All Chapters of The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: Chapter 71 - Chapter 80

He heard it.That soft, uneven breath she tried to hold back.“Ah—”His jaw tightened. God. She had no idea what she was doing to him. Isa lang ang iniisip ni Kent, ang sarap talagang umungol ng girlfriend niya. Hindi niya tuloy mapigilan ang sarili niya. Baka kung umayaw si Mae ay hindi na niya ma-control ang sarili.“Mae…” he said, low, almost a warning. Kailangan niyang magpigil, kailangan niya talaga.But she didn’t answer. Didn’t even look at him properly. Her fingers were clenched against the sheets, her chest rising and falling too fast, like she was trying to keep up with something she couldn’t control.And that sound, that small, helpless sound she just made, it went straight through him. Lintik na mga ungol talaga ‘yan. Ang sarap pakinggan.“You need to stop doing that,” he muttered, more to himself than to her. But she only shook her head slightly, breath hitching again.“I—I’m not doing anything…” she whispered.Another soft gasp left her.“Ah—Kent…”He shut his eyes for a

Hindi na alam ni Mae kung kailan siya nagsimulang magbago. Siguro no’ng sinabi niya na “no” pero hindi para tumanggi. Kundi para umamin. Na hindi na niya kayang umatras. Napapikit siya sandali, pilit hinahabol ang sariling paghinga.Pero sa pagkakataong ‘yon, hindi na niya sinusubukang kontrolin. Hindi na niya sinusubukang pigilan ang sarili. Dahil sa tuwing pinipigilan niya ay mas lalo lang siyang naghahanap pa. Kaya ang ginawa niya ay ang kabaligtaran. Bakit pa ba kasi siya tatanggi, eh hindi naman ito ang unang beses na ginawa nila.Sa halip na tumanggi pa, hinayaan na lang niya. Ang sabihin mo, gusto mo talaga. Ang dami mo pang dada, sermon ng utak niya.“Kent…” bulong niya ulit.Pero iba na ang dating ngayon. Hindi na siya natatakot sa tunog ng sarili niyang boses. Hindi na siya nahihiya sa paraan ng paglabas nito. Mas mabagal. Mas buo at mas sigurado. Final na talaga. Wala ng atrasan.Nararamdaman niya ang titig ni Kent sa kanya, mabigat, parang sinusukat kung hanggang saan siy

“Hoy! Babae! Nasa’n ka ba? Kanina pa daw tumatawag si Manang Fe sa’yo!” Bungad nitong tanong sa kaniya.Ito na nga ba ang sinasabi niya.“Na kay Kent ka no? Nakita kita kagabi, eh. Hindi ka siguro hinatid. Wag kang mag-aalala. Sinabi ko na kay Manang na nandito ka sa bahay. Mahal ang talent fee ko kapag nagsisinungaling. Bye!”“Hoy! Vanessa—!”Pero naputol na ang tawag.Napatingin na lang siya sa screen ng cellphone niya, sabay napabuntong-hininga.“Baliw talaga ‘yon…”Pero salamat na lang talaga at pinagtakpan siya ng pinsan. Nag-chat na lang siya dito ng salamat saka muling napabuntonghininga.“Problema?” tanong ni Kent mula sa kama, halatang naiinis pa rin dahil sa pagkaistorbo.Napalingon siya dito. Nakahiga pa rin ito at ang isang braso ay nakatakip sa mata, pero halata sa boses na gising na gising na.“Wala naman,” sagot niya, sabay inilapag ang cellphone sa mesa. “Saved by Vanessa.”Bahagyang ngumiti si Kent. “So, hindi ka na nagmamadali umalis?”Napakunot ang noo niya. Para pa

Kent forced himself to focus on the eggs sizzling in the pan, but he couldn’t shake off Mae’s presence behind him. Every small movement, the way she leaned slightly on the counter, the faint warmth radiating from her body, it felt like a silent challenge to his concentration.“Sunny side up?” he asked, keeping his voice steady, but he felt the weight of Mae’s gaze on him. That little smile of hers, playful yet loaded, was like electricity running between them.He stirred the eggs with measured movements, stealing glances at her when he thought she wasn’t looking. She rested her hands lightly on the cold marble counter, her palms firm and steady. Kent wanted to step closer, to brush against her, to feel that heat more directly but he held back. Not yet.Even as he backed up slightly, Mae’s presence pulled him in. The way her hair fell across her shoulder, the subtle tilt of her head, the quiet intensity in her eyes, it all reminded him of last night. And that smile, soft and knowing, m

“Wrong move!” halos pabulong pero gigil na sabi ni Vanessa, sabay kurot sa tagiliran ni Mae.Alam niyang hindi talaga siya titigilan ni Mae kapag hindi niya ito kinwentohan. Sa ugali pa naman ni Vanessa na pinanganak na talagang chismosa ay hindi papayag na hindi malaman kahit ¾ lang ng kwento niya, mas gusto pa nga nito na kahit ni maliit na details ay alam nito. At ang mas malala pa, baka idagdag pa nito sa sinusulat nitong story.Wannabe writer din kasi itong pinsan niya. Hindi lang basta wannabe, may maliit na rin itong fandom sa sinusulatan nitong platform. Kaya nga iniiwasan niya na magkwento dito, baka magulat na lang siya one day na nasa libro na ang kinwento niyang nangyari sa buhay niya.“Aray!” napasinghap siya, pilit na pinipigilan ang tawa. “Ang sakit kaya! Parang timang ka naman, eh.” “Umamin ka na kasi,” bulong nito, hindi pa rin tumitigil. Si Vanessa nga itong kaharap niya, one hundred percent legit. “Isang pangalan lang naman ang hinihingi ko. Kahit initial lang. Kah