไปด้วยรอยไหม้

นั่นเป็นรอยแผลที่เกิดจากการถูกไม้เผาไฟนาบซึ่งเป็นฝีมือของร่างเดิม

เขาลดสายตาลง แพขนตายาวบดบังอารมณ์ มีเพียงหมัดที่กำแน่นเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความอดกลั้น

ตามมาด้วยอสูรจิ้งจอกแดงฉืออวี้ ใบหน้าที่ควรจะงดงามยั่วยวนกลับมีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาลงไปถึงกรามจนดูน่าเกรงขาม

เมื่อเขาเห็นหลีเยว่ เขาก็ยกยิ้มยั่วยวน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา “เกิดอะไรขึ้นล่ะ? ทำไมไม่ 'เอ็นดู' โยวเลี่ยต่อล่ะ?”

คนสุดท้ายเป็นบุรุษร่างกำยำ ผมสั้นสีดำขลับยุ่งเหยิงปรกหน้าผาก ท่อนบนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากมีดและแส้ เขาคืออสูรสิงโตจิ้นเหย่

หลีเยว่กวาดสายตามองพวกเขาทั้งสี่ หัวใจของนางหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ทั้งที่เป็นหนุ่มหล่อระดับพรีเมียมต่างสไตล์ถึงสี่คน แต่นางกลับไม่มีแก่ใจจะชื่นชมเลยสักนิด

สามีอสูรห้าตน มาแล้วสี่

“หลันซีล่ะ?” นางโพล่งออกมา

ชื่อนี้ทำให้บรรยากาศในถ้ำเปลี่ยนไปทันที

ฉืออวี้ยิ้มกว้างขึ้น “เจ้าลืมไวขนาดนี้เชียว? เมื่อวานเจ้าบอกว่าอยากเห็นว่าถ้าถอนเกล็ดเงือกออกมาแล้วฝังลงในทรายจะเป็นยังไง เจ้าก็เลยสั่งให้พวกข้าเอาเขาไปฝังไว้บนเขาไงล่ะ”

ปลายนิ้วของหลีเยว่เย็นวาบ

หลันซี สามีอสูรเพียงคนเดียวที่เป็นเผ่าทะเล หลังจากคว้านตราประทับทิ้ง เขาจะเป็นคนที่ใช้มีดค่อยๆ กรีดผิวหนังทั่วตัวนางทีละชิ้น

เพราะนางทำให้เขาต้องทนทุกข์กับการถูกถอนเกล็ดที่แสนเจ็บปวดสำหรับชาวเงือก...

นางมองชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั้งสี่ตรงหน้า นึกถึงหลันซีที่ถูกถอนเกล็ด แล้วก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

โยวเลี่ยเห็นนางใจลอย แววตาเยาะหยันพาดผ่านดวงตาสีแดงเข้ม “ทำไม คิดวิธีเล่นสนุกแบบใหม่ได้แล้วเหรอ?”

เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นคาวเลือดจากตัวเขาเข้มข้นขึ้น “ไม่สู้ทำมันออกมาให้หมดในคราวเดียวเลยจะดีกว่า”

หลีเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างรวดเร็ว

นางรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ แต่นางต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง

“โยวเลี่ย เจ้าไปพาตัวหลันซีกลับมา ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย”

โยวเลี่ยหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก “หลีเยว่ เจ้าจะเล่นไม้ไหนอีก? ทรมานทีละคนมันไม่พอแล้วงั้นสิ จะเอาทั้งห้าคนพร้อมกันเลยเหรอ?”

หลีเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางหญ้าห้ามเลือดกลับลงในตะกร้า แล้วเอ่ยว่า “เรามาตกลงเงื่อนไขกัน ถ้าพวกเจ้าตกลง ข้าจะถอนพันธสัญญากับพวกเจ้า”

สิ้นคำพูดนั้น ภายในบ้านหินก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ขนตาของซือฉีสั่นไหว รอยยิ้มบนหน้าของฉืออวี้แข็งค้าง ส่วนจิ้นเหย่กำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ

เสียงหัวเราะของโยวเลี่ยหยุดชะงัก เขาจ้องมองนางเขม็งราวกับกำลังประเมินว่าคำพูดนี้เชื่อถือได้จริงหรือไม่