Kabanata 4 – Trap Message

Ang bawat segundo matapos matanggap ang mensaheng iyon ay parang paghila sa akin patungo sa ilalim ng lupa. Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay nakabibingi. Nakatitig si Sebastian sa screen ng cellphone ko, kitang kita ang pag igting ng kanyang panga hanggang sa makita ko ang mga ugat sa kanyang leeg.

"Sebastian, anong gagawin natin?" nangangamba kong tanong. Hindi talaga ako mapakali kaya naisip ko na lamang kausapin si Sebastian.

"Kapag napanood ni Tatay ang video... mamatay siya sa sama ng loob. Hindi niya kakayanin at hindi ko rin kakayanin." Hindi ko na mapigilan ang pag agos ng tubig sa mga mata ko.

Humarap siya sa akin. Wala na ang malambot na Sebastian na yumayakap sa akin tuwing gabi. Ang nakaharap ko ngayon ay ang bilyonaryong walang awa, ang lalaking kayang sunugin ang buong mundo makuha lang ang gusto niya.

"Walang makakaalam, Hana. Titapusin ko ito," malamig niyang sabi. Kinuha niya ang kanyang sariling telepono at may tinawagan.

"Anong wala? May nakaalam na nga e, hindi ka ba nababahala?" Iyon lamang ang tanging nabigkas ko.

"Valdez, i-trace mo nga numbe na ito. Gusto kong alamin mo ang lokasyon, ang pangalan, at lahat ng account na konektado sa kanya. Huwag kang titigil hangga't hindi mo nahahanap ang kumag na ito."

Lumipas ang magdamag na hindi kami natulog. Habang abala si Sebastian sa pakikipag-usap sa kanyang mga security expert at private investigators, ako naman ay nakakulong sa kwarto, yakap ang aking mga binti. Pakiramdam ko ay may mga matang nakatingin sa akin mula sa bawat sulok ng silid.

Sino ang gagawa nito? Ang manager ng bar? Isang inggiterong empleyado sa Valderama Towers? O baka naman isang kaaway ni Sebastian sa negosyo na gustong gamitin ako para pabagsakin siya?

Kinabukasan, sapilitan akong pinapasok ni Sebastian sa opisina.

"Huwag kang aalis sa paningin ko, Hana. Dito ka lang sa loob ng opisina ko," utos niya. Ngunit bandang alas-tres ng hapon, nakatanggap ako ng tawag mula sa ospital.

"Ma'am Hana? Ito po ang Nurse sa Cardiology Department. Ang tatay niyo po, biglang sumama ang pakiramdam. Kailangan niyo pong pumunta rito para pumirma ng ilang documents para sa bagong gamot niya." Nagpanig ang puso ko.

"Ano? Sig po. Pupunta po ako!"

Dali-dali akong nagbihis ng simpleng kasuotan at dahil nasa isang mahalagang board meeting si Sebastian at mahigpit ang bilin na huwag istorbuhin, nag-iwan lang ako ng maikling note sa kanyang lamesa. Hindi ko na inisip ang banta. Ang nasa isip ko lang ay ang tatay ko.

Mabilis akong lumabas ng gusali at pumara ng taxi.

"Sa City General Hospital po, kuya. Pakibilis," sabi ko habang nagmamadali.

Ngunit pagliko ng taxi sa isang madilim at liblib na kalsada na malayo sa ruta patungong ospital, doon lang ako natauhan.

"Kuya, mali po ata ang dinadaanan natin," sabi ko, ang boses ko ay nagsisimula nang manginig.

Hindi sumagot ang driver. Nakasuot siya ng itim na jacket at sombrero. Tumingin ako sa rearview mirror at nakita ko ang kanyang mga mata, malamig at walang emosyon. Bigla niyang itinigil ang sasakyan sa isang abandonadong bodega sa tabi ng pantalan.

"Bumaba ka," utos niya, sabay labas ng isang baril.

"Sino ka? Anong kailangan niyo sa akin?" sigaw ko habang pilit na binubuksan ang pinto, pero naka-child lock ito.

Binuksan niya ang pinto sa labas at marahas akong hinila palabas. May isa pang lalaki na lumabas mula sa bodega. May hawak silang panyo na hindi ko alam kung para saan. Pilit akong lumaban, sinipa ko sila at sumigaw, pero masyado silang malakas at mukhang walang makakarinig sa'kin dito.

"Huwag ka nang malikot, Hana. Gusto lang naming makuha ang dapat ay sa amin," bulong ng isa bago niya idiniin ang panyo sa ilong ko.

T-teka, paano niya nalaman ang pangalan ko?

Unti-unting nagdilim ang paningin ko. Ang huling naalala ko ay ang mukha ni Sebastian sa isip ko. Sebastian, tulungan mo ako...

---

Sa kabilang dako katatapos lang ng meeting ni Sebastian. Pagpasok niya sa opisina, nakita niya ang note. Agad siyang tumawag sa ospital, ang boses niya ay nanginginig sa galit.

"Nasaan ang biyenan ko? Nasaan si Hana?" sigaw niya sa head nurse.

"Sir, stable po si Mr. Reyes. Wala po kaming tinatawag na emergency," sagot ng nurse.

Sa sandaling iyon, alam na ni Sebastian. Alam niyang may hindi magandang nangyayari.

Nabitawan ni Sebastian ang baso ng alak, nagkapira-piraso ito sa sahig na parang ang kanyang pasensya. Tumingin ito sa pinto matapos magbukas ito ng biglaan. Si Valdez.

"Sir, na-trace na namin ang cellphone ni Ms. Hana. Nasa Pier 12, Warehouse 4. Pero may problema, Sir. Mukhang hindi lang ito simpleng kidnapping. May mga sniper silang nakapwesto."

Lumapit si Sebastian sa kanyang lihim na vault sa likod ng painting. Kumuha siya ng isang tactical vest at dalawang baril. Ang kanyang mga mata ay wala nang bahid ng pagkatao. Wala na ang bilyonaryong nasa cover ng mga magazine; ang natira ay ang lalaking dumaan sa impyerno bago narating ang rurok.

"Maghanda ang lahat ng Alpha team," utos ni Sebastian, ang boses niya ay tila galing sa ilalim ng lupa.

"Walang negotiation. Walang surrender. Ang sinumang tumingin o humawak kay Hana... sisiguraduhin kong magmamakaawa silang mamatay sa harap ko."

Lumabas siya ng opisina, ang bawat hakbang niya ay tila yumanig sa buong gusali. Habang sakay ng kanyang mabilis na sasakyan patungo sa pier, isang bagay lang ang nasa isip niya.

"Hana, kung may mangyaring masama sa iyo, sisiguraduhin kong susunugin ko ang buong siyudad na ito para lang malaman nilang mali ang desisyon nilang gawin iyan sa'yo. "