“อื้ออ...ลดาไม่ไหวแล้ว…” “ซี๊ดดด!..ไม่ไหวก็ต้องรับฉันให้ไหว!” วิกเตอร์กัดกรามจนเป็นสันนูน เขาไม่ได้มองว่าเธอคือผู้หญิงที่เขารัก แต่เขากำลังระบายทุกลมหายใจแห่งความแค้นลงไปในตัวเธอ ยิ่งเห็นเธอโยกสั่นและร้องครางด้วยความเจ็บปวด เขากลับยิ่งโถมแรงกระแทกกระทั้นให้ลึกและรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งความต้องการพุ่งพ่านถึงขีดสุด "โอ๊ยย... อ้าสสสสสส์!!!" วิกเตอร์คำรามลั่นห้องพร้อมกับโถมกายเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายอย่างหนักหน่วง เขาปลดปล่อยธารน้ำคาวขุ่นร้อนระอุฉีดพ่นเข้าไปลึกสุดในกายของรินลดาจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา เขาฟุบหน้าลงกับแผ่นหลังบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา หอบหายใจอย่างหนักชิดลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ รินลดานอนนิ่งสนิท ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย ร่างกายที่เคยขาวนวลตอนนี้เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือและรอยแดงเถือกไปทั่ว เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่ซึมลึกอยู่ในกาย แต่มันกลับเป็นความรู้สึกที่ว่างเปล่าและเหน็บหนาวอย่างที่สุด เมื่อความใคร่จบลง สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงร่องรอยแห่งการทารุณและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี วิกเตอร์พลิกร่างบางที่ดูไร้เรี่ยวแรงให้หวนกลับมานอนหงายต
더 보기
로그인
