ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

รินลดาต้องจัดโต๊ะอาหารให้สามีตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นทานด้วยกัน และตลอดมื้ออาหาร รินลดาต้องทนมองวิกเตอร์เอาใจนีน่าอย่างที่ไม่เคยทำกับเธอ เขาตักอาหารให้นีน่า เช็ดมุมปากให้ด้วยความอ่อนโยน ที่เธอโหยหาอยากได้จากเขามาตลอด จนกระทั่งมื้ออาหารอันแสนขมขื่นสิ้นสุดลง บรรยากาศภายในรถหรูที่มุ่งหน้ากลับคฤหาสน์เงียบงัน ใบหน้าซีดเซียวของรินลดาที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตากลมโตหม่นแสงและบวมช้ำจากการแอบร้องไห้ตอนจัดโต๊ะอาหารให้เขาและนีน่าวิกเตอร์นั่งกอดอกอยู่เบาะหลังฝั่งตรงข้าม เขานิ่งเงียบราวกับรูปสลัก ทว่าภายในใจกลับมีความสุขด้วยความสะใจที่มองเห็นความแตกสลายของหญิงสาวข้างกายผ่านเงากระจก เขาแอบยกยิ้มที่มุมปากอย่างเลือดเย็นพลางคิดในใจ… ‘หึ..เจ็บล่ะสิรินลดา ความรู้สึกเสียใจที่เธอได้รับวันนี้ มันยังไม่ได้ครึ่งของที่เธอทำกับฉันไว้เลย’ และเมื่อรถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ วิกเตอร์ก้าวลงจากรถทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอกัน เขาเดินนำหน้าเข้าบ้านด้วยท่าทางหมางเมิน ราวกับรินลดาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน “คุณวิกเตอร์คะ...” เสียงสั่นเครือของรินลดาเรียกให้ฝีเท้าหนาชะงักลงที่เชิงบันได เธอเดินตามมาหยุดอยู่ข้างหลังเขา

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของนีน่าในชุดเดรสสีสดใส เธอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทางมั่นใจราวกับเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง โดยมีสาวใช้เดินถือกระเป๋าเดินทางตามหลังมาติดๆ รินลดาเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก นีน่าไม่ได้มองเธอด้วยสายตาของผู้มาขออาศัย แต่กลับมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ นีน่าเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าวิกเตอร์ ก่อนจะปรายตาลงมองรินลดาที่ยังคงนั่งอยู่แทบเท้าชายหนุ่ม เธอคลี่ยิ้มกว้างที่ไปไม่ถึงดวงตา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจีบปากจีบคอ “อุ๊ย! คุณรินลดาคะ นีน่าต้องขอรบกวนหน่อยนะคะช่วงนี้ พอดีที่คอนโดนีน่ามีปัญหาเรื่องระบบน้ำน่ะค่ะ วิกเตอร์เขาเลยใจดีอนุญาตให้มาพักที่นี่ชั่วคราว” นีน่าแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปใกล้รินลดา แล้วโน้มตัวลงกระซิบในระยะที่วิกเตอร์ก็ได้ยินชัดเจน “หวังว่าคุณรินลดาจะ ‘ใจกว้างพอ’ นะคะที่ยอมให้นีน่ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้... เราคนกันเองทั้งนั้น อย่าถือสาหาความกันเลยนะ” คำว่า ‘ใจกว้าง’ ที่ออกมาจากปากนีน่า เหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจรินลดา นีน่าจงใจตอกย้ำว่าเธอกำลังก้าวเข้ามาล้ำเส้นในพื้

 และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... ก็ทำให้รินลดาเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน ท่ามกลางห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี มีรูปถ่ายขนาดใหญ่ใส่กรอบทองหรูหราตั้งอยู่กลางห้อง ผู้หญิงในรูปมีใบหน้าที่

“กูบอกให้ปล่อย!” วิกเตอร์สะบัดตัวจากการเกาะกุมของศักดิ์และธีร์อย่างแรงจนทั้งคู่เสียหลัก เขาพุ่งเข้าไปกระชากแขนรินลดาออกจากปีเตอร์อย่างอุกอาจ แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของเธอแทบจะปลิวกลับไปปะทะกับแผงอกที่แข็งกระด้างของเขา “อ๊ะ!!” “พี่วิกเตอร์! ทำอะไรน่ะ ลดาเจ็บนะ!” ปีเตอร์ตะโกนห้ามด้วยความตกใจ “เธอมันคนของฉันปีเตอร์! เป็นนักโทษของฉัน!” วิกเตอร์ตะคอกกลับน้องชายด้วยน้ำเสียงดุดัน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รินลดาที่ข่มความเจ็บจนหน้าซีด “จำใส่หัวเอาไว้รินลดา... เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นถ้าฉันไม่ได้สั่ง แม้แต่จะก้าวขาออกจากห้องนี้ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ห้ามขยับ!” “คุณจะทำอะไร...” รินลดาเค้นเสียงพูดผ่านลำคอที่เจ็บระบม “ฉันก็จะขังเธอไว้ให้ชดใช้ไงล่ะ! อย่าคิดว่าน้องชายฉันหรือใครจะช่วยเธอได้” เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นจนเริ่มห้อเลือด พลางปรายตามองลูกน้องและน้องชายด้วยท่าทางเอาเรื่อง “พวกมึงทุกคนออกไปให้หมด! ใครกล้าเข้ามาขวางกูอีก... อย่าหาว่ากูเตือน!” นีน่าที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ แสร้งทำเป็นเดินเข้าไปลูบแขนวิกเตอร์เบาๆ “วิกเตอร์คะ ใจเย็นๆ ค่ะ นีน่าว่าปล่อยให้ศักดิ์กับธีร์พาคุณลดาไปพักดีกว่าไหมคะ?

“อ้าส์…” ความป่าเถื่อนยังไม่สิ้นสุด เมื่อมือหนาที่ร้อนระอุสอดลึกลงไปบีบเค้นที่ใจกลางดอกไม้งามอย่างรุนแรง นิ้วสากละเลงกลีบแคมนุ่มสลับจ้วงแทงร่องสวาท เป็นสัมผัสที่รุกรานและดุดันจนกระตุ้นให้ร่างกายของรินลดาที่ถูกกักขังปลดปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาตามกลไกธรรมชาติ “ปากบอกว่าไม่... แต่ร่างกายเธอมันร่านรักไม่ต่างจากพวกอีตัวเลยนะรินลดา!” วิกเตอร์กระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ก่อนจะเตรียมมุ่งหน้าบทรักต่อไปอย่างโหดร้าย เขาถอนริมฝีปากออกจากยอดปทุมถันที่แดงเถือก มือหนาชักรูดแก่นกายที่แข็งขึงสองสามครั้งเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะสอดใส่เข้าไปในกายเธอที่เปียกแฉะด้วยน้ำหล่อลื่นที่ร่างกายตอบสนองออกมาอย่างทรยศ ปึก! “กรี๊ดดดด!” รินลดาแผดเสียงร้องและดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เมื่อคนข้างบนอัดกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้ามาในกายเธออย่างไร้ความปรานี แม้ว่าเธอกับเขาจะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาแล้วหลายครั้ง แต่มันไม่เคยมีครั้งไหนที่ป่าเถื่อนและเต็มไปด้วยความเกลียดชังเท่าครั้งนี้ “อื้มมม...แน่นฉิบ!” วิกเตอร์ครางกระเส่า ความคับแน่นในร่องหลืบของเธอมันบีบรัดแก่นกายของเขาจนความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ยิ่งเห็นเธอเจ็