Semua Bab ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++: Bab 51 - Bab 60

วิกเตอร์เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับหยาดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่บนแผงอกกำยำ เขามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันกายท่อนล่างไว้หลวมๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนอนที่กว้างขวางเพื่อมองหาร่างบอบบางที่ควรจะนั่งรอเขาอยู่บนเตียง แต่ทว่าความว่างเปล่ากลับเป็นคำตอบเดียวที่เขาได้รับ “รินลดาไปไหน...” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ความรู้สึกสายหนึ่งที่เขาเองก็ระบุไม่ได้ว่ามันคือความกังวลหรือความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอกทันที เขาโยนผ้าขนหนูผืนเล็กที่ใช้เช็ดผมทิ้งลงบนเก้าอี้อย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเดินด้วยจังหวะที่รวดเร็วเตรียมจะออกไปตามหาเธอนอกห้อง มือหนาเอื้อมไปหมุนลูกบิดประตูและกระชากเปิดออกแรงๆ แต่ทว่าเขาก็ต้องชะงักงัน เมื่อพบกับรินลดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าพอดี เธออยู่ในชุดนอนผ้าแพรสีขาวนวลตาที่ขับเน้นความอ่อนเยาว์และบอบบางของเธอให้เด่นชัดขึ้นในแสงไฟสลัวหน้าห้อง “คุณวิกเตอร์จะไปไหนคะ” รินลดาเอียงหน้ามองเขาด้วยสายตาใสซื่อ ดวงตากลมโตนั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างไร้เดียงสา ราวกับว่าเธอนั้นไม่ได้รับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อยวิกเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวด้วยความร้อนรนเมื่

เสียงหวานเอ่ยกระซิบอย่างสั่นเครือ ร่างบอบบางที่กำลังคร่อมทับบนตักแกร่งค่อยๆ โน้มตัวลงมาหาซบใบหน้าที่นองน้ำตาลงกับลาดไหล่กว้างของวิกเตอร์ เธอวาดวงแขนเรียวโอบรอบลำคอของเขาไว้แน่น ตึกตัก... ตึกตัก... หัวใจแกร่งที่เคยด้านชาของวิกเตอร์ถึงกับ กระตุกวาบ เขารู้สึกถึงแรงสะอื้นน้อยๆ และความเปียกชื้นที่หัวไหล่ สัมผัสที่โหยหาและอ้อนวอนของรินลดาในครั้งนี้มันแปลกไป จนวิกเตอร์เผลอตัวยกมือหนาขึ้นโอบรัดแผ่นหลังบางซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ตอบรับอ้อมกอดนั้นอย่างลืมตัวลืมแค้น “ลดา... รักคุณที่สุดเลยค่ะ” คำบอกรักแผ่วเบาที่ข้างหูมาพร้อมกับจังหวะรักที่เริ่มกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง รินลดาขยับกายบดเบียดความสาวเข้าหาตัวตนของเขาอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง เธอตั้งใจปรนเปรอให้เขาได้รับความสุขที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะให้ได้ มือบางจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนไปกับความเจ็บปวดในอก ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ในขณะที่พายุราคะกำลังดำเนินไปอย่างหนักหน่วง เสียงครวญครางและหอบหายใจดังระงมไปทั่วห้อง น้ำตาหยดหนึ่งของรินลดาก็ร่วงหล่นลงบนอกแกร่งของวิกเตอร์อีกครั้ง แต่มันถูกกลบหายไปอย่างรวดเร็วด้วยหยาดเ

เสียงรายงานการประชุมดังต่อเนื่องในห้องกระจกนิรภัยชั้นบนสุด ทุกอย่างดำเนินไปตามระบบระเบียบที่ วิกเตอร์ สถาปนิกผู้สร้างจักรวรรดิอันไร้ความปรานีสร้างขึ้น เขานั่งนิ่งในชุดสูทสีเข้ม ร่างกายแข็งแกร่งราวสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวนิ่งสนิทจนไม่มีใครอ่านอารมณ์ออก ปลายนิ้วเคาะปากกาเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ “ไตรมาสหน้าหากเราปรับเปลี่ยนโครงสร้าง...” เสียงรองผู้จัดการสะดุดกึก เมื่อวิกเตอร์ยกมือหนาขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกอย่างหยุดลง เขาเบนสายตามองผ่านกระจกออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องนอก ทันใดนั้น เขากลับรู้สึกถึงไอเย็นขุมหนึ่งที่แทรกซึมเข้ามาในอก... มันวูบโหวงราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญกำลังหลุดมือดิ่งลงสู่เหวที่มองไม่เห็น “พอแค่นี้ วันนี้เลิกประชุม” น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบทำให้คนฟังหนาวสั่น สายตาหลายคู่สบกันอย่างงุนงง เพราะปกติวิกเตอร์บ้างานจนถึงรุ่งเช้า แต่ครั้งนี้เขากลับลุกขึ้นคว้าสูทตัวนอกสวมก่อนเวลา—สิ่งที่ 'ไม่เคย' เกิดขึ้นมาก่อน ภายในลิฟต์ส่วนตัว ความเงียบกลับน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก วิกเตอร์จ้องมองตัวเลขดิจิทัลด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มและปวดหนึ

