บททั้งหมดของ The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: บทที่ 51 - บทที่ 60

Nang matapos mag-agahan si Mae ay kumakain pa rin si Kent, tila ba walang balak tumigil. Ninanamnam pa talaga nito ang bawat kagat ng hotcake na para bang nasa limang bituin na restaurant ito kumakain.“Grabe, Manang Fe. Ang sarap talaga,” papuri pa nito habang kumukuha ulit ng syrup saka nilagay sa hawak nitong hotcake. “Mas masarap pa ‘to kaysa sa mga café. Promise, Manang. Pwede ka ng magtayo ng business. Try niyo po.”Napaismid siya. Ang galing talaga nito mambola. Pati si Manang Fe ay hindi pa nito pinapalampas.Hotcake lang ‘yan.Binilisan na lamang niya ang pagkain. Hindi niya maintindihan kung bakit parang siya pa ang naiilang sa sarili niyang bahay. Habang siya ay tahimik na kumakain, tuloy-tuloy naman ang kwen

Huminto ang sasakyan ni Kent sa harap ng isang malaking mall makalipas ang halos dalawampung minuto ng tahimik na biyahe. Dahan-dahang umusad ang kotse sa drop-off area bago tuluyang tumigil. Sa labas ng windshield ay kumikislap ang malalaking LED billboards ng mall, naglalaro ang iba’t ibang kulay ng ilaw sa salamin ng kotse.Pagbukas ni Mae ng pinto ay agad siyang sinalubong ng malamig na hangin mula sa bukas na entrance ng mall. Humalo sa hangin ang amoy ng bagong lutong popcorn, matamis na cinnamon mula sa isang bakery sa loob, at bahagyang pabango ng mga taong dumadaan.Maingay ang paligid na dulot ng tunog ng mga yabag sa makintab na sahig, halakhakan ng mga kabataan, at boses ng guard na paulit-ulit na bumabati sa mga pumapasok.Maraming tao kahit sobrang aga pa lang.May mga pamilyang may kasamang bata na hawak ang mga shopping bag, mga magkakaibigang nagtatawanan habang nagse-selfie sa harap ng dekorasyon ng mall, at mga couple na magkahawak ang kamay habang mabagal na naglal

Napatigil si Mae nang maramdaman niyang hindi pa rin inaalis ni Kent ang kamay nito sa ilalim ng palda niya. Parang biglang uminit ang buong katawan niya kahit malamig ang aircon sa loob ng sinehan. Mahina ang ilaw at tanging liwanag lang mula sa screen ang paminsan-minsang tumatama sa kanilang mukha, pero sapat iyon para maramdaman at makita niya kung gaano kalapit si Kent sa tabi niya.Mabilis niyang hinawakan ang pulso ni Kent, para sana alisin ang kamay nito. Pero hindi niya alam kung bakit parang hindi rin niya kayang tuluyang itulak palayo.“Kent…” Mahina niyang bulong, halos hindi marinig sa ingay ng pelikula.Bahagyang gumalaw ang balikat ni Kent na parang natatawa. Hindi ito agad tumingin sa kaniya. Nakatutok pa rin ang mga mata nito sa screen, parang wala lang ang nangyayari.

Natigilan si Mae, hindi niya alam kung anong dapat niyang i-react sa inakto ni Kent. Kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili niya na dapat masanay na siya sa mga inaakto nito ay parang naninibago pa rin talaga siya. Tulad ngayon, isang ngiti at palambing lang nito ay nanginginig na agad ang mga kamay niya. Napalunok na lang siya ng laway at si Vanessa ang tinitigan niya.Ang sarap yatang manabunot ng pinsan ngayon, ah! Gusto lang naman sana niyang mag-review nang mapayapa pero hindi niya yata iyon magagawa.Parang may biglang humigpit sa dibdib niya nang marinig niya ang sinabi ni Kent. I miss you.Ang simpleng mga salitang iyon ay tila masyadong mabigat para sa tahimik niyang kwarto. Tatlong salita lang naman sana iyon pero iba ang dating para sa kaniya.Saglit siyang napatitig ulit sa screen.Kitang-kita niya ang mukha ni Kent, medyo magulo pa ang buhok nito. Knowing Kent, mahilig itong hawak-hawakan ang buhok lalo na kung may iniisip ito. Bahagyang namumugto ang mga mata nito, m

Hindi na agad nakapagsalita si Mae.Parang may humarang sa kanyang lalamunan, isang hindi niya maipaliwanag na kaba na unti-unting kumakalat sa kanyang dibdib habang nakatitig siya sa screen.Sa kabilang linya ay naroon pa rin si Kent. Hindi rin ito gumagawa ng kung anong ingay at pinagmamasdan pa rin siya.Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi na katulad ng kanina. May ibang bigat. May ibang lalim. Parang bawat segundo na lumilipas ay mas lalo lamang nagpapalakas ng kung anong hindi nila sinasabi nang direkta.Mabagal ang paghinga niya habang sumandal siya sa headboard ng kanyang kama. Ramdam niya ang lamig ng kahoy sa kanyang likod, ngunit kabaligtaran ang nararamdaman ng kanyang katawan, unti-unting umiinit, tila may kung anong dumadaloy sa kanyang dibdib pababa sa kanyang tiyan.Sa paligid niya, nananatiling tahimik ang kanyang kwarto.Ang mahinang ugong ng electric fan ay paulit-ulit, tila sumasabay sa tibok ng kanyang puso. Mula sa bukas na bintana, marahang pumapasok ang hangin