All Chapters of HIS DARKEST PURCHASED: Chapter 1 - Chapter 9

9 Chapters

Kabanata 1 - Auction

HANA'S POV Ang amoy ng alak, usok ng sigarilyo, at ang malakas na tunog ng musika ay sapat na para mahilo ang sinumang hindi sanay sa ganitong ingay. Pero para sa akin, ito ang tunog ng kaligtasan o ang 'yon ang akala ko noon. Tatlong taon na akong nagtatrabaho bilang waitress sa Le Noir, isang eksklusibong bar para sa mga elite. Sanay na ako sa mga bastos na titig at malilikot na kamay, pero ngayong gabi, iba ang takot na nararamdaman ko.Nakahawak ako ng mahigpit sa aking uniporme habang nakatayo sa harap ng opisina ni Manager Roda. Ang mga palad ko ay nanlalamig at nanginginig. Sa loob ng bag ko ay ang bill mula sa ospital, isang numerong may anim na zero na hindi ko kayang tingnan dahil sa tuwing tinitingnan ko ito naiisip ko na sa kahit anong oras ang pupwedeng mamatay ang tatay ko."Hana, pasok," boses ni Manager Roda mula sa loob.Nang pumasok ako, napansin ko na ang silid ay may halo-halong tao ngunit napakadilim nito kaya hindi ko napansin kung sino ang mga narito kung bat

Kabanata 2 – Para sa atin.

Tumutulo ang malamig na pawis sa noo ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng ospital. Amoy gamot, amoy kalungkutan. Pero para sa akin, amoy kaligtasan ito. Hawak ko ang resibo mula sa billing office. Bayad na ang operasyon ni Tatay. Ligtas na ang buhay niya. Pero sa loob-loob ko, parang unti-unti akong namamatay. Bawat hakbang ko, nararamdaman ko pa rin ang hapdi sa aking katawan, palatandaan ng gabing ibinenta ko ang sarili ko kay Sebastian. "Hana! Salamat sa Diyos!" bungad ni Nanay pagkakita sa akin sa labas ng ICU. "Saan ka kumuha ng ganito kalaking pera? Sabi ng nurse, may nag-deposito raw ng limampung milyon sa account ng ospital para sa tatay mo!" Napalunok ako. Hindi ko kayang tingnan si Nanay sa mata. "M-mabait po ang manager ko, Nay. Binigyan ako ng loan. Huwag na po kayong mag-alala." Isang malaking kasinungalingan. Alam kong hindi ako pinalaki ng magulang ko para magsinungaling pero ano pa nga ba ang magagawa ko? Hindi ko kayang sabihin sa kanila kung saan ko na

Kabanata 3 – watching in the darkness

Tatlong linggo na ang nakalipas simula nang maging bilanggo ako sa gintong hawla ni Sebastian Valderama. Ang buhay ko ay nahahati na sa dalawang mundo: sa umaga, ako ang kanyang masunuring personal assistant na laging nakasunod sa bawat hakbang niya sa loob ng Valderama Towers at sa kaniyang opisina. Sa gabi naman, ako ang kanyang munting sekreto sa loob ng penthouse na abot-langit ang ganda.Ngunit ang bawat magandang damit na isinusuot ko at bawat mamahaling pagkain na inihahain sa harap ko ay hindi ko malasahan. Unti-unti akong nilalamon ng konsenya. Isang hapon, habang inaayos ko ang mga schedule ni Sebastian, pumasok siya sa aking opisina. Ang mukha niya ay seryoso, walang kung anong emosyon ang makikita o mararamdaman dito. "Mag-empake ka," utos niya. "Uuwi tayo sa inyo ngayong gabi. Magkakaroon ng thanksgiving dinner ang pamilya mo para sa paggaling ng tatay mo." Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Eh ang alam ng parents ko nasa bahay nya ako ah. "Ano? Sebastian,

Kabanata 4 – Trap Message

Ang bawat segundo matapos matanggap ang mensaheng iyon ay parang paghila sa akin patungo sa ilalim ng lupa. Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay nakabibingi. Nakatitig si Sebastian sa screen ng cellphone ko, kitang kita ang pag igting ng kanyang panga hanggang sa makita ko ang mga ugat sa kanyang leeg."Sebastian, anong gagawin natin?" nangangamba kong tanong. Hindi talaga ako mapakali kaya naisip ko na lamang kausapin si Sebastian. "Kapag napanood ni Tatay ang video... mamatay siya sa sama ng loob. Hindi niya kakayanin at hindi ko rin kakayanin." Hindi ko na mapigilan ang pag agos ng tubig sa mga mata ko. Humarap siya sa akin. Wala na ang malambot na Sebastian na yumayakap sa akin tuwing gabi. Ang nakaharap ko ngayon ay ang bilyonaryong walang awa, ang lalaking kayang sunugin ang buong mundo makuha lang ang gusto niya. "Walang makakaalam, Hana. Titapusin ko ito," malamig niyang sabi. Kinuha niya ang kanyang sariling telepono at may tinawagan."Anong wala? May nakaalam na ng

Kabanata 5 – insider

Nagising ako sa isang malamig at matigas na semento. Ang ulo ko ay parang binibiyak sa sakit dahil sa kemikal na naamoy ko kanina, at ang paligid ay nababalot ng amoy ng kalawang at napanis na tubig-dagat. Sinubukan kong igalaw ang aking mga kamay, ngunit mahigpit itong nakatali sa isang bakal na inuupuan ko. Ang bawat paggalaw ko ay nagdudulot ng hapdi sa aking mga pulso dahil sa gasgas ng magaspang na lubid. "Gising na ang munting prinsesa ni Valderama," isang boses ang bigla kong narinig sa katahimikan ng madilim na bodega. Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin. Sa harap ko ay nakatayo ang tatlong lalaki. Ang isa ay may hawak na kutsilyo, habang ang isa naman ay tila may tinitingnan sa isang laptop, ang liwanag ng screen ay nagbibigay ng nakakatakot na anino sa kanyang mukha. "Anong kailangan niyo sa akin?" paos kong tanong. Tuyot na ang lalamunan ko at halos hindi ako makapagsalita. "Simple lang, Hana. Isang daang milyon kapalit ng video mo at ng kalayaan mo. Pero ha

Kabanata 6 – Unexpected surprise

Hindi ako mapakali sa loob ng penthouse. Lakad ako nang lakad habang hinihintay ang pagbabalik ni Sebastian. Ang lakas ng ulan sa labas, parang nakikisama sa kaba na nararamdaman ko. "Sebastian, huwag kang pumunta nang mag-isa," pakiusap ko sa kanya bago siya umalis. Nakasuot siya ng itim na jacket at seryoso ang kanyang mukha. "Kailangan kong umalis. Hawak ni Marcus ang buhay ng tatay mo," sagot niya habang hinahawakan ang mukha ko. "Dito ka lang. Ligtas ka rito." tango lang ang tanging naisagot ko kahit pa kitang kita sa mukha ko ang takot at pag-aalala. "Paano kung may mangyaring masama sa iyo?" hindi ko na napigilan ang bigat na nararamdaman ko kaya naitanong ko na lamang bigla ang mga ito. "Babalik ako, Hana. Pangako," huling sabi niya bago siya tuluyang lumabas. --- Dumating si Sebastian sa isang abandonadong simbahan. Doon, naghihintay ang pinsan niyang si Marcus. Hawak ni Marcus ang isang remote. Isang pindot lang, mamamatay ang tatay ni Hana sa ospital dahil mat

Kabanata 7 - Between Desert and Ocean

Pitong buwan na ang lumipas simula nang talikuran ko ang Pilipinas at ang lahat ng sakit na dulot ni Sebastian. Sa pitong buwan na iyon, natutunan kong bumangon sa gitna ng init ng Dubai. Hindi naging madali ang magsimula nang mag-isa, lalo na’t bitbit ko sa aking sinapupunan ang bunga ng isang gabing puno ng kasalanan at pag-ibig. Ang aking tiyan ay malaki na ngayon. Ayon sa doktor, isang malusog na baby girl ang dinadala ko. Sa tuwing sumisipa siya, naaalala ko ang mga mata ni Sebastian, matapang at puno ng buhay. Ngunit mabilis ko ring iwinawaksi ang isiping iyon. Hindi na siya bahagi ng buhay namin. "Hana, you're daydreaming again," isang malumanay na boses ang bumulaga sa akin. Si Ahmed. Sa loob ng pitong buwan, hindi niya ako iniwan. Siya ang nag-ayos ng aking trabaho bilang administrative assistant sa isa sa kanyang mga kumpanya. Hindi siya nagtanong nang marami tungkol sa nakaraan ko, bagaman alam niyang may malalim akong sugat na dala. "Pasensya na, Ahmed. Napagod lan

Kabanata 8

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lamig na nararamdaman ko ngayon. Habang nakatingin ako sa salamin, hindi ko na makilala ang babaeng dati ay umiiyak dahil sa pag-ibig. Ang pitong buwan kong pananatili sa Dubai, mag-isang hinaharap ang hirap ng pagbubuntis ay talagang nakapag pabago ng emosyong nararamdaman ko. Nang pumasok si Sebastian sa sala ng villa ni Ahmed, hindi ako tumayo. Nanatili akong nakaupo, nakadekwatro, habang dahan-dahang humihigop ng tsaa. Ang maluwag kong suot na Abaya ay sapat na para itago ang aking tiyan na pitong buwan na. Sa paningin niya siguro, tumaba lang ako dahil sa ganda ng buhay dito. "Hana," tawag niya. Kung ipapaliwanag ko ang boses ni Sebastian, ito ay tila basag at puno ng pangungulila. Tumingin ako sa kanya ng walang ni isang kislap sa mga mata ko. Walang galit. Tanging kawalan lang ng pakialam. "Ano pang ginagawa mo rito, Mr. Valderama? Hindi mo ba nakikita? Busy ako." "Hana, pakinggan mo ako," lumapit siya, sinubukan niyang hawakan

Kabanata 9

HANA'S POV Tatlong taon. Tatlong taon ang lumipas simula nang lisanin ko ang Pilipinas nang duguan ang puso at wasak ang pagkatao. Sa loob ng tatlong taon na iyon, ang Dubai na dating naging impyerno sa akin ay naging saksi rin sa aking pagbangon. Sa tulong ng isang matandang designer na nakakita sa aking talento sa ospital noon, unti-unti kong binuo ang aking karera bilang isang kilalang interior designer sa ibang bansa. Ngunit higit sa lahat, sa loob ng tatlong taon na iyon, ang aking anak na si Ianna ang naging sentro ng mundo ko. Si Ian, na ang mga mata ay kasing-talas ng kay Sebastian, ngunit ang ngiti ay kasing-tamis ng pag-asang ibinigay niya sa akin. "Mommy, are we going to see Lolo?" tanong ng maliit na bata habang hila-hila ang kanyang maliit na maleta sa loob ng Ninoy Aquino International Airport. Napahinga ako nang malalim. Ang hangin ng Pilipinas—mainit, malagkit, pero amoy tahanan. "Yes, baby. Pupuntahan natin si Lolo. Pero kailangan nating mag-ingat, okay?" B

SCAN CODE TO READ ON APP