ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

@โรงพยาบาล นีน่า ยืนจ้องมองบานประตูสแตนเลสของห้องไอซียูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา เธอจงใจสวมชุดสีสันสดใสที่ขัดกับสถานที่ เพื่อแสดงอำนาจว่าเธอคือคนที่มีชีวิตและเหนือกว่าใครในที่แห่งนี้ มือเรียวสวยขยับกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดเต็ดขึ้นบ่า ก่อนจะกวาดสายตาหาเป้าหมายที่เธอนัดแนะไว้ และไม่นานนัก พยาบาลสาววัยกลางคนคนหนึ่งที่มีท่าทางลุกลี้ลุกลนก็เดินเลี่ยงออกมาจากวอร์ด เธอคือ สายใจ พยาบาลที่นีน่าใช้เงินฟาดหัวซื้อตัวไว้เพื่อเป็นหูเป็นตาเรื่องอาการของพ่อรินลดา "มาแล้วเหรอ...ฉันรอตั้งนาน" นีน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนสายใจต้องก้มหน้าหลบตา "ค่ะคุณนีน่า... คือ ดิฉันออกมานานไม่ได้นะคะ เดี๋ยวหัวหน้าวอร์ดจะสงสัย" สายใจกระซิบกระซาบพลางมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง "อย่ามาทำเป็นเรื่องมาก" นีน่าแค่นยิ้มร้ายพลางยื่นซองเอกสารหนาปึกที่มีปึกธนบัตรบรรจุอยู่ภายในไปตรงหน้า “อุ้ย..ขอบคุณค่ะ” สายใจฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ พร้อมกับรีบรับซองนั้นไปซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมพยาบาลอย่างรวดเร็ว "ฉันอยากรู้เรื่อง 'ไอ้แก่นั่น' อาการมันเป็นยังไงกันแน่ วิกเตอร์ถึงได้วิ่งวุ่นเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น

“ปากหวาน แต่ก้นเปรี้ยว เอาใจผู้ชายเก่งจังนะ!” รินลดาไม่ได้ตอบโต้แต่เธอพยายามใช้ความอ่อนโยนเข้าสู้ เธอปรนนิบัติเขาด้วยความประณีตเหมือนที่เคยทำเป็นประจำในวันที่เขายังไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเธอขนาดนี้ ทุกจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อตัวเขา เธอหวังลึกๆ ว่าความรักที่เธอส่งผ่านสัมผัสเหล่านี้จะซึมซาบเข้าไปถึงหัวใจที่เย็นชาของเขาบ้างสักวัน แม้มันจะเป็นความหวังที่ริบหรี่ แต่สำหรับเธอที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว การทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้แม้เพียงเสี้ยวนาทีก็คือความสุขที่เหลืออยู่ "สบู่กลิ่นนี้หอมไหมคะ ลดาเลือกกลิ่นที่ช่วยให้หลับสบายมาให้ คุณจะได้ไม่ต้องทานยาแก้ปวดก่อนนอน" เธอคุยเอาใจเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับลืมความร้ายกาจที่เขาเพิ่งพ่นใส่เธอไปเมื่อครู่ วิกเตอร์นิ่งเงียบ ปล่อยให้มือบางที่อ่อนนุ่มนวดเฟ้นไปตามร่างกาย ความอุ่นของน้ำและความนิ่งสงบของรินลดาเริ่มทำให้กำแพงความโกรธในอกเขาลดระดับลงอย่างไม่รู้ตัว เขาเอนศีรษะซบลงบนไหล่เนียนของเธอที่ซ้อนอยู่ข้างหลัง กลิ่นหอมเฉพาะตัวของรินลดาที่เขาคุ้นเคยทำให้นิยายความแค้นที่เขาท่องจำอยู่ทุกวันเริ่มเลือนรางไปชั่วขณะ แต่เพียงครู่เดียวสติที่ถูกความแค้นคร

สายใจ มองดูเส้นกราฟหัวใจของพ่อรินลดายังคงนิ่งสงบเป็นเส้นตรงถาวร และร่างกายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากเครื่องช่วยหายใจถูกรบกวนจนหยุดทำงานลงอย่างถาวร เธอรีบจัดการปรับค่าทุกอย่างให้กลับมาดูเหมือนเดิมให้มากที่สุดก่อนจะถอยออกมา รีบเดินออกจากห้องไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองร่างไร้วิญญาณที่เธอยอมแลกจรรยาบรรณพยาบาลเพื่อเงินตรา นีน่ายืนมองนาฬิกาข้อมือด้วยรอยยิ้มเย็น แผนการขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น เธอไม่ได้แค่ต้องการให้พ่อของรินลดาตาย แต่เธอต้องการให้ความตายนี้เป็นอาวุธที่ใช้ฆ่ารินลดาให้ตายทั้งเป็นและไม่นานมากนัก สายใจก่ำเดินก่ำวิ่งออกมาหานีน่าที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงทางเดินที่ปลอดคน "เรียบร้อยแล้วค่ะคุณนีน่า...สนิทแบบไม่มีฟื้นขึ้นมาแน่ๆ" "ดีมาก นี่คือส่วนที่เหลือของเธอ..." นีน่ายื่นซองเงินปึกใหญ่ให้ “ขอบคุณมากค่ะ คุณนีน่า” สายใจรับซองเงินหนาปึกใหมญ่จากนีน่า ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขไม่แม้เศาเสี้ยวของความรู้สึกผิด "อืมและจำไว้ ถ้าใครถาม...ให้บอกว่าอาการแทรกซ้อนเกิดขึ้นเอง ส่วนที่เหลือฉันจัดการต่อเอง" “ได้ค่ะ คุณนีน่า ถ้ามีงานอื่นให้ทำอีกอย่าลืมเรียกใช้สายใจอีกนะคะ” “อืม.

“ลดา...เธอไม่ได้แต่งตัวสวยแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ” หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว รินลดาจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า วันนี้เธออยู่ในชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีแชมเปญทองที่ขับผิวขาวนวลให้ดูผุดผ่องราวกับสลักจากหินอ่อน ทรงผมถูกรวบขึ้นอย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและลาดไหล่ที่เนียนละเอียด แม้ดวงตาจะยังมีความหม่นเศร้าแฝงอยู่ แต่เครื่องสำอางชั้นเลิศก็ช่วยปกปิดร่องรอยของการร้องไห้ได้อย่างแนบเนียน แกร๊ก... เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของวิกเตอร์ในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างดี แต่ทว่าวิกเตอร์ถึงกับชะงักฝีเท้า ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแววตะลึงอยู่ชั่ววูบ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นความงดงามที่ดูราวกับนางฟ้าที่พลัดตกมาในนรกของเขา ทว่าเพียงเสี้ยววินาที เขาก็รีบเก็บอาการแล้ว ตีสีหน้าเรียบเฉย ตามเดิม รินลดาที่เห็นเขาเดินเข้ามา เธอจึงฝืนเก็บความทุกข์ไว้ในใจชั่วคราวแล้วหันไปหาเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูน่ารักและสดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอพยายามจะทำลายกำแพงน้ำแข็งระหว่างเธอกับเขาด้วยความอ่อนโยน "คุณวิกเตอร์มาพอดีเลยค่ะ..." รินลดาหมุนตัวโชว์ชุดราตรีที่พลิ้วไหว "ลดา

รินลดาเดินกุมชายกระโปรงที่เปื้อนไวน์แดงขึ้นมาจนถึงหน้าห้องน้ำรับรองแขกชั้นบนที่ค่อนข้างเงียบสงัด เธอเปิดน้ำจากอ่างล้างหน้าหินอ่อนแล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำพยายามซับรอยด่างดวงนั้นอย่างระมัดระวัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอเพราะความเครียดที่สะสมมาทั้งวัน "ทำไมมันถึงวุ่นวายขนาดนี้นะ...คุณวิกเตอร์ต้องโมโหลดาอีกแน่ๆ เฮ้อ..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ แกร๊ก... เสียงปิดล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้นด้านหลัง ทำเอารินลดาชะงักไปเมื่อมองผ่านกระจก เงาของใครบางคนที่เดินตามเข้ามาทำให้เธอใจหายวาบ "พยายามซับเท่าไหร่รอยเลือดมันก็ไม่หายไปหรอกนะ รินลดา... เหมือนกับความผิดของเธอไง" นีน่ายืนกอดอกพิงประตู แววตาที่เคยเสแสร้งว่าสำนึกผิดเปลี่ยนเป็นความสะใจอย่างเต็มที่ "คุณนีน่า...ตามมาทำไมคะ ลดาบอกแล้วไงว่าจัดการเองได้" "ฉันไม่ได้ตามมาเพื่อดูเธอซักผ้า ฉันมาดูหน้าผู้หญิงที่เอาแต่สนใจสามีของตัวเอง แต่กลับไม่สนใจพ่อที่ไร้ลมหายใจไปแล้ว" "คุณนีน่า... พูดเรื่องอะไรคะ?" รินลดาถามเสียงสั่น หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะกับคำพูดประหลาดนั้น "อ้าว... นี่วิกเตอร์ยังไม่ได้บอกเธอเหรอ? หรือว่ามัวแต่กกกอดเธออยู่บนเตียงจ