EP:11 - ไม่อยากมีลูก

“เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องมายุ่ง แค่ดูแลบ้านให้เรียบร้อยก็พอ เพราะเธอเหมาะกับหน้าที่แม่บ้านที่สุด!”

“ค่ะ ลดาจะทำให้ดีที่สุด”

ดวงตากลมไหววูบใบหน้าสวยง่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเธอยังคงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างเบามือ การกระทำนั้นอ่อนโยนและระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะรบกวนอารมณ์ของเขา

“ตรงนี้ยังไม่เรียบร้อย ให้ลดาช่วยนะคะ”

“อืม” วิกเตอร์ทอดสายตามองมือเล็กที่กำลังจัดปกเสื้อสูทให้เขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง

รินลดาเดินตามมาส่งสามีจนถึงหน้าประตูบ้าน ยืนนิ่งมองบานประตูรถที่เปิดออก ร่างหนาก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังด้วยท่าทีเฉยชา ขณะที่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม เอ่ยคำอวยพรด้วยเสียงหวาน พร้อมยกมือโบกส่ง

“เดินทางดี ๆ นะคะ”

ไร้เสียงตอบรีบ มีเพียงลมจากด้านนอกพัดแทรกเข้ามาแผ่วเบา รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ ระยะห่างเพิ่มขึ้นทุกวินาที มือที่ยกค้างไว้ของรินลดาค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ นิ้วเรียวหุบเข้าหาฝ่ามือ รอยยิ้มบนริมฝีปากยังคงอยู่ หากแววตากลับสั่นไหวเพียงเสี้ยวหนึ่ง

เมื่อถนนเบื้องหน้าว่างเปล่า เธอจึงพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ราวกับกลัวแม้แต่เสียงจะได้ยิน

“วันนี้…เขายังไม่ได้ยิ้มให้เราเลยนะลดา”

รอยยิ้มที่เธอพยายามรักษาไว้ตั้งแต่เช้าค่อย ๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว และยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณรินลดาครับ”

“คะ..” เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง ศักดิ์ ลูกน้องคนสนิทของวิกเตอร์ ยืนอยู่ไม่ห่าง มือหนึ่งถือถุงกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็ก สีหน้าของเขานิ่ง สุภาพ แต่จริงจัง

“นี่คือของที่นายให้ผมเอามาให้ครับ”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ แผ่กว้างขึ้น เมื่อนึกถึงเจ้าของของขวัญนั้น ทว่าแววตายังคงฉายความงุนงงอยู่ลึก ๆ เธอยื่นมือไปรับถุงมาอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ เปิดปากถุงออก ก่อนจะดึงกล่องเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านในออกมา

ทันทีที่เห็นชื่อบนกล่อง ดวงตาของเธอสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าขึ้นมองศักดิ์แทบจะในทันที

“นี่มัน…”

“ยาคุมฉุกเฉินครับ คุณรินลดา” ศักดิ์พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

“ทานตอนนี้สองเม็ดได้เลยครับ”

คำพูดนั้นทำให้รินลดานิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองเหมือนจะประมวลผลช้ากว่าหัวใจ เธอกำกล่องยาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“วิกเตอร์…” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบหลุดหาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามซ้ำอีกครั้ง

“สามีฉันให้คุณเอามาให้…จริง ๆ เหรอคะ”

“ครับ นายฝากบอกมาว่า ตอนนี้เขายังไม่อยากมีลูก”

รินลดาเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาทำให้เธอแทบไม่อยากเชื่อหู คำว่า ยังไม่อยากมีลูก หนักหน่วงราวค้อนที่ฟาดลงกลางหัวใจอย่างจัง เธอกลืนน้ำลายช้า ๆ ความเย็นวาบแล่นผ่านความรู้สึก ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า ยอมรับบางสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ค่ะ ลดาจะจำไว้”

“แล้วนายสั่งมาว่า...คุณรินลดาต้องทานต่อหน้าผมครับ”

รินลดาหลับตาลงชั่วครู่ เหมือนกำลังรวบรวมแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ก่อนจะหยิบยาออกมาสองเม็ด วางลงบนฝ่ามือเล็ก ๆ เธอเดินไปหยิบน้ำ แก้วน้ำในมือสั่นจนเกิดเสียงกระทบเบา ๆ

ยาเม็ดเล็กถูกส่งเข้าปาก เธอกลืนมันลงไปช้า ๆ ความขมติดอยู่ที่ปลายลิ้น และลึกลงไปกว่านั้น…ติดอยู่ในใจ เธอวางแก้วน้ำลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ผมขอตัวนะครับ”

ศักดิ์พยักหน้าเล็กน้อย เขาหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้รินลดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง กล่องยาคุมยังคงอยู่ในมือ นิ้วมือค่อย ๆ กำมันแน่นขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ฝืนกลับมา

ช่วงสายของวันเดียวกัน เสียงฝีเท้าของคนงานดังแผ่วอยู่ไกล ๆ รินลดานั่งอยู่ในห้องรับแขกตามที่ศักดิ์แจ้งไว้ก่อนหน้า มือวางซ้อนกันบนตัก ท่าทางเรียบร้อยเหมือนกำลังรอฟังคำสั่งสำคัญ และไม่นาน แม่บ้านใหญ่กับหัวหน้าคนงานก็เดินเข้ามาพร้อมกัน และศักดิ์เป็นฝ่ายเปิดประเด็น

“คุณรินลดาครับ นายให้ผมมาชี้แจงเรื่องหน้าที่และขอบเขตการดูแลบ้านหลังนี้”

“ค่ะ”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรื่องอาหารทั้งหมดของนาย จะอยู่ในความดูแลของคุณรินลดา มื้อเช้า กลางวัน เย็น รวมถึงเวลาที่นายกลับดึก หรือมีแขก คุณเป็นคนกำหนดทั้งหมด”

“ถ้าคุณรินลดามีคำสั่งอะไร พวกเราจะทำตามค่ะ” แม่บ้านใหญ่ก้มศีรษะเล็กน้อย

รินลดาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้ารับ “ค่ะ…ถ้ามีอะไรต้องปรับ ลดาจะบอกนะคะ”

“ในส่วนของคนใช้ทั้งหมด คุณรินลดาสามารถสั่งงานได้โดยตรง ไม่ต้องผ่านผม หรือใครคนอื่น”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“เรื่องพื้นที่ภายในบ้าน คุณรินลดาสามารถเดินเข้าออกได้ทุกห้อง รวมถึงห้องทำงาน ห้องรับแขก ห้องจัดเลี้ยง ห้องพักแขก และพื้นที่ส่วนกลางทั้งหมด”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดประโยคถัดไปชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

“ยกเว้นห้อง ที่กั้นระหว่างห้องของนาย กับห้องของคุณรินลดา”

“…..”

“ห้องนั้น…นายสั่งห้ามเข้าโดยเด็ดขาดครับ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ต่อให้ประตูเปิดค้างไว้ก็ตาม”

“ถ้า…เผลอเข้าไปล่ะคะ” เสียงของรินลดาเบากว่าปกติ ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“อย่าเผลอเลยครับ” ศักดิ์สบตาเธอตรง ๆ แววตานิ่งขรึมจนไม่ต้องอธิบายต่อก็รู้ว่าผลที่ตามมาคงรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว

รินลดาเผลอกำมือแน่น เล็บสวยจิกลงบนฝ่ามือ คำตอบสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับหนักอึ้งจนลมหายใจเธอสะดุด ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ…ลดาจะจำไว้”

“คุณรินลดาเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ ถ้ามีอะไรให้พวกเราดูแล แจ้งได้ทุกเมื่อค่ะ” แม่บ้านใหญ่พูดเสริมอย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ”

รินลดายิ้มรับบางๆให้กับทุกคน และเมื่อการชี้แจงจบลงเสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไปตามทางเดินยาว เหลือเพียงเธอที่นั่งนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกกว้างใหญ่ โซฟาหนังตัวใหญ่ดูโอ่อ่าเกินกว่าจะโอบรับความโดดเดี่ยวของคนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

บ้านหลังนี้เปิดให้เธอเดินได้แทบทุกที่ มีสิทธิ์สั่งงาน มีอำนาจดูแลทุกคนในบ้าน ทว่าคำเรียกขานเมื่อครู่ยังสะท้อนอยู่ในหู

‘นายหญิง…’

“นายหญิงเหรอ..” เธอพึมพำเสียงเบา พร้อมกับก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก นิ้วเรียวเกร็งเล็กน้อยก่อนจะคลายออกช้า ๆ คำเรียกนั้นฟังดูสูงส่ง แต่หัวใจเธอกลับรู้สึกเล็กลงอย่างประหลาด

แม้บ้านทั้งหลังจะอยู่ในอำนาจของเธอ แต่ก็ยังมีพื้นที่หนึ่ง…ที่ถูกปิดตาย พื้นที่ที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเข้าไป

“ในห้องนั้นมีอะไรนะ” เธอเงยหน้ามองไปทางโถงทางเดิน ราวกับจะเห็นประตูบานนั้นทะลุกำแพง ความสงสัยค่อย ๆ แทรกซึม แต่สุดท้ายเธอก็ส่ายหน้าเบา ๆ

“ช่างเถอะ…เราควรสนใจแค่หน้าที่เราให้ดีที่สุด”

รินลดาลุกขึ้นยืน สูดลมหายใจลึกเพื่อกดความคิดฟุ้งซ่านลง ก่อนจะก้าวเท้าไปทางครัว อย่างน้อย…ตรงนั้นคือพื้นที่ที่เธอทำได้ พื้นที่ที่เธอมีค่า และเธอจะทำมันให้ดีที่สุด