ภายในห้องเย็นที่จัดเตรียมไว้อย่างเป็นส่วนตัว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกับไอเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงผิวหนัง รินลดานอนนิ่งสนิทบนเตียงโลหะสีเงินวาว ผ้าคลุมสีขาวปิดทับร่างเล็กไว้ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกเก็บรักษาในกล่องนิรภัย เธอดูสงบ... สงบเสียจนน่าใจหาย ราวกับหลับใหลในนิทรานิรันดร์ที่ไม่ต้องตื่นมาฟังคำสั่งใครอีก วิกเตอร์นั่งนิ่งดุจรูปสลัก สองมือประสานกันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาจับจ้องเพียงใบหน้าซีดเซียวของเธอไม่กะพริบ เวลาของเขาเหมือนพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่สัญญาณชีพจรในห้องฉุกเฉินลากยาวเป็นเส้นตรง บนโต๊ะโลหะข้างเตียง มีถุงพลาสติกใสบรรจุต่างหูมุกคู่เล็กที่เขาเคยปรามาสว่าราคาถูก และ... แหวนแต่งงาน “แหวนวงนี้... คือสิ่งที่เธอรักและหวงแหนมากที่สุดงั้นเหรอ ลดา?” วิกเตอร์พึมพำเสียงแผ่วพร่า มือหนาหยิบวงแหวนสีทองคำขาวขึ้นมาอย่างช้าๆ ความเย็นของโลหะตอกย้ำความจริงที่หนาวเหน็บกว่าไอเย็นในห้อง นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะโน้มตัวลงไปหาคนบนเตียง “ลืมตาขึ้นมาสิลดา... ฉันอยากสวมมันให้เธออีกครั้ง” เขาอ้อนวอนต่อร่างที่ไร้วิญญาณด้วยน้ำเสียงที่สูญเสียความจองหองไปจนหมดสิ้น ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามี

“อืม... ผมคิดว่าน่าจะเป็นผู้ชายอีกคนของนารา” “รู้ได้ยังไงว่าเป็นผู้ชายอีกคน!” วิกเตอร์ตะคอกถามเสียงกร้าว “เบอร์นี้เป็นเบอร์ที่นาราโทรเข้าและรับสายเป็นประจำ... ถี่เกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จักครับพี่ และในแอปฯ ไลน์... ก็มีข้อความของทั้งสองคนที่พูดคุยถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งในระหว่างที่เธอยังคบกับพี่อยู่” วิกเตอร์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจแกร่งกระตุกวูบ แต่น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ถูกหักหลัง ความเจ็บปวดจากการถูกสวมเขาบัดนี้มันช่างเล็กน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับความรู้สึกผิดที่กำลังเริ่มกัดกินหัวใจ “พฤติกรรมของกวินทร์คือติดการพนันครับนาย” ธีร์พูดต่อพลางส่งเอกสารรายงานให้ “เขามักจะขู่กรรโชกเงินจากคุณพิมพ์นารา โดยใช้ข้ออ้างว่าจะเปิดเผยความสัมพันธ์ลับๆ ให้คุณวิกเตอร์รู้ถ้าเธอไม่ยอมให้เงิน” “……” “และวันสุดท้ายที่เกิดอุบัติเหตุ... คุณพิมพ์นารารีบขับรถออกไปก็เพราะคำขู่ของนายกวินทร์นี่แหละครับ” “แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน” “ตายแล้วครับ ถูกสั่งเก็บจากเจ้าหนี้” วิกเตอร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อขาว ราวกับโลกทั้งใบที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อแก้แค้นกำลังถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา “แล้วรินลดา...