ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องมายุ่ง แค่ดูแลบ้านให้เรียบร้อยก็พอ เพราะเธอเหมาะกับหน้าที่แม่บ้านที่สุด!” “ค่ะ ลดาจะทำให้ดีที่สุด” ดวงตากลมไหววูบใบหน้าสวยง่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเธอยังคงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างเบามือ การกระทำนั้นอ่อนโยนและระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะรบกวนอารมณ์ของเขา “ตรงนี้ยังไม่เรียบร้อย ให้ลดาช่วยนะคะ” “อืม” วิกเตอร์ทอดสายตามองมือเล็กที่กำลังจัดปกเสื้อสูทให้เขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง รินลดาเดินตามมาส่งสามีจนถึงหน้าประตูบ้าน ยืนนิ่งมองบานประตูรถที่เปิดออก ร่างหนาก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังด้วยท่าทีเฉยชา ขณะที่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม เอ่ยคำอวยพรด้วยเสียงหวาน พร้อมยกมือโบกส่ง “เดินทางดี ๆ นะคะ” ไร้เสียงตอบรีบ มีเพียงลมจากด้านนอกพัดแทรกเข้ามาแผ่วเบา รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ ระยะห่างเพิ่มขึ้นทุกวินาที มือที่ยกค้างไว้ของรินลดาค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ นิ้วเรียวหุบเข้าหาฝ่ามือ รอยยิ้มบนริมฝีปากยังคงอยู่ หากแววตากลับสั่นไหวเพียงเสี้ยวหนึ่ง เมื่อถนนเบื้องหน้าว่างเปล่า เธอจึงพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ราวกับกลัวแม้แต่เสียงจะได้ยิน “วันนี้…เขาย

“แล้วไอ้เด็กนั่นล่ะ…” “ในคุก ณภัทร ทำตัวดีมากครับ” ธีร์รายงานเกี่ยวกับน้องชายของรินลดาตามข้อมูลที่ได้รับมา “เขาเป็นที่โปรดปรานของผู้คุมจนตอนนี้ดูท่าว่าจะได้ปรับเป็นนักโทษชั้นดีในเร็วๆ นี้ ส่วนคนของเราที่อยู่ข้างใน... ก็ยังคงดูแล ณภัทรเป็นอย่างดีตามที่เจ้านายสั่งครับ” “หึ..” วิกเตอร์กระตุกยิ้มสมเพช สายตามองภาพถ่ายครอบครัวของรินลดาที่วางอยู่บนมุมโต๊ะ ซึ่งเขามักจะใช้มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความแค้นเสมอ คดีอื้อฉาวเรื่องยาเสพติดที่ส่งณภัทรเข้าไปนอนในซังเตนั้นเป็นฝีมือการวางหมากของเขาเองทั้งหมด ทว่า...จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้ ในเมื่อณภัทรเองก็ไม่ใช่เด็กดีเด่อะไรนัก วัยรุ่นที่คึกคะนองและอยากรู้อยากลองไนสิ่งผิดกฎหมายอย่างยาเสพติดคือช่องโหว่ชั้นดีที่วิกเตอร์หยิบยื่นโอกาส ให้เขาก็แค่จัดหาคดีที่หนักหนาพอจะดึงครอบครัวนี้ให้ดิ่งลงเหว และทำให้รินลดาต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงลำพัง จนสุดท้ายเธอก็ต้องจำนนมาพึ่งพิงเขา “ดี... ให้มันอยู่ข้างในนั้นไปนานๆ ให้รินลดารู้สึกว่ายิ่งเธอพยายามช่วยน้องชายเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องติดหนี้บุญคุณกูมากขึ้นเท่านั้น” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความสะใจ การที่เห็นรินลด

“อื้อออ!!”รินลดาพยายามเบือนหน้าหนี สัมผัสจากริมฝีปากของวิกเตอร์ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนวันวาน แต่มันเต็มไปด้วยความรุนแรงและกลิ่นอายของความโกรธแค้นที่เธอไม่เคยเข้าใจ มือเล็กรวบแรงที่มีทั้งหมดดันแผงอกกว้างไว้ แต่มันก็ไร้ผล เขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย“ปล่อย... ปล่อยลดาเถอะค่ะคุณวิกเตอร์ คุณกำลังเมา...”“เมาเหรอ? ฉันตื่นเต็มตาเลยต่างหากรินลดา!” วิกเตอร์ผละออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่รื้นด้วยน้ำตาของเธอ แววตาของเขาเย็นเยียบจนเธอกลัวจับใจ“ตื่นมาเห็นว่าผู้หญิงที่บ้านกำลังเสแสร้งเป็นนางฟ้า ทั้งที่ความจริง...เธออาจเลวเหมือนกับฆาตกร”“คุณพูดเรื่องอะไรคะ…ใครคือฆาตกร…” เสียงเธอสั่นเครือ คำพูดปริศนาของเขาทำให้รินลดารู้สึกสับสนปนหวาดหวั่น“เลิกทำหน้าซื่อตาใสสักที!” วิกเตอร์ตวาดลั่น จนเสียงก้องสะท้อนทั่วห้อง ก่อนจะกระชากข้อมือเธออย่างแรง ตรึงไว้กับหมอน“อื้ออ..ละดาเจ็บ..”“อย่ามาทำเป็นสำออย!” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน“ในเมื่อเธออยากจะตอบแทนบุญคุณนัก ฉันก็จะสนองให้... แต่อย่าหวังว่ามันจะเป็นความรัก เพราะสำหรับฉัน เธอเป็นได้แค่ ‘ที่ระบายแค้น’ เท่านั้น!”วิกเตอร์กดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างป่าเถื่อน กลิ่นคาวเลือด

ตลั่บบ!! ตลั่บบ!! ตลั่บบ!!“อื้อๆ อ๊ะๆ...จะ..จุก…” เสียงครางพร่าแผ่วหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ร่างบางสะท้านเฮือกราวกับถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดจนแทบจะยืนหยัดอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เปียกชื่นไม่ไหว มือเรียวรีบตะเกียกตะกายขึ้นคว้าไหล่หนาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว ทุกจังหวะที่เขาตอกอัดเน้นย้ำเข้ามานั้นดุดันและป่าเถื่อนราวกับคนเสียสติ ความรุนแรงที่ได้รับทำให้ดอกไม้งามแดงเทือก และที่เคยเปียกชื้นก็กลับร้อนวูบวาบราวกับถูกแผดเผา“ซี๊ดด..ตอดไม่หยุดเลย” วิกเตอร์โน้มตัวไปตะปบดูดดึงจุกนมคู่สวยตรงหน้าอย่างมูมมาม เขาใช้ลิ้นละเลงไปทั่วฐานยอดปทุมถันสีชมพู จนภายในเนื้อนุ่มของหญิงสาวตอดรัดแก่นกายใหญ่เขาตุ๊บๆ"อ๊ะๆ..อ๊า…!" เสียงครางแผ่วระคนหอบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง รินลดาปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างไปเพียงลมหายใจกั้น นัยน์ตากลมโตสั่นระริกสะท้อนมวลอารมณ์ที่สับสนปนเป ทั้งโหยหา เจ็บปวด และท้าทาย มือเรียวที่เปียกชุ่มค่อยๆ เลื่อนขึ้นลูบไล้ไปตามกรอบหน้าคมสันอย่างแผ่วเบาราวกับปลอบประโลม ปลายนิ้วสั่นเทาลากผ่านไรเคราจางๆ ตรงแนวกรามแข็งแรงของเขาอย่างแสนรัก... ก่อนจะเอ่ยคำถามที่กรีดลึก

เขาขยับสูทให้เข้าที่ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินลดายืนคว้างอยู่กลางห้องอาหาร รอยยิ้มที่เธอเพียรพยายามรักษาไว้ค่อยๆ เลือนหายไป เปลี่ยนเป็นหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนโต๊ะอาหาร “แค่กๆ” เธอไอออกมาเบาๆ พลางกอดตัวเองไว้แน่น ความหนาวจากพิษไข้ยังไม่น่ากลัวเท่าความเหน็บหนาวจากการถูกมองเมินราวกับเธอไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตของเขาเลย รินลดามองแผ่นหลังกว้างที่เหยียดตรงและห่างเหินออกไปทุกที หัวใจดวงน้อยสั่นไหวด้ว