《Ms. Angas at Mr. Arogante》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

Bradley“I’m sorry to keep you waiting,” sabi ng lalaking bagong dating habang bahagyang hinihingal na tila nagmamadaling makarating sa café.Tahimik ko lamang siyang tiningnan habang mabilis na pinag-aaralan ang kabuuan niya. Kaswal lang ang suot niya kaya hindi ko malaman kung ano ba ang pwedeng maging sadya niya kay Jenelyn.Napansin kong napatingin siya sa upuang inuupuan ko kaya agad akong tumayo.“Here,” sabi ko habang lumilipat sa tabi ni Jenelyn.“Thanks,” tugon niya bago naupo.Agad akong tinaasan ng kilay ni Jenelyn nang maramdaman niya ang pag-upo ko sa tabi niya, ngunit ngumisi lamang ako na para bang wala akong napansing kakaiba sa reaksyon niya.Bumaling siya sa akin at pilit na casual ang tono nang magsalita. “Hindi ka ba busy? Wala kang ibang pupuntahan?”“Wala,” sagot ko habang komportableng sumasandal sa upuan. “Nagpunta talaga ako dito para magkape.”Bahagya pa akong ngumiti pagkatapos kong sabihin iyon, ngunit sa totoo lang ay wala akong balak umalis. There’s no way

BradleyMabilis ang naging paglalakad ni Jenelyn palabas ng café at agad namang sumunod si Kaycen sa tabi niya. Halatang nagmamadali silang makarating kung saan man sila pupunta, ngunit kahit gaano pa nila bilisan ang lakad ay madali ko pa rin silang nasasabayan. Sa tangkad kong ito at sa iksi ng biyas ng babaeng kulang sa height, imposibleng makalayo siya sa akin nang ganon kadali.Tahimik ko silang pinagmamasdan habang naglalakad kami sa mataong sidewalk. Si Kaycen ay matangkad—typical American height—at napansin kong sinasabayan niya talaga ang pacing ni Jenelyn para hindi ito maiwan.Hindi ko alam kung bakit pero bahagyang uminit ang ulo ko sa simpleng bagay na iyon. Pakiramdam ko kasi ay masyado siyang komportable sa tabi ni Jenelyn.Dahil magkatabi kami ay hindi na ako nagdalawang-isip pa. Mabilis kong hinuli ang kamay ni Jenelyn bago siya tuluyang makalayo sa akin.Agad siyang napahinto sa paglalakad.Napatingala siya sa akin at doon ko nakita ang pagkakakunot ng noo niya. Halat

Jenelyn Hinintay kong sumagot si Bradley. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob para itanong ang bagay na iyon. Hindi naman ako iyong tipo ng tao na basta-basta nagtatanong tungkol sa nararamdaman ng iba, lalo na kung may posibilidad na hindi ko magustuhan ang sagot. Pero pagod na rin siguro akong manghula. Pagod na akong magtaka kung bakit iba na ang mga kilos niya nitong mga nakaraang araw. Pagod na akong isipin kung bakit tila nagbabago ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Kaya tinanong ko siya. Diretso. Walang paligoy-ligoy. At ngayong nasa harapan ko na ang pagkakataong marinig ang sagot niya, saka naman ako kinabahan. Pakiramdam ko ay bumilis ang tibok ng puso ko habang hinihintay siyang magsalita. Ngunit bago pa man mabuksan ni Bradley ang kanyang bibig ay may ibang boses na unang narinig sa silid. “Jenie, I have arranged your stay at a hotel.” Agad akong napakurap. Parang may humila sa akin pabalik sa reyalidad. Nawala ang kakaibang t

JenelynPabagsak akong naupo sa malambot na sofa nang makarating kami sa hotel na tinutuluyan ni Bradley.Pakiramdam ko ay tuluyan nang bumigay ang katawan ko sa pagod.Buong araw akong nasa biyahe.Mula sa mahabang oras sa eroplano hanggang sa pag-ikot namin sa Fifth Avenue para bumili ng mga damit na kakailanganin ko sa mga susunod na araw.At sa kabila ng lahat ng iyon, wala pa rin akong matinong pahinga.Ang mas nakakainis pa, hindi talaga pumayag si Bradley na sa ibang hotel o kahit sa ibang suite man lang ako mag-stay.Kung tutuusin, kaya ko namang kumuha ng sarili kong accommodation.Mas komportable pa nga siguro iyon.Pero sa tuwing susubukan kong banggitin ang tungkol doon, para bang wala siyang naririnig.At kapag naririnig naman niya, isang tingin lang niya ang sapat para matapos ang usapan.Napabuntong-hininga ako.Stubborn.Napaka-stubborn ng lalaking ito.Narinig ko ang mahinang kaluskos habang isa-isang inilalapag ni Bradley ang mga shopping bags sa ibabaw ng center tabl

JenelynNang mawala si Bradley sa paningin ko, agad akong bumangon mula sa kama at nagtungo sa bathroom upang maglinis ng katawan.Habang naglalakad papunta roon ay hindi ko maiwasang mapatingin sa sarili ko. Maliban sa trench coat na hinubad ko bago matulog, wala nang nabago sa suot kong damit. Nakasuot pa rin ako ng parehong outfit nang dumating ako dito.Napailing ako sa sarili.Hindi ko akalaing makakatulog ako nang hindi man lamang nakakapaglinis ng katawan. Isa iyon sa mga bagay na bihira kong gawin. Kahit gaano ako kapagod ay sinisiguro kong makakaligo ako bago matulog.Ngunit mukhang ibang klase talaga ang pagod na naramdaman ko kahapon. Matapos ang mahabang biyahe sa eroplano at sunod-sunod na lakad sa lungsod, tuluyan nang bumigay ang katawan ko sa pagod. Kaya siguro nawalan na rin ako ng pakialam sa lahat ng bagay maliban sa makapagpahinga.Matagal akong nagbabad sa ilalim ng mainit-init na tubig. Pakiramdam ko ay unti-unting natatangay nito ang lahat ng pagod na naipon sa